Έντυπη Έκδοση

Το παιδικό θέατρο είναι αγροτικό και μεταπτυχιακό μαζί

Ενας στρατιώτης επιστρέφει κατάκοπος και πεινασμένος από τον πόλεμο για να διαπιστώσει πως το σπίτι του είναι άδειο κι ερειπωμένο. Τα τρία παξιμάδια που έχει στην τσέπη του τα χαρίζει σε τρεις διαβάτες που βρίσκονται σε μεγαλύτερη ανάγκη. Κι εκείνοι του ανταποδίδουν τρία δώρα. Ασήμαντα αρχικά. Τον βοηθούν, όμως, να αποκτήσει χρήμα, δόξα, έρωτα, οικογένεια. Αλλά και αλαζονεία.

Καλαϊτζίδου, Πατσίκας, Ξάφης, Χατζηνικολάου, Μάσχα, Μπερικόπουλος πανευτυχείς σε πρόβες στο «Πόρτα» Καλαϊτζίδου, Πατσίκας, Ξάφης, Χατζηνικολάου, Μάσχα, Μπερικόπουλος πανευτυχείς σε πρόβες στο «Πόρτα» «Ο τυχερός στρατιώτης» είναι ο μύθος που ενέπνευσε στον Ιγκόρ Στραβίνσκι το διάσημο μουσικοχορευτικό θέαμα «Ιστορία του στρατιώτη». Είναι, επίσης, ένα όμορφο φιλοσοφικό παραμύθι, που μέσα στον πλουραλισμό του αγγίζει και σκοτεινές περιοχές. «Στο βάθος, όμως, μιλά για το "εγώ" που δεν είναι αποκομμένο από το "εσύ", που δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το "εμείς"». Αυτή είναι η ουσία του και αυτό είναι και το νόημα του θεάτρου για τον Θωμά Μοσχόπουλο. Φέτος, με μια ομάδα ηθοποιών Α' Εθνικής (Κώστας Μπερικόπουλος, Αννα Μάσχα, Αργύρης Ξάφης, Αννα Καλαϊτζίδου, Σωκράτης Πατσίκας, Βαγγέλης Χατζηνικολάου), ξανακατεβαίνει στο πρωτάθλημα του παιδικού θεάτρου.

Οικογενειακή υπόθεση

«Το θέατρο είναι ομαδικό άθλημα. Τουλάχιστον το θέατρο που αγαπάω εγώ», παραδέχεται ο σκηνοθέτης, που έχει κάνει πράξη περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον την έννοια της θεατρικής ομάδας, που με τον καιρό αποκτά κοινούς κώδικες και κοινή γλώσσα, που παιδεύει λέξη λέξη και χειρονομία χειρονομία το έργο.

Η συγκυρία της ταυτόχρονης διαθεσιμότητας τόσο καλών συνεργατών ήταν από μόνη της λόγος, όπως μας εξηγεί, για να απαρνηθεί για φέτος τη «μεγαλομανία» και να αναζητήσει «μια νέα περιπέτεια σε γνώριμο, όμως, έδαφος».

«Είχα ανάγκη από μια εσωτερική αναδίπλωση». Είναι αυτό που είπε εύστοχα ο Αργύρης Ξάφης: «Οταν τα πράγματα δυσκολεύουν, θες απλώς να βρίσκεσαι με την οικογένειά σου». Ετσι όλοι μαζί, δημιουργικοί και πανευτυχείς, προετοιμάζουν την παράσταση. «Είναι ένα πείραμα πάνω στο θέμα της συλλογικότητας και από το ύφος της και από το περιεχόμενο», λέει ο Θωμάς Μοσχόπουλος. Αλλά και ένα πιο σύνθετο εγχείρημα. Οι ηθοποιοί κινούν τρεις μεγάλες κούκλες.

«Αυτό που δεν μπορεί να κάνει ο καθένας μόνος του, ενωμένοι το κάνουμε εξαιρετικά αποτελεσματικά», εξηγεί ο σκηνοθέτης. «Είμαι τρομερά χαρούμενος με αυτή τη μοιρασιά.

Αυτά που σκέφτομαι ως σκηνοθέτης είναι απλώς η αφορμή για να δουλέψουμε όλοι μαζί και να ανακαλύψουμε άλλα τόσα. Ο καθένας συμμετέχει προτείνοντας πράγματα στο κείμενο, στη δομή και στη λειτουργία του ρόλου. Τα δουλεύουμε ξανά και ξανά, τα καταγράφουμε και, στο τέλος, όλα υπακούουν σε έναν πολύ συγκεκριμένο δομικό κανόνα».

Το παιδικό θέατρο αντιμετωπίζεται συχνά ως πάρεργο με πολύ κακά αποτελέσματα. Πώς νιώθει άραγε γι' αυτό; «Στεναχωριέμαι πραγματικά. Προσπαθώ απλώς να σκέφτομαι πως κάνω μια άλλη δουλειά από τη δική τους. Τώρα, αν κάποιος βλέπει το παιδικό θέατρο σαν μπίζνα, ας πληρώσει τις συνέπειες. Οπως κι εμείς πληρώνουμε τις συνέπειες της αφοσίωσής μας». Τοποθετεί τόσο ψηλά το παιδικό στην ιεράρχηση, που υποστηρίζει: «Θα έπρεπε να κάνει κανείς το μεταπτυχιακό του ή το αγροτικό του στο παιδικό». Ο λόγος; «Το παιδί είναι ένας πιο ανοιχτός δέκτης. Δεν έρχεται να δει τη νέα δουλειά του Μοσχόπουλου ή τη Μάσχα και τον Ξάφη».

Μαζί με την Ξένια Καλογεροπούλου φαίνεται πως έχουν βρει το μυστικό για θεάματα που ενθουσιάζουν ταυτόχρονα παιδιά και ενήλικες. «Είναι αυτό που λέει συχνά η Ξένια: "Κάνουμε θέατρο και για παιδιά". Απευθυνόμαστε στο ενήλικο κομμάτι των παιδιών και στο παιδικό κομμάτι των ενηλίκων». Τι κάνει τόσο μοναδική τη συνεργασία του μαζί της; «Οτι δεν επαναπαύεται στις δάφνες της αλλά είναι δαιμονικά ανήσυχη. Ταυτόχρονα έχει μια πολύτιμη πείρα και είναι συγκινητική στην αφοσίωσή της».

Τέχνη υψηλής διατροφικής αξίας

Η σχέση, όμως, του Μοσχόπουλου με το παιδικό θέατρο έχει βαθύτερα ερείσματα. «Αγάπησα για πρώτη φορά το θέατρο ως θεατής παιδικών παραστάσεων. Γι' αυτό και δεν μπορώ να το ξεχωρίσω στο μυαλό μου από το θέατρο των ενηλίκων. Είναι κάτι αντίστοιχο με την τροφή.

Οταν είμαστε παιδιά, δεν χρειαζόμαστε κατώτερης διατροφικής αξίας τροφή». Αλλά και η πρώτη του σκηνοθετική δουλειά, σε ηλικία μόλις 25 ετών, ήταν ένα παραμύθι του Ευγένιου Τριβιζά για την παιδική σκηνή του ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, που διηύθυνε τότε ο Γιάννης Κακλέας.

Για το καλοκαίρι ετοιμάζει μια μεγάλη πειραματική δουλειά και, φυσικά, βρίσκεται μπροστά του και η πρόσκληση για να ανεβάσει «Οιδίποδα Τύραννο» στο Stratford Festival του Καναδά. Αισιοδοξεί για την οικονομική κρίση. «Νιώθω πολύ πιο επώδυνη τη διάσπαση που έζησα, προσωπικά και συνολικά, την περίοδο της Ολυμπιάδας. Τώρα νιώθω πιο συγκροτημένος. Δεν έχουμε κανένα άλλο περιθώριο από το να "πολεμάμε" για το σήμερα και το τώρα. Ελεος με την τρομολαγνεία!», λέει.

Εχει αποφασίσει να προσφέρει πλέον στον εαυτό του την πολυτέλεια του ελεύθερου χρόνου. «Οταν ακούω "το θέατρο είναι η ζωή μου", μου σηκώνεται η τρίχα», λέει. «Το θέατρο είναι μέσο για να γνωρίσω τη ζωή μου και τον εαυτό μου. Αλλά αν μου το στερούσαν, δεν θα πέθαινα...». *

* Πρεμιέρα 14 Νοεμβρίου, θέατρο «Πόρτα», Μεσογείων 59, τηλ.: 210-7711333. Σκηνικά-κοστούμια: Ελλη Παπαγεωργακοπούλου. Μουσική: Κορνήλιος Σελαμσής.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Λογοτεχνία
Πώς θα ήταν ο κόσμος χωρίς μυθιστόρημα;
Συνέντευξη: Σύλλας Τζουμέρκας
Στη Μεταπολίτευση εκφυλίστηκαν όλες οι έννοιες
Κριτική θεάτρου
Μεταξύ αγιοποίησης και ντοκουμέντου
Συνέντευξη: Σάιμον Κρίτσλεϊ
Η Ευρώπη είναι στη ρίζα της ρατσιστική
Θωμάς Μοσχόπουλος
Το παιδικό θέατρο είναι αγροτικό και μεταπτυχιακό μαζί
Αφιέρωμα
Facebook και Twitter βάζουν τα ΜΜΕ στα δύσκολα
Το βιβλίο της ψηφιακής Γενέσεως
Ενα λεύκωμα για τη γενιά του Ιντερνετ
Κομικςοδρόμιο
«Arzak», ο ακούραστος επιθεωρητής