Έντυπη Έκδοση

Εν τη ρίμα του λόγου / Φυσάει

Ποίηση: Τάσος Λειβαδίτης

Μουσική: Γιώργος Τσαγκάρης

Ερμηνεία: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Minos-ΕΜΙ

Από τους πιο αδικημένους δίσκους της ελληνικής δισκογραφίας και ένας από τους λίγους εξ ολοκλήρου βασισμένος πάνω στην ποίηση του σπουδαίου Τάσου Λειβαδίτη. Παίζει στα όρια που θέτουν η κοινωνικοπολιτική διάσταση των δημιουργών του, η μελαγχολία και η συγκίνηση, συνθέτοντας ένα περιβάλλον υψηλής τέχνης που κλέβει απ' τον ακροατή όλη την αμφιβολία της ομορφιάς που μπορεί να έχει μια πετυχημένη και ευθύγραμμη καλλιτεχνική συνιστώσα. Τα ποιήματα του Λειβαδίτη που επιλέγονται, χαρακτηριστικά του έργου του, τον φωτογραφίζουν από την πρώτη κιόλας στιγμή. Χωρίς φλυαρίες και λογοτεχνικούς εντυπωσιασμούς. Λιτός, βαθύς, στοχαστικός και δηλητηριώδης για μη πολιτικοποιημένους ακροατές, ο λόγος του ποιητή ζωγραφίζει έναν συναισθηματικό κόσμο, μέσα από ένα σπασμένο παράθυρο. Δίσκος που χαρακτηρίστηκε αντιραδιοφωνικός, προς τιμήν του βεβαίως, δεδομένου του σύγχρονου ραδιοφώνου, που όλοι γνωρίζουμε. Κυκλοφόρησε ανάμεσα σε δύο δίσκους-σταθμούς για την πορεία του Β. Παπακωνσταντίνου: Σφεντόνα και Δε σηκώνει. Ο ερμηνευτής είχε ήδη στην πλάτη του 14 δίσκους και δεκάδες συμμετοχές σε δίσκους άλλων. Το τραγούδι που έδειξε να ξεπορτίζει από την αυλή του ήταν το Φυσάει. Ηταν άλλωστε και το μόνο που συμπεριλαμβανόταν και εξακολουθεί να συμπεριλαμβάνεται, από καιρού σε καιρό, στο πρόγραμμα των συναυλιών του Β. Παπακωνσταντίνου. Οταν κυκλοφόρησε ο δίσκος, είχε ήδη ερμηνεύσει ποίηση, με αιχμές τον Καρυωτάκη του Θεοδωράκη και τις Γραμμές των οριζόντων του Θάνου Μικρούτσικου. Ροκ και λυρικός παράλληλα, σ' έναν δίσκο που υπερβαίνει τους ίδιους τους δημιουργούς του. Μπορεί να κυκλοφόρησε στις αρχές του '90, αλλά με τον αισθητικό απόηχο του '80. Ο δίσκος είναι από εκείνους που ερμήνευσε ο Παπακωνσταντίνου χωρίς εμπορική επιταγή, έχοντας ήδη φανατικό κοινό. Σε αυτό προφανώς καθοριστικό ρόλο έπαιξαν ο συνθέτης και η καθοδήγησή του. Ο Γιώργος Τσαγκάρης ήταν ένας αφανής ήρωας της μουσικής, με αίσθημα και αισθητική. Είχε συνθέσει μουσικές για δεκάδες θεατρικά έργα, κάτι που φαίνεται έντονα στη συνθετική αντίληψή του στο Φυσάει. Αυτή ήταν ίσως η πιο γνωστή του δουλειά στο ευρύ κοινό. Ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος, ο Γιώργος Τσαγκάρης αλλά και ο ίδιος ο Τάσος Λειβαδίτης αφηγούνται με ανατριχιαστικό τρόπο αποσπάσματα από τα ποιήματα. Ανήκει στην κατηγορία των δίσκων στους οποίους πρέπει να ανατρέξουμε, να τους ξαναθυμηθούμε και να τους ακούσουμε με προσοχή. Γιατί κάποιοι δίσκοι ήταν σπουδαίοι, εκτός των άλλων επειδή προχωρούσαν κάποια χρόνια μπροστά από την εποχή τους. Κυρίως λόγω του λόγου τους. Φυσάει λοιπόν, τώρα! Στην εποχή της άπνοιας. Στην εποχή που -όπως προφητικά έγραφε ο Λειβαδίτης- οι τράπεζες χωνεύουν τη λεία τους ή κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλο είμαστε κιόλας νεκροί.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Λογοτεχνία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Κριτική βιβλίου
Διάχυτο αίσθημα απουσίας
Ε.Ε. Cummings: Συγγραφέας εικόνων, σχεδιαστής λέξεων
Ενας ιερωμένος τιμά την Ελλάδα
Συνθέτες κλασικής μουσικής: Οι ροκ σταρ της εποχής τους
Μεταφυσική έγνοια ίσον φυσική απώλεια
Οι κρυπτωνυμίες της γραφής
Ανεμπόδιστη θέα στην Καπέλα Σιξτίνα
Το πάθος της Δελφικής Ιδέας
Η θάλασσα που έσταξε
Το χρονικό ενός σπάνιου βίου
Οψεις της ανάγνωσης
Η γενικευμένη ομοιομορφία δημιουργεί σύγχυση και αδιαχώρητο
Λογοτεχνία
Ο ποιητής του φαρμακωμένου καιρού
Από τις 4:00 στις 6:00
Οι άνθρωποι με αναπηρίες δικαιώνονται στη χώρα μας μόνο στο τραγούδι
Ενας «Νονός», δυναμίτης!
Άλλες ειδήσεις
Το κλεμμένο γράμμα και η γένεση του λακανισμού
Καρτ ποστάλ από τη Λισαβόνα
Εν τη ρίμα του λόγου / Φυσάει