Έντυπη Έκδοση

Ο Κιθ Ρίτσαρντς πρόσκοπος

Ο 69χρονος κιθαρίστας των Rolling Stones, στην αυτοβιογραφία του «LIFE» (εκδ. Το Ροδακιό, μετ. Γιάννη Νένε), ξαφνιάζει τους απανταχού θαυμαστές του με μια άγνωστη πτυχή της συναρπαστικής του ζωής, τη συμμετοχή του ως εφήβου στην προσκοπική ομάδα της γενέτειράς του, του Ντάρτφορντ.

Ο νεαρός Κιθ την εποχή που τον είχε κερδίσει ο προσκοπισμός Ο νεαρός Κιθ την εποχή που τον είχε κερδίσει ο προσκοπισμός Ετσι ο Richards μπαίνει στην κορυφαία 5άδα των ροκ σταρ που ήταν μέλη του προσκοπισμού. Οι άλλοι είναι οι Sir Paul McCartney, David Bowie, Jim Morrison και George Michael. Ιδού πώς αφηγείται την εμπειρία του :

Ενα από τα καλύτερα πράγματα που συνέβησαν στη ζωή μου εκείνη την εποχή, όσο και να μην το πιστεύει κανείς, ήταν ο προσκοπισμός. Ο πατέρας μου, ο Μπερτ, είχε το βαθμό του Αετού στους προσκόπους, την ανώτερη διάκριση που μπορείς να πάρεις στον προσκοπισμό.

Ο αρχηγός των προσκόπων, ο Μπάντεν-Πάουελ, ένας πραγματικά αξιόλογος άνθρωπος που είχε αφιερώσει τη ζωή του σε αυτά που οι πιτσιρικάδες γούσταραν να κάνουν, πίστευε ακράδαντα ότι χωρίς τον προσκοπισμό η αυτοκρατορία θα κατέρρεε.

Σε εκείνο το σημείο εμφανίζομαι εγώ, ως μέλος του 7ου Σώματος Προσκόπων του Ντάρτφορντ, με την Ενωμοτία των Καστόρων, αν και η αυτοκρατορία έδειχνε σημάδια ότι θα κατέρρεε έτσι κι αλλιώς, για λόγους που δεν είχαν να κάνουν ούτε με το αν ήσουν καλός πρόσκοπος ούτε με το αν ήξερες να δέσεις σταυρόκομπο. Νομίζω ότι η ανάμιξή μου με τον προσκοπισμό πρέπει να έγινε λίγο πριν αρχίσω να ασχολούμαι με την κιθάρα -ή ίσως πριν αγοράσω μία- γιατί, όταν πραγματικά άρχισα να παίζω κιθάρα, αυτό έγινε η άλλη μου ζωή.

Ο προσκοπισμός ήταν κάτι διαφορετικό από τη μουσική. Ηθελα να ξέρω πώς μπορώ να επιβιώνω και εκεί διάβασα όλα τα βιβλία του Μπάντεν-Πάουελ. Μετά ήθελα να μάθω και όλα τα άλλα κόλπα. Ηθελα να μάθω πώς να ανακαλύπτω πού βρίσκομαι, ήθελα να μάθω να μαγειρεύω κάτι κάτω από το έδαφος. Για κάποιο λόγο ένιωθα ότι έπρεπε να αποκτήσω ικανότητες επιβίωσης, πίστευα ότι ήταν σημαντικό να τα ξέρω όλα αυτά. Ηδη είχα μια σκηνή στον πίσω κήπο μας, όπου καθόμουν με τις ώρες, έτρωγα ωμές πατάτες και έκανα εξάσκηση σε διάφορες άλλες προσκοπικές ασχολίες. (...)

Εμοιαζε με μικρογραφία της εκπαίδευσης που κάνουν οι μυστικοί πράκτορες της SAS. Κυρίως όμως σου έδινε τη δυνατότητα να σουλατσάρεις έξω στο δρόμο με ένα μαχαίρι περασμένο στη ζώνη σου. Για πολλούς από εμάς αυτό ήταν το δέλεαρ, ο σουγιάς. Και αν δεν αποκτούσες μερικά διακριτικά, δεν έπαιρνες σουγιά. (...)

Με τους γονείς του σε οικογενειακή εκδρομή. Οπως γράφει στο βιβλίο του « η ανάμιξή μου με τον προσκοπισμό πρέπει να έγινε λίγο πριν αρχίσω να ασχολούμαι με την κιθάρα γιατί, όταν άρχισα να παίζω, αυτό έγινε η άλλη μου ζωή» Με τους γονείς του σε οικογενειακή εκδρομή. Οπως γράφει στο βιβλίο του « η ανάμιξή μου με τον προσκοπισμό πρέπει να έγινε λίγο πριν αρχίσω να ασχολούμαι με την κιθάρα γιατί, όταν άρχισα να παίζω, αυτό έγινε η άλλη μου ζωή» Ο αρχηγός Πέρκα ήταν ο ακέλας της ομάδας μας, ο οποίος στα μάτια μας φάνταζε αιωνόβιος γέρος, αν και έπρεπε να ήταν γύρω στα 20 το παιδί. Ηταν πολύ ενθουσιώδης και εμψυχωτικός τύπος. Μας έλεγε: «Λοιπόν, απόψε έχει κόμπους. Μπέζα, καντηλίτσα, συρτοθηλιά». Πήγαινα σπίτι και άρχιζα να κάνω πρακτική εξάσκηση. (...) Μέσα σε 3-4 μήνες είχα πάρει 4 ή 5 διακριτικά και είχα προαχθεί σε ενωμοτάρχη. Είχα γεμίσει παντού πάνω μου διακριτικά και διαβαθμίσεις - απίστευτο; Πού να 'ναι τώρα το προσκοπικό μου πουκάμισο... (...)

Νομίζω ότι εκείνη η προσκοπική σεζόν ήταν για μένα πιο σημαντική απ' όσο νόμιζα. Ημουν σε καλή ομάδα. Ηξερα τους συντρόφους μου και ήμασταν πολύ δεμένοι μεταξύ μας. Βέβαια πρέπει να παραδεχτώ ότι στην πειθαρχία δεν τα πηγαίναμε και τόσο καλά, αλλά όταν έλεγε κάποιος «αυτός είναι ο στόχος μας για σήμερα», το κάναμε.

Θυμάμαι στο Κρόουμπορο υπήρχε μία μεγάλη καλοκαιρινή κατασκήνωση. Εμείς μόλις είχαμε κερδίσει στο διαγωνισμό κατασκευής γέφυρας. Εκείνη τη νύχτα ήπιαμε ουίσκι και μετά αρχίσαμε να πλακωνόμαστε στο ξύλο για πλάκα, μέσα στην «καμπάνα», τη μεγάλη τέντα της κατασκήνωσης. Ηταν πίσσα σκοτάδι, κανένα φως, και όλοι απλώς στριφογύριζαν τα χέρια τους, κλοτσούσαν στον αέρα και έσπαγαν πράγματα - κυρίως τα κόκαλά τους. Εμένα ήταν η πρώτη μου φορά που έσπασα κόκαλο όταν βάρεσα τον κεντρικό πάσσαλο της σκηνής μες στο σκοτάδι. Η μόνη φορά που έκανα χρήση της διαβάθμισής μου ήταν λίγο καιρό πριν από τη λήξη της προσκοπικής μου δραστηριότητας. Μου είχαν δώσει στην ομάδα ένα νεοσύλλεκτο, ένα τρομερό καθίκι που δεν τα πήγαινε καλά με κανέναν.

«Δεν κατάλαβα», είχα διαμαρτυρηθεί, «έχω την καλύτερη ενωμοτία και με υποχρεώνετε να δεχτώ αυτό το τσογλάνι; Δεν είμαι νεροχύτης. Γιατί μου τον φορτώσατε εμένα;» Κάποια μέρα το κωλόπαιδο έκανε κάτι και του έριξα μια ξανάστροφη. «Να, ρε μουνόπανο». Χαμός. Με πήραν σηκωτό και με πήγαν μπροστά στο πειθαρχικό συμβούλιο. Με τάραξαν στην τιμωρία. Αρχισα τα «Μη βαράτε, κύριοι αρχηγοί» και άλλες τέτοιες μαλακίες.

Ενα βράδυ, πρόσφατα (2007), ήμουν στο δωμάτιο του ξενοδοχείου μου στην Αγία Πετρούπολη, σε τουρνέ με τους Rolling Stones, όταν ξαφνικά διαπίστωσα ότι η τηλεόραση έδειχνε μια τελετή για την επέτειο των 100 χρόνων από την ίδρυση του προσκοπισμού. Ο Μπάντεν-Πάουελ, έλεγε, ίδρυσε την πρώτη του προσκοπική κατασκήνωση στη Νήσο Μπράουνσι στη νότια Αγγλία. Πατρίδα, ρε.

Ετσι μόνος όπως ήμουν μέσα στο δωμάτιο, σηκώθηκα όρθιος, έκανα τον προσκοπικό χαιρετισμό με τα τρία δάχτυλα και φώναξα: «Ενωμοτάρχης, Ενωμοτία Καστόρων, 7ο Σώμα Προσκόπων του Ντάρτφορντ, κύριε». Κάπως μου 'ρθε και ένιωσα ότι έπρεπε να παρουσιαστώ.

ΠΡΟΣΚΟΠΙΣΜΟΣ: ιδρύθηκε από τον Robert Baden-Powell το 1907 και στην Ελλάδα το 1910 από τον Αθανάσιο Λευκαδίτη. Είναι η μεγαλύτερη εθελοντική παιδαγωγική κίνηση στον κόσμο, με 30 εκατ. μέλη σε 160 χώρες. Στη χώρα μας έχουν περάσει από τις εστίες της πάνω από 2 εκατ. νέοι.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Βιβλίο
Σχετικά θέματα: Βιβλίο
Ο Πάγκαλος με εξέφραζε πάντα
Από Βουλευτής, ακτιβιστής
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Κινηματογράφος
Στη ζυγαριά του χρόνου
Μάγια η πράκτορας
Ανοίγει η κουρτίνα του Ιρανικού σινεμά
Ντε Νίρο, Μπεσόν και Σκορσέζε
Έρχεται και τρίτη «καμαριέρα»
Φωτογραφία
Γιατί φοβίζει η αλήθεια;
Flash
Μουσική
«Μας διοικούν μετριότητες »
Ο Αλκίνοος ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη
Με το γκράμι στις βαλίτσες ο Sandoval
«Λουλούδι στη φωτιά » η Δάρρα
Ένας Σουμάχερ στο Μέγαρο Μουσικής
Μέταλ από τη Σουηδία
Θέατρο
Τα λουλούδια στην κυρία απ' τον Τσιώλη
Κύκλος μίσους και εκδίκησης
Μόνοι στον παράδεισο
Η Βιρτζίνια στην «Πόλη»
Όταν ο θύτης γίνεται θύμα
Από στριπτιζέζ, τρομοκράτισσα
Εικαστικά
Τα ερωτικά σχέδια του Μίνου Αργυράκη
Στην Αθήνα από Βοστόνη
Ο κήπος με τα χρώματα
Η ζωγράφος του πολέμου
Τηλεόραση
Αιώνια επιστροφή
Παιδιά της πιάτσας
Βιβλίο
Ο Κιθ Ρίτσαρντς πρόσκοπος
Ο Πάγκαλος με εξέφραζε πάντα
Από Βουλευτής, ακτιβιστής
Πολιτισμός
Ένα κόσμημα στα Πατήσια