Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Μισές κουβέντες

  • Σκέτοι τρομοκράτες;

    Την Ιστορία τη γράφουν οι νικητές. Εκείνοι μοιράζουν τους χαρακτηρισμούς και εκείνοι νοηματοδοτούν τις λέξεις. Εχουν στα χέρια τους τις στρόφιγγες της συγχώρεσης και της καταδίκης -όπως και του φόβου και της ελπίδας- και τις ανοιγοκλείνουν ανάλογα με τις ανάγκες εμπέδωσης της ιδεολογίας τους.

    Αν δεν είχε πέσει η χούντα, ποιος θα τολμούσε να αποκαλέσει τον Αλέκο Παναγούλη αγωνιστή και ακτιβιστή; Ενας κοινός τρομοκράτης θα ήταν που προσπάθησε να σκορπίσει το θάνατο εκείνη τη μέρα στην παραλιακή του Σουνίου. Ποιος θα έλεγε τον Μπάμπαλη και τον Μάλλιο βασανιστές και όχι πατριώτες αξιωματικούς της Ελληνικής Αστυνομίας;

    Η υπεράσπιση λέξεων και εννοιών είναι ένα από τα πιο στρατηγικά χαρακώματα της εποχής μας. Δεν είναι λόγια του αέρα, δεν είναι λεξούλες, είναι η ίδια η ιστορία του ανθρώπου επάνω στη γη. Η κυρίαρχη προσπάθεια των τελευταίων χρόνων -κυρίως μετά την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη- είναι να καταργηθεί ο όρος του πολιτικού ακτιβιστή και να αποτελεί έως και ποινικό αδίκημα η χρήση του. Οποιος βάζει βόμβα σε δημόσιο χώρο για να φοβίσει πράττει τρομοκρατικά, αλλά αυτό δεν αφαιρεί το -στρεβλό έστω- πολιτικό πρόσημο στην πράξη του.

    Ακόμη και πολλοί Αριστεροί υιοθετούν αβασάνιστα αυτήν την «τρομοκρατία» χρήσης χαρακτηρισμών, μόνο και μόνο επειδή διαφωνούν με τους τρόπους. Προβαίνουν σε μάλλον ηθικές διακρίσεις ανάμεσα στις ακτιβιστικές ενέργειες του παρελθόντος -που ήταν από αναίμακτες έως ιδιαίτερα χειρουργικές- και στην αγριότητα ενός Καλάσνικοφ, που μπορεί να σκοτώσει και κανέναν περαστικό άσχετο. Σωστή η διάκριση, τους διαφεύγουν όμως δύο πράγματα. Πρώτον, η κάθε εποχή έχει το δικό της comme il faut και ο πήχης της αγριότητας μετατίθεται συχνά. Και των μεν και των δε. Δεύτερον, η διαφωνία σου με τέτοιου είδους ενέργειες και η πεποίθησή σου -η οποία είναι και ιστορικά δικαιωμένη- πως ουδέποτε το λαϊκό κίνημα ευνοήθηκε από αυτές δεν σε αθωώνουν όταν πέφτεις στην παγίδα όσων μας θέλουν όλους από την ίδια πλευρά, να καταδικάζουμε τη βία «από όπου κι αν προέρχεται». Είμαι κι εγώ από εκείνους που δεν βρίσκουν την παραμικρή ωφέλεια από την τρομοκρατία -δίχως να ασπάζομαι και τη συνωμοσιολογία πως πίσω από όλους αυτούς κρύβονται μυστικές υπηρεσίες-, με απωθεί και πολιτικά και ιδεολογικά. Είναι σκέτα τραύματα. Αλλο αυτό όμως και άλλο να τους κατατάσσω αυτόματα στους εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου. Αναφέρομαι πάντα στις προθέσεις και όχι στην τελική ποινή του δικαστηρίου - δεν έχω άποψη αν πρέπει να αντιμετωπίζονται διαφορετικά από όσους σκοτώνουν σε μία ληστεία έναν ταμία. Μα, θα μου πεις, η διάκριση προθέσεων που κάνεις από μόνη της δεν υπαγορεύει και διάκριση ποινών; Δεν ξέρω. Μάλλον με ξεπερνούν τέτοια θέματα.

    Ναι, πολλές φορές ανάμεσα στους ενόπλους συναντήσαμε ψυχοπαθολογικές περιπτώσεις που η πολιτική ήταν η πρόφαση για ένα έγκλημα. Αυτόκλητους τιμωρούς που δεν είχαν ιδιαίτερες παρτίδες με «υψηλές» προθέσεις. Δολοφόνους. Ξέρουμε και για άλλους, που είχαν καταπιεί όλη τη φιλοσοφία και τις ανθρωπιστικές αξίες, όμως οι ματαιωμένες αντιστοιχίες αυτών με τις κοινωνίες τους τους οδήγησαν σε βίαιες ενέργειες, πιστεύοντας πως έτσι θα πυροδοτήσουν παγωμένες καρδιές. Ποτέ δεν το πέτυχαν. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως θα καταργήσουμε ιστορικούς όρους επειδή διαφωνούμε με τις ενέργειες των υποκειμένων.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Κινηματογράφος
Στη ζυγαριά του χρόνου
Μάγια η πράκτορας
Ανοίγει η κουρτίνα του Ιρανικού σινεμά
Ντε Νίρο, Μπεσόν και Σκορσέζε
Έρχεται και τρίτη «καμαριέρα»
Φωτογραφία
Γιατί φοβίζει η αλήθεια;
Flash
Μουσική
«Μας διοικούν μετριότητες »
Ο Αλκίνοος ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη
Με το γκράμι στις βαλίτσες ο Sandoval
«Λουλούδι στη φωτιά » η Δάρρα
Ένας Σουμάχερ στο Μέγαρο Μουσικής
Μέταλ από τη Σουηδία
Θέατρο
Τα λουλούδια στην κυρία απ' τον Τσιώλη
Κύκλος μίσους και εκδίκησης
Μόνοι στον παράδεισο
Η Βιρτζίνια στην «Πόλη»
Όταν ο θύτης γίνεται θύμα
Από στριπτιζέζ, τρομοκράτισσα
Εικαστικά
Τα ερωτικά σχέδια του Μίνου Αργυράκη
Στην Αθήνα από Βοστόνη
Ο κήπος με τα χρώματα
Η ζωγράφος του πολέμου
Τηλεόραση
Αιώνια επιστροφή
Παιδιά της πιάτσας
Βιβλίο
Ο Κιθ Ρίτσαρντς πρόσκοπος
Ο Πάγκαλος με εξέφραζε πάντα
Από Βουλευτής, ακτιβιστής
Πολιτισμός
Ένα κόσμημα στα Πατήσια