Έντυπη Έκδοση

Στη ζυγαριά του χρόνου

Η ιστορία του θεάτρου και του κινηματογράφου ανά τον κόσμο δεν γράφεται μόνο από τους μεγάλους πρωταγωνιστές, τους φωτεινούς, τους προσκηνιακούς, τους ιδιόρρυθμους και τους βασανισμένους. Γράφεται όπως γράφεται η ζωή του καθενός και της καθεμίας, έτσι χαμένοι στην ανωνυμία του μεγάλου πλήθους και στην πληθύνουσα μοναχικότητα που έγινε η ζωή μας. Ολων μας.

Η Ειρήνη Κουμαριανού στην ταινία «Η κόρη του ήλιου» του Ντίνου Δημόπουλου Η Ειρήνη Κουμαριανού στην ταινία «Η κόρη του ήλιου» του Ντίνου Δημόπουλου Χόλιγουντ δεν θα γίνει ποτέ η βιογραφία μας, εκτός κι αν οι ταυτίσεις είναι καλές για διαφυγές εκτός κάδρου πραγματικότητας, ιδιαιτέρως στα θερινά σινεμά, αυτά τα καθυβρισμένα, επειδή η κατανάλωση της γραφικότητας επιμένει να τα ταυτίζει με τα γιασεμιά. Κι έτσι να είναι, πού είναι το κακό δηλαδή;

Το ιερό τέρας το οποίο τρέφουμε όλοι μας δεν κινηματογραφείται. Και ευτυχώς, αλλιώς κινδυνεύουμε από συμπτώματα αυτοερωτισμού. Γι' αυτό, καλό θα ήταν να στραφούμε στη δύναμη της συνήθειας, σ' αυτό το καλό τερατάκι της επικοινωνίας, όταν λειτουργεί με όρους αλληλεγγύης.

Αλήθεια, μήπως δεν είναι ιεροπραξία ένα καλομαγειρεμένο φαγητό που θυμίζει γιαγιά από άλλες εποχές; Γιατί να έχουμε ενοχές από τη στιγμή που η ταχυφαγία έχει διαβρώσει σαν κακή μάγισσα του παραμυθιού όλες τις εκδηλώσεις μας; Μήπως επειδή πλέον όλα έχουν συντονιστεί με τις ταχύτητες του υπολογιστή που έχουμε μπροστά μας, αυτού του κλέφτη της διαύγειας μπροστά στο καθημερινό θαύμα;

Η ηθοποιός Ειρήνη Κουμαριανού (1931-2013) ούτε δευτεραγωνίστρια ούτε καρατερίστα υπήρξε, ως είθισται να γράφουμε εμείς οι δημοσιογράφοι. Βλέπετε, ο χρόνος μέσα στον οποίο πρέπει να γραφτεί μια νεκρολογία μάς οδηγεί σε αμηχανία, η οποία «σβήνει» ταχύτατα με εύκολους -συνήθως- χαρακτηρισμούς. Που για να λέμε την αλήθεια, δεν είναι και μακριά από την πραγματικότητα. Δεν λέμε, όμως, όλη την αλήθεια. «Εφυγε η γιαγιά τού "Στο παρά πέντε"», γράφτηκε κατά κόρον. Και καλώς εγράφη, αφού η Ειρήνη Κουμαριανού ταυτίστηκε με την τηλεοπτική Σοφία, η οποία με τη Θεοπούλα (Εφη Παπαθεοδώρου) έγιναν «οι γιαγιάδες της καρδιάς μας». Αχ αυτή η καρδιά μας, όταν μας την έχουν πάρει, πόση αγάπη προσπαθούν να της χωρέσουν...

Λοιπόν, καθόλου άδικο που ταυτίστηκε, γιατί σ' αυτή την ταύτιση συνεργός «βαπτίστηκε» ο Γιώργος Καπουτζίδης, ο οποίος για τα συμφραζόμενα του τηλεοπτικού χρόνου έπραξε το αυτονόητα αξιοπρεπές: σωστή ρυθμολογία στους διαλόγους, σεβασμός στο ανατρεπτικό χιούμορ, ευρήματα εκ του μηδενός. Χωρίς εκπτώσεις στη φτήνια - και δεν γράφουμε χυδαιότητα, γιατί το «χυδαίο» στην κωμωδία φαντάζει λάιτ μπροστά στους χυδαιότατους καιρούς μας.

Η ταύτιση της Ειρήνης Κουμαριανού με μία από τις γιαγιάδες της τηλεοπτικής σειράς δεν σήμαινε και ταυτοποίηση της πορείας της ως ηθοποιού, ήδη από τη δεκαετία του '50. Και μην κατηγορήσετε τον γράφοντα ότι είναι μελό και τέτοια, γιατί δεν του αρέσουν αυτά. Δικαιοσύνη προσπαθεί να αποδώσει, όμως με μάτια ορθάνοιχτα και με τη ζυγαριά κάπου παρατημένη σε μια σκονισμένη αποθήκη.

Ξέρετε τι συνέβη; Ξεχάστηκε ο πρωτεύων ρόλος της - επίτηδες δεν γράφουμε πρωταγωνιστικός. Από πού να αρχίσουμε; Από τον παλιό ελληνικό ασπρόμαυρο κινηματογράφο; Να θυμίσουμε ότι εμφανιζόταν πλάι στο μεγάλο «πολυεργαλείο»-χάρμα οφθαλμών (έπαιζε, χόρευε, τραγουδούσε) Ρένα Βλαχοπούλου ή ότι κρατούσε ρόλους «περιφερειακούς», χωρίς τους οποίους οι ενζενί Τζένη Καρέζη και Αλίκη Βουγιουκλάκη θα βούλιαζαν στην αναμενόμενη τυποποίηση; Πρέπει να μετρήσουμε μέχρι το σαράντα, για να διαπιστώσουμε σε πόσες ταινίες έπαιξε.

Κι αν ο κινηματογράφος του '50 και του '60 χρεώνεται ως εύκολο ρετρό ενός παυσίπονου άτυπου παραδείσου, πώς θα αντιμετωπίσουμε τη συμμετοχή στο αρχαίο δράμα με τις δύο μεγάλες μας κρατικές σκηνές σε Επίδαυρο και Ηρώδειο; Και πώς θα κρύψουμε την προπετή αμηχανία μας, όταν θυμηθούμε σε πόσες παραστάσεις συμμετείχε την τελευταία δεκαετία;

Τελευταίος θεατρικός και πρωταγωνιστικός ρόλος στα «Σκουπίδια» του Γιάννη Ξανθούλη. Απολαυστική Ροζαλία Σολιμένε στη «Φιλουμένα Μαρτουράνο» του Ντε Φίλιπο. Καθόλου ευκατοφρόνητα τα έργα του Ιονέσκο («Η φαλακρή τραγουδίστρια» και «Το μάθημα»), του Δ. Κ. Σιμιτζή («Ο Φιάκας») και του Ιάκωβου Καμπανέλλη («Ο δρόμος περνά από μέσα»).

Η φωνή της αποτυπώθηκε σ' ένα δίσκο ακτίνας του διπλού άλμπουμ «Οι γιαγιάδες της καρδιάς μας στα παραμύθια του κόσμου» (συμπαραγωγή της Universal και των εκδόσεων Απόπειρα), που μοιράστηκε με τη διοπτροφόρο Εφη Παπαθεοδώρου. Διαβάζει τέσσερα παραμύθια: «Ο Τσανγκ και το μαγικό καλάθι» (Κίνα), «Τα τρία αυγά» (Αίγυπτος), «Η πριγκίπισσα που δεν αγαπούσε το νερό» (Τουρκία) και «Η βασιλοπούλα του βουνού» (Γερμανία).

Η Ειρήνη Κουμαριανού, παιδί της Κατοχής, μεγάλωσε σε άγριες εποχές, που «μαλάκωναν» από τις ιστορίες της Τηνιακής γιαγιάς της. Κάποτε υπήρξε κι αυτή εγγόνι... «Ενα παιδί», έλεγε σε συνέντευξη στην «Ελευθεροτυπία», «ακούγοντας ένα παραμύθι ανοίγει τους ορίζοντές του, χρησιμοποιεί τη φαντασία του. Είναι κάτι που λείπει από τα σύγχρονα παιδιά. Δεν είναι το ίδιο οι παιδικές εκπομπές στην τηλεόραση: εκεί οι εικόνες περνούν και φεύγουν...»

Και ποια τα έλεγε αυτά: μία τηλεοπτική σταρ! Ειρήνη Κουμαριανού, δεν υπήρξατε εικόνα που περάσατε και φύγατε. Θα σας θυμόμαστε, σας δίνουμε το λόγο μας. Εικόνα να γίνουμε...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος
Σχετικά θέματα: Κινηματογράφος
Μάγια η πράκτορας
Ανοίγει η κουρτίνα του Ιρανικού σινεμά
Ντε Νίρο, Μπεσόν και Σκορσέζε
Έρχεται και τρίτη «καμαριέρα»
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Κινηματογράφος
Στη ζυγαριά του χρόνου
Μάγια η πράκτορας
Ανοίγει η κουρτίνα του Ιρανικού σινεμά
Ντε Νίρο, Μπεσόν και Σκορσέζε
Έρχεται και τρίτη «καμαριέρα»
Φωτογραφία
Γιατί φοβίζει η αλήθεια;
Flash
Μουσική
«Μας διοικούν μετριότητες »
Ο Αλκίνοος ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη
Με το γκράμι στις βαλίτσες ο Sandoval
«Λουλούδι στη φωτιά » η Δάρρα
Ένας Σουμάχερ στο Μέγαρο Μουσικής
Μέταλ από τη Σουηδία
Θέατρο
Τα λουλούδια στην κυρία απ' τον Τσιώλη
Κύκλος μίσους και εκδίκησης
Μόνοι στον παράδεισο
Η Βιρτζίνια στην «Πόλη»
Όταν ο θύτης γίνεται θύμα
Από στριπτιζέζ, τρομοκράτισσα
Εικαστικά
Τα ερωτικά σχέδια του Μίνου Αργυράκη
Στην Αθήνα από Βοστόνη
Ο κήπος με τα χρώματα
Η ζωγράφος του πολέμου
Τηλεόραση
Αιώνια επιστροφή
Παιδιά της πιάτσας
Βιβλίο
Ο Κιθ Ρίτσαρντς πρόσκοπος
Ο Πάγκαλος με εξέφραζε πάντα
Από Βουλευτής, ακτιβιστής
Πολιτισμός
Ένα κόσμημα στα Πατήσια