Έντυπη Έκδοση

Συνέντευξη με το σκηνοθέτη Δήμο Αβδελιώδη για τη ρετροσπεκτίβα πέντε παραστάσεών του

Θυσιάζεται ο λαός, αλλά όχι ο πολιτικός

«Υπάρχουν πάρα πολλές ασθένειες, πάρα πολλοί θάνατοι γύρω μας. Η χώρα είναι άρρωστη. Και σε βαθιά κατάθλιψη. Κι αυτό γεννά και τις σωματικές ασθένειες. Αν έχει επικρατήσει η κατάθλιψη, αυτό οφείλεται στην έλλειψη ονείρων και οίστρου για ζωή.

''Αχνευτές'' θεατρικό έργο του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη ''Αχνευτές'' θεατρικό έργο του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη Αυτή είναι η Κατοχή. Και όχι η Κατοχή των τραπεζών και των φόρων. Εχουν χάσει οι άνθρωποι την πίστη τους γιατί έχει ξεχαρβαλωθεί όλο το σύστημα αξιών. Και δεν ευθύνονται γι' αυτό μόνο οι πολιτικοί μας». Καίριος και βαθιά παρηγορητικός ο λόγος του Δήμου Αβδελιώδη, ο οποίος προτάσσει έναν τρόπο αντίστασης στο ζόφο που τον (και μας) περιβάλλει. «Τη δουλειά. Δεν σταματώ να δουλεύω», λέει. Και το κάνει πράξη.

Εχει ήδη ξεκινήσει στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης μια ρετροσπεκτίβα-γιορτή των θεατρόφιλων με παραστάσεις που σκηνοθέτησε την τελευταία τριετία: «Μαράν Αθά» του Θωμά Ψύρρα (παίχτηκε ήδη), «Νοσταλγός» του Παπαδιαμάντη (το Σάββατο), «Το μόνο της Ζωής του Ταξείδιον» του Βιζυηνού ( 28-29/1), «Ιχνευτές» του Σοφοκλή (9 Φεβρουαρίου) και «Πέρσες» του Αισχύλου (16 Φεβρουαρίου). «Οι παραστάσεις είναι φόρος τιμής στη Μαρία Πασσαλή, που χάσαμε σε ατύχημα. Είναι ο άνθρωπος που φιλοτέχνησε τα κοστούμια, τα σκηνικά και τις μάσκες, προχωρώντας πολύ τη δουλειά μου».

- Η αντίδρασή σας σε όσα ακατανόητα, παράλογα κι εξοργιστικά βιώνετε είναι αποκλειστικά η δουλειά, κύριε Αβδελιώδη;

«Εγώ είμαι θυμωμένος εδώ και χρόνια. Την παθογένεια της χώρας την έχω ζήσει μέσα από θεσμούς, όπως ένα Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο. Τι κάνω; Μετουσιώνω αυτό που βλέπω να με περιβάλλει. Πώς αντιδρώ; Κάνοντας καλύτερα τη δουλειά μου. Ηδη ετοιμάζω μια ωδή στον Αλέξανδρο Παναγούλη. Μια τοποθέτηση σε ένα θέμα πολύ σοβαρό για την τροπή που πήρε η Μεταπολίτευση στην Ελλάδα, επειδή αγνοήθηκαν η αυτοθυσία και η σεμνότητα ενός ανθρώπου που έγινε μάρτυρας. Τ καλοκαίρι ξεκίνησα να δουλεύω και την ''Απολογία του Σωκράτη'' στο αρχαίο κείμενο. Είναι εξαιρετικά σημαντικό να ακουστεί η αρχαία γλώσσα για να φανεί η συνέχειά της έως σήμερα. Το κείμενο της ''Απολογίας'' είναι πηγή έμπνευσης και αισιοδοξίας. Το φθινόπωρο θα δουλέψω τη ''Γυναίκα της Ζάκυνθος'' του Σολωμού, με την Ολια Λαζαρίδου για το ''Ακροπόλ''».

- Η ρετροσπεκτίβα των παραστάσεών σας από ποια ανάγκη υπαγορεύτηκε;

«Ηταν μια προσωπική μου ανάγκη να καταγραφεί σε μια ενότητα ένα μέρος από τις σκηνοθεσίες των τελευταίων τριών χρόνων. Είναι ένα ρεπερτόριο παραστάσεων που δεν πρέπει να δει κανείς αποσπασματικά».

- Υπάρχει κοινός ιστός που τις διατρέχει;

«Ο τρόπος διδασκαλίας του κειμένου. Προσπαθώ εδώ και πάρα πολλά χρόνια να επανανοηματοδοτήσω ένα νόημα που πολλές φορές μας διαφεύγει από τα έργα αυτά, χάριν των αισθητικών εντυπώσεων. Μόνο αν σταθεί το έργο όρθιο στα πόδια του νοηματικά, μπορούμε να πούμε ότι διασώζεται και επαναλειτουργεί. Σε αυτό το πλαίσιο, μ' ενδιέφεραν και οι ''Πέρσες''. Ο Αγγελιαφόρος τους είναι ένα ζωντανό μνημείο της ελληνικής Ιστορίας και του ελληνικού Πολιτισμού. Λέει ότι δεν πρέπει να φοβάται κανείς την ποσότητα και τη δύναμη της ποσότητας, διότι μια μικρή ποιότητα μπορεί να φέρει την ανατροπή. Αυτό είναι το κατεξοχήν μήνυμα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, που δεν έχει χάσει τη δύναμή του ώς σήμερα».

- Επειδή συνεχίζουμε να ζούμε τη xούντα της ποσότητας;

«Ακριβώς. Προσωπικά, μ' ενδιαφέρει αυτού του είδους η επικαιρότητα των έργων. Αν τονίζει λοιπόν κανείς το βαθύτερο νόημά τους, δεν χρειάζεται να κάνει σκηνοθετικούς μοντερνισμούς. Δεν κάνω κάτι πρωτότυπο. Υποτάσσομαι στις λογικές της ποιητικής του Αριστοτέλη απόλυτα. Διότι παρέχει όλες τις πληροφορίες για τον τρόπο που στήνεται το θέατρο. Αυτή η διδασκαλία υπάρχει και στο αρχαιοελληνικό και στο σεξπιρικό θέατρο. Είναι ένας παλιός κώδικας, ταυτόσημος με την έννοια του θεάτρου. Δεν έχω εφεύρει κάτι καινούργιο. Δεν μπορεί να υπάρχει νατουραλισμός και τέχνη μαζί. Η τέχνη εκ των πραγμάτων είναι αναπαράσταση, άρα είναι περιεκτική, έχει στιλ και ένα χαρακτήρα τελετουργικό».

- Το θέατρο πρέπει να συνομιλεί με την κρίση της κοινωνίας;

«Οχι. Δεν μου αρέσει όταν γίνονται στο θέατρο συμμετρικά με την επικαιρότητα πράγματα. Επειδή έχουμε βία και κατάθλιψη θα την αναπαράγουμε και στη σκηνή; Είναι πραγματικά απάνθρωπο κι ασύλληπτο αυτό που συμβαίνει στη χώρα. Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι τα μέτρα που λαμβάνονται το ένα πίσω από το άλλο...Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχει η επίγνωση πως ενώ γίνεται η θυσία δεν υπάρχει ένας στόχος. Δεν γίνονται οι θυσίες για μια αναγέννηση όσων θα μας κάνουν μια ανεξάρτητη χώρα».

- Τι σκέψεις κάνετε για τη θλιβερή ιστορία με τη λίστα Λαγκάρντ και το στικάκι;

«Είναι κρίμα που δεν υπάρχουν ακόμα κάποιοι με το θάρρος να μιλήσουν ανοιχτά και να λυθούν τα προβλήματα. Απαιτείται ένα είδος αυτοθυσίας, όταν είναι κάποιος πολιτικός. Παρ' όλα αυτά, είμαι αισιόδοξος. Διότι δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό που ζούμε. Κάποια στιγμή θα βρεθεί αυτό με το οποίο θα επανασυγκολλήσουμε την ταυτότητά μας, την ταυτότητα των ανθρώπων που έχουν γεννηθεί στο χώρο και στη χώρα που γεννήθηκε ο πολιτισμός. Αναζητάται αυτή η συνέχεια».

 

i info

Ρετροσπεκτίβα παραστάσεων του Δήμου Αβδελιώδη έως τις 9 Φεβρουαρίου στο Ιδρυμα Κακογιάννης, Πειραιώς 206, τηλέφωνο: 210-3418550.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Κινηματογράφος
Επέλαση Ελλήνων στη Γερμανία
Κριτική κινηματογράφου
Σε πρώτο πλάνο ρατσισμός και καπιταλισμός
Pieta
πολιτισμός
Στα δύσκολα φαίνεται η ποιότητα
Υπουργείο Πολιτισμού
Απαράδεκτο σενάριο κλοπής από μουσείο
Θέατρο
Θυσιάζεται ο λαός, αλλά όχι ο πολιτικός
Βιβλίο
Μήλον της Εριδος η ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ
Αρχαιολογία
Και χωρίζουν και μετακομίζουν
Εκκλησιαστικά & Θρησκευτικά
Καπνικαρέας lifting
Άλλες ειδήσεις
Εικαστικά
Τζάνγκο ο τιμωρός
Το κεφάλαιο
Οικονομία χωρίς τσιγκουνιές