Έντυπη Έκδοση

Μεγάλοι και μικροί ιταλικοί συνδυασμοί

Ιταλοί - Ελληνες, ούνα φάτσα ούνα ράτσα: ισχύει ίσως σήμερα περισσότερο από ποτέ, αφού οι δύο χώρες βρίσκονται στη δίνη του κυκλώνα της οικονομικής κρίσης, που μαστίζει την Ευρώπη.

Κοινοί προβληματισμοί απασχολούν τις ηγεσίες τους και οι φωνές για ανάγκη συνεργασίας ανάμεσα στα κόμματα και για κυβερνήσεις εθνικής ενότητας, ώστε να αντιμετωπιστεί η κρίση, πληθαίνουν τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ιταλία. Πόσο, όμως, παρόμοιες λύσεις αποδεικνύονται πολιτικά και πρακτικά βιώσιμες σε βάθος χρόνου;

Η πρόσφατη ιστορία της Ιταλίας απαντά εν μέρει σε αυτό το ερώτημα, αφού οι κυβερνήσεις της, βασισμένες τις περισσότερες φορές σε συνεργασίες, αποδείχτηκαν ευάλωτες και με μικρή διάρκεια ζωής. Μια αναδρομή στο παρελθόν της γειτονικής χώρας εξηγεί επίσης το γεγονός ότι όλες τις προτάσεις για κυβερνητική συνεργασία ανάμεσα στους δύο μεγάλους ιταλικούς συνασπισμούς, που στη θεωρία μοιάζουν να επικροτούν όλοι στην Ιταλία -ακόμη και οι παραδοσιακοί ηγέτες της Αριστεράς, όπως ο Μάσιμο Ντ' Αλέμα, ο οποίος μίλησε πρόσφατα για κοινή ευθύνη των κομμάτων, απέναντι στα μέτρα λιτότητας που επιβάλλουν οι Ευρωπαίοι εταίροι-, πρακτικά και υπόγεια οι πάντες δυναμιτίζουν.

...Στην κομματοκρατία οδήγησε το γεγονός ότι από το 1941 μέχρι και το 1993, το πρώτο ιταλικό κόμμα, η Democrazia Cristiana (Χριστιανική Δημοκρατία), χρειαζόταν πατερίτσες, τη συνεργασία δηλαδή μικρότερων κομμάτων, για να κυβερνήσει, αφού ουδέποτε, με εξαίρεση την πρώτη της κυβέρνηση, κατέκτησε την αυτοδυναμία. Ετσι, για 40 χρόνια, από το 1941 μέχρι το 1981, στο τιμόνι της Ιταλίας αναρριχήθηκαν πρωθυπουργοί που προέρχονταν μεν από το χώρο της Χριστιανικής Δημοκρατίας, ωστόσο περνούσαν από το «κόσκινο» των εκάστοτε μικρών συνδυασμών, που έκαναν πλάτη στο πρώτο κόμμα για να κυβερνήσει.

Οκανόνας αυτός ανατράπηκε με τις κυβερνήσεις Σπαντολίνι (1981-82), Κράξι (1982-83) και Αμάτο (1992-93).

Θεωρητικός της εναλλαγής στο τιμόνι της χώρας ενός πρωθυπουργού προερχόμενου από την D.C. και ενός σοσιαλιστή υπήρξε ο ηγέτης του PSI (Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα), Μπετίνο Κράξι. Ηταν μια πρακτική που αλλοίωνε στην ουσία τις σχέσεις ανάμεσα σε εκπροσώπηση, εξουσία και ευθύνες, οι οποίες χαρακτηρίζουν της αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες.

Το έθιμο να παραχωρείται η πρωθυπουργία σε έναν εκπρόσωπο μικρότερου κόμματος υιοθετήθηκε και από τη δεύτερη Ιταλική Δημοκρατία.

Σε αυτή τη λογική εντάσσεται και η περίπτωση του Ρομάνο Πρόντι, που ανέλαβε την πρωθυπουργία της Ιταλίας το 1996 και το 2006, παρά το γεγονός ότι δεν εκπροσωπούσε κανένα από τα δύο μεγάλα κόμματα του συνασπισμού με τον οποίο εξελέγη.

* Η διαφορά, βέβαια, με τα χρόνια του '80 εντοπίζεται στο γεγονός ότι στη δεύτερη Δημοκρατία οι συνασπισμοί κομμάτων από απλές συμφωνίες απέκτησαν το χαρακτήρα αυτόνομων συνδυασμών. Είναι κάτι, ωστόσο, που, όπως η πρόσφατη ιταλική ιστορία διδάσκει, δεν τους καθιστά λιγότερο ευάλωτους στις διαθέσεις των μικρότερων «εταίρων»...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Με λέξεις-κλειδιά
Ιταλία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Διεθνή της έντυπης έκδοσης
Βρετανία
Περίεργος τρόπος για να ζητάς συγγνώμη
Γαλλία
Και η εγκυμοσύνη στην προεκλογική εκστρατεία
Ιταλία
Μεγάλοι και μικροί ιταλικοί συνδυασμοί
Λίβανος
Είναι πολλά τα λεφτά
Λιβύη
Ετοιμάζουν τη μετά Καντάφι εποχή, με το συνταγματάρχη σε «ασφαλή περιοχή»
Συρία
Σφαγείο αντικαθεστωτικών
Άλλες ειδήσεις
Στον νεκρό Λάντεν φορτώνουν σχέδια επιθέσεων με συμβολικό χαρακτήρα
650 Αμερικανοί στρατιώτες λιγότεροι στο Αφγανιστάν