Έντυπη Έκδοση

Βιβλίο

Σάββατο

  • Παράλληλοι οφθαλμοί

    Τους είδα από μακριά και τους ακολούθησα. Ανέβαιναν την οδό Μαρίκας Κοτοπούλη βγαίνοντας από ένα ξενοδοχείο της οδού Βερανζέρου με διεθνείς σημαίες. Τουρίστες. Μια οικογένεια με τα δυο παιδιά της. Με σορτς και πάνινα παπούτσια. Τα παιδιά γύρω στα 18-20.

    Στην πλατεία Ομονοίας ο Δήμος καθάριζε με βυτιοφόρο το κράσπεδο. Οι εφημερίδες της Κυριακής απλωμένες μπροστά στο φαρμακείο του Μπακάκου - που έγινε Ζάρα. Τα εναπομείναντα πρεζόνια σε άκρες και στις σκάλες.

    Ανέβαιναν την Σταδίου. Το οικόπεδο του Κατράντζου μετά την πυρκαγιά, και τα δεκάδες σχέδια για την αξιοποίησή του, παραμένει με μάντρα και σκουπίδια. Η απέναντι πλευρά της Σταδίου, ερειπιώνας. Το παλιό θέατρο της Τιτίκας Νικηφοράκη με ψοφίμια. Συνθήματα και γκράφιτι στους τοίχους, στα ρολά ασφαλείας. Το λαμπρό Ατενέ - Αφοί Τσιτσόπουλοι, ερείπιο. Και το οικόπεδο πριν που είχα αγοράσει παλτό, το 1970, ακόμα οικόπεδο. Ανύπαρκτοι κληρονόμοι ή ιδρύματα με πτωμαΐνη περί άλλα τυρβάζουν.

    Η Αλφα Μπανκ με γαλβανισμένες λαμαρίνες για ασφάλεια σε όλες τις προσόψεις της. Η Εθνική, φρούριο. Το ίδιο και η Εμπορική στη γωνία της οδού Κοραή. Δύο κλοσάρ ετοιμάζουν, στο τσιμέντο, το βραδινό τους. Η πλατεία Κλαυθμώνος με το γιγαντιαίο σοσιαλίζον άγαλμα -μου φαίνεται πως τους χαμογέλασε-, άδεια. Εκείνος έδειχνε, στους άλλους τρεις, κάτι που είχε δει άλλοτε και τώρα δεν υπάρχει. Το Ακρον, με τζάμια βρόμικα και αφίσες παντού. Το Εσπέρια, το αγαπημένο ξενοδοχείο του Ελία Καζάν, του Μίνου Βολανάκη, του Μιχάλη Κατσαρού - για τσάι ή καφέ, με κατεβασμένα τα ρολά, γιατί οι δημόσιοι ιδιοκτήτες του δεν κατέβαζαν ρούπι το υπέρογκο ενοίκιό του. 60 άνθρωποι στον δρόμο για μια βλακεία. Ο Κολοκοτρώνης και τα σκαλιά της Παλιάς Βουλής, βουβές προθήκες μιας νεκρής πόλης. Νέος ερειπιώνας, με πράσινα σχισμένα πλαστικά, στη γωνία Σταδίου με Αμερικής. Οι βιτρίνες του Μετοχικού Ταμείου Στρατού - Σίτι Λινκ με σιδερόφρακτα ρολά. Η οδός Βουκουρεστίου να κατεβάζει σκουπίδια και μπάζα όπως, παλιά, ο Κηφισός στο Φάληρο.

    Το λαμπρό καφενείο του Ζαχαράτου - το ξενοδοχείο, 5 αστέρων, NJV Μεριντιέν, ερείπιο ενός άστρου που έπεσε σε υπόνομο. Οπως σε κάποιο ποίημα του Οσκαρ Ουάιλντ.

    Φτάσανε, έφτασα, δεν με έβλεπαν, δεν με είχαν δει ποτέ, στην περίφημη πλατεία του Συντάγματος. Η καρδιά της πόλης της Αθήνας, η πλατεία Αριστοτέλους μας. Εκεί στο πλήθος, που είχε καλύψει το οδόστρωμα και εμπόδιζε την κυκλοφορία των οχημάτων, τους έχασα.

    Οι παράλληλοι οφθαλμοί. Εκλεισαν.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Από τις 4:00 στις 6:00
Μυστικά υπάρχουν και στο τραγούδι
Δεν υπάρχουν πια ροκ είδωλα
Κριτική βιβλίου
Παρωδίες
Πράκτορες και συνωμότες του Εκο στην καρδιά της Ευρώπης
Οι παλίρροιες της ματαιοδοξίας
Για να γνωρίσουμε τον Μάλερ
Γυναικείος έρωτας και φως
Ο Νίτσε πριν και μετά την ερμηνεία
Οταν η λίστα περιέχει την ομορφιά
Λογοτεχνία
Το τεμαχισμένο αριστούργημα
Βιβλία σε στόματα λεόντων
Ζεν αθωότητα σε μπρούντζινα χέρια
Νίκος Παπάζογλου
Ο πολιτισμός της καθημερινότητας
Συνέντευξη: Κεμάλ Γιαλτσίν
«Γράφω πάντα την αλήθεια»
Άλλες ειδήσεις
Ονειρικοί Υπερασπιστές
Η φυρή
Χτίζεται με όραμα, φαντασία και διαίσθηση η ποιητική τέχνη
Τα σχόλια του Τρίτου