Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Από-στάσεις

  • Κρίση πολιτισμού

    Θα συμφωνήσω με την ηθοποιό Νένα Μεντή («Ε», χθες): «Τη λέξη Δημοκρατία καλύτερα να μην τη χρησιμοποιούμε πια.

    Αυτό που ζούμε είναι η χειρότερη χούντα...». Συμφωνώ κατ' αρχάς με το περιεχόμενο, που, βέβαια, θα κάνει πολλούς από τους ερίτιμους θιασώτες του καπιταλιστικού συστήματος να κοκκινίσουν από οργή (μακριά από κανά εγκεφαλικό επεισόδιο οι άνθρωποι), αλλά και με την τολμηρή πολιτική της στάση. Οι άνθρωποι που διακονούν τον πολιτισμό δεν μας έχουν συνηθίσει σε πολιτική τους παρέμβαση.

    ΙΣΩΣ γιατί ξεχνούν ότι αιχμή της πολιτικής είναι ο πολιτισμός. Αλλά ποιος πολιτισμός; Μα, αυτός της συμπεριφοράς (μουσική, χορός, θέατρο, ζωγραφική, γλυπτική είναι απλές εκφάνσεις της καθημερινής συμπεριφοράς, του ήθους - ήθος ανθρώπου δαίμων δεν φώναζε ο Ηράκλειτος;). Πολιτισμός είναι η στάση απέναντι στο πολιτικό σύστημα· στάση που δεν αμφισβητεί και καταγγέλλει ρητορικώς, αλλά ελέγχει. Πολιτισμός δεν είναι οι πανηγυριώτικες εκδηλώσεις, που κατακλύζουν κάθε καλοκαίρι τη χώρα (φοράνε δυο σεγκούνες και δυο μαντίλια, χορεύουν στερεότυπα και ανιαρά και τιμάνε -λένε- την παράδοση).

    ΤΙ τραβάει και αυτή η παράδοση... Ανθρωποι που στο παρελθόν την ανίχνευσαν στο βάθος της θα ένιωθαν θλίψη από το πώς «επιδεικνύεται» κάθε καλοκαίρι στις πλατείες των χωριών και των πόλεων. Το ζείδωρον της παράδοσης (ο τρόπος του τόπου μας) είναι η μαγιά για το πλάσιμο του παρόντος και την προετοιμασία για το άλμα στο μέλλον... λέμε τώρα.

    ΑΥΤΟΙ οι άνθρωποι δεν είδαν στην παράδοση το καρακιτσαριό, είδαν τη λιτότητα και το μεγαλείο του ελάσσονος, είδαν την παραίτηση από τα περιττά, την αυστηρότητα της γραμμής του καθαρού ορίζοντα, το θαύμα χρωμάτων και αρωμάτων της ελληνικής φύσης· είδαν την αλληλεγγύη να επιμένει και να καθορίζει την ηθική και πολιτική στάση των μελών των κοινοτήτων. Ενιωσαν τον σεβασμό προς τον πρόσφυγα και τον αδύνατο, έψαυσαν το ανάγλυφον της ελλαδικής αγωνίας, ήπιαν τις στάλες που έφερναν οι αέρηδες από τις εσχατιές της χώρας, λούστηκαν σε καθαρά ποτάμια και καθαρές θάλασσες, ήπιαν τη ζέστη του ήλιου (τη δροσιά του...).

    ΕΝΤΑΞΕΙ· ο πολιτισμός αυτός υπέκυψε στη σαρωτική επικράτεια της κουλτούρας του πλουτισμού. Μολύνθηκαν ύδατα και αλλοιώθηκαν συναισθήματα και συνειδήσεις. Το μυαλό τεμπέλιασε (ε, μετά τόσο τηλεοπτικό βομβαρδισμό ανοησιών και στίλβουσας τιποτέλειας, τι να 'κανε το κακόμοιρο).

    Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ της παράδοσης-που-θέλει-να-γίνει- μέλλον ήταν κοντά στη Δημοκρατία εντούτοις. Τώρα χάθηκαν όλα. Από κείνον τον πολιτισμό μάς έμεινε η καρικατούρα, ένα σώμα άυλο. Ας μη μιλάμε για παράδοση λοιπόν. Ας μη μιλάμε για πολιτισμό. Ας μη μιλάμε για Δημοκρατία. Να ξεκινήσουμε διαφορετικά...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Αριστερά
Να πληρώσουν οι τράπεζες
Βιβλίο
Ο καπιταλισμός είναι η κρίση
Βουλή
Εξεταστική για Ορφανό
Γερμανία
Του αφαίρεσαν το ντοκτορά
Δήμος Θεσσαλονίκης
Πέθανε πριν απολογηθεί
Δημοκρατική Αριστερά
5ετές αναπτυξιακό προτείνει η ΔΗΜ.ΑΡ.
Δημόσιο
Καταργούνται οι φορείς, έρχονται οι απολύσεις
Διπλωματία
Αύριο η Κλίντον
Πρόσκληση στον Πούτιν
Ευρωζώνη
Εκτάκτως την Πέμπτη σύνοδος της ευρωζώνης με θέμα σταθερότητα - Ελλάδα
Δέθηκαν κόμπο στη διαπραγμάτευση
Σόιμπλε: Κινδυνεύει το ευρώ αν δεν βρεθεί πειστική λύση
ΚΚΕ
Χρεοκοπία έτσι ή αλλιώς θα υπάρξει
Κυβέρνηση
«Ιστορικές στιγμές»
ΠΑΣΟΚ
Ρύθμιση για τους οφειλέτες του ΟΕΚ ζητούν 53 του ΠΑΣΟΚ
ΣΥΡΙΖΑ
«Νέο ξεκίνημα» ψάχνει το Σαββατοκύριακο ο ΣΥΡΙΖΑ
Φθινοπωρινό δημοψήφισμα
Κάλπες ανάχωμα στα γκάλοπ