Έντυπη Έκδοση

Οικονομία

Αναλύσεις

  • Η καινοτομία, προϋπόθεση ανάπτυξης των μικρομεσαίων

    Η καινοτομική δράση των επιχειρήσεων δεν είναι πολύ αναπτυγμένη στην Ελλάδα.

    Περσινή έρευνα του Ιδρύματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ) έδειξε -βάσει μετρήσεων του ΟΟΣΑ- πως ενώ το ποσοστό τεχνολογικών εγχειρημάτων σε κλάδους μεσαίας και υψηλής τεχνολογίας δεν απείχε πολύ μεταξύ Ελλάδος (7%) και Ευρώπης (8,3%), αντίθετα το ποσοστό καινοτομικών εγχειρημάτων από νέους και επίδοξους επιχειρηματίες σε αγορές περιορισμένου ανταγωνισμού απείχε παρασάγγας (5,7% η Ελλάδα, έναντι 19,3% της Ευρώπης).

    Συνήθως, η μέτρηση της επιχειρηματικής καινοτομίας αφορά δείκτες εφαρμογής των νέων τεχνολογιών πληροφορικής και τηλεπικοινωνιών ή της δαπάνης για έρευνα και ανάπτυξη. Ο ΟΟΣΑ πρωτοτύπησε, λοιπόν, όταν προ τριετίας αποφάσισε να την εξετάσει εστιάζοντας σε καινοτομίες προϊόντων και παραγωγικών διαδικασιών ή σε μη τεχνολογικές αλλαγές σχετικές με την καινοτομία.

    Ετσι, επέλεξε τρεις δείκτες που είναι ιδιαίτερα σημαντικοί για τις μικρομεσαίες εταιρείες (κάτω από 250 απασχολούμενοι).

    Την εντός της επιχείρησης καινοτομία, τη συνεργασία σε σχετικά θέματα με άλλες εταιρείες και τις μη τεχνολογικές αλλαγές.

    Από τις μετρήσεις προέκυψε ότι γύρω στο 1/3 των μικρομεσαίων στην Ευρώπη αναπτύσσει στο εσωτερικό του κάποιο είδος καινοτομίας -περιλαμβανομένης και της σχετικής συνεργασίας με άλλες επιχειρήσεις- και δεν ενσωματώνει απλά καινοτομίες που αναπτύσσονται αλλού. Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι το ποσοστό των επιχειρήσεων όπου η ανάπτυξη της καινοτομίας γίνεται εσωτερικά είναι πολύ μεγαλύτερο στις βόρειες αναπτυγμένες (Γερμανία 47%, Σουηδία 36%) και ιδιαίτερα στις μικρές χώρες (Ελβετία 56%, Ισλανδία 47%, Βέλγιο-Λουξεμβούργο 39%, Φιλανδία 38%, Πορτογαλία 36%, Αυστρία 35%). Αντίθετα, κάτω από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο βρέθηκαν οι μικρομεσαίοι χωρών της νότιας και ανατολικής Ευρώπης: με μέσο όρο 32% για την Ε.Ε. των 25, η Ελλάδα ήταν στο 18%.

    Την ίδια διάκριση έχουμε και στον τομέα της συνεργασίας ΜμΕ για θέματα καινοτομίας με άλλες επιχειρήσεις ή δημόσιους οργανισμούς: με μέσο όρο στην Ε.Ε. των 25 γύρω στο 7%, οι σκανδιναβικές χώρες είχαν ποσοστά 13-21%, ενώ οι νοτιοανατολικές μόλις 3-6% (Ελλάδα και Τσεχία 6%, Ιταλία-Ισπανία 4%).

    Είναι προφανές πως στην επιχειρηματική συνεργασία για καινοτομικές λύσεις και εφαρμογές δεν μετρά μόνον το επίπεδο ανάπτυξης μίας οικονομίας, αλλά και η κουλτούρα, ο τρόπος επικοινωνίας και η εξωστρέφεια στις συναλλαγές. Τομείς πολύ πιο αναπτυγμένοι στην πρώτη κατηγορία χωρών και με μεγάλα περιθώρια ανάπτυξης σε χώρες σαν την Ελλάδα...

  • Με τη ματιά ενός κεντρικού τραπεζίτη

    Στο ράφι του γνωστού βιβλιοπωλείου «Barnes & Noble», στη Union Square στη Νέα Υόρκη, το βιβλίο του σημερινού διοικητή της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας, Μπεν Μπερνάνκε, φωνάζει: «The Great Depression» (Η μεγάλη ύφεση).

    ΜΠΕΝ ΜΠΕΡΝΑΝΚΕ ΜΠΕΝ ΜΠΕΡΝΑΝΚΕ Πρόκειται για μια συλλογή κειμένων του αμερικανού καθηγητή για την κρίση του '29, συγκεντρωμένων σε έναν τόμο διαμάντι.

    Μια προσεκτική ανάγνωσή του εγκαίρως θα μας είχε πληροφορήσει για το πώς ο διοικητής της Fed θα αντιμετώπιζε τη σημερινή κρίση. Ο Μπερνάνκε επισημαίνει στο βιβλίο αυτό μεταξύ των άλλων τη σημασία της νομισματικής περιστολής, προερχόμενης από τον «κανόνα του χρυσού» (gold standard), για την κατάρρευση της συνολικής ζήτησης το '29.

    Η κατάρρευση αυτή της ζήτησης συμπληρώθηκε από τραπεζικό πανικό και χρεοκοπίες επιχειρήσεων (ιδίως εξαιτίας του πανικού αυτού), γεγονός που οδήγησε στην εξάπλωση του αποπληθωρισμού διεθνώς, αλλά και στη γενικότερη σημαντική κατακόρυφη πτώση του πραγματικού προϊόντος στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

    Η πρώτη αυτή, γενικευμένη εκ των πραγμάτων, εκτίμηση οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο αμερικανός καθηγητής είχε αποφασίσει από τα χρόνια της καθηγητικής του καριέρας στο Princeton ότι η (σημερινή) κρίση έπρεπε να αντιμετωπιστεί αποφασιστικά στο νομισματικό πεδίο από την κεντρική τράπεζα, με επιθετική επεκτατική νομισματική πολιτική, ώστε να περιορίσει τις πιθανότητες εξάπλωσης της κρίσης. Αφού ο αντίπαλος είναι ο αποπληθωρισμός με την κατακόρυφη πτώση της ζήτησης, είναι σημαντικό να χτυπηθεί το κακό στη ρίζα του αντικυκλικά με απότομη πτώση του κόστους του χρήματος (μηδενικά επιτόκια) αλλά και ακόμη με παρεμβάσεις στις αγορές χρήματος που φτάνουν μέχρι τη νομισματική χρηματοδότηση του χρέους της κυβέρνησης (μαζική αγορά αμερικανικών ομολόγων) αλλά και την αγορά εταιρικών ομολόγων ακόμη και τοξικών πιθανώς.

    Ο Μπερνάνκε επισημαίνει στο βιβλίο του με έμφαση ότι οι πρώτες χώρες που βγήκαν από την ύφεση της εποχής εκείνης είναι εκείνες που αποχώρησαν πρώτες από το σύστημα του «κανόνα του χρυσού» και κάνοντας επεκτατική νομισματική πολιτική υποτίμησαν το νόμισμά τους, γεγονός που έδωσε σημαντική ώθηση στη ζήτηση. Με άλλα λόγια, η κάθε προσπάθεια νομισματικής επέκτασης, δηλαδή καταπολέμησης του αποπληθωρισμού (πτώση των τιμών), οδήγησε γρηγορότερα στην έξοδο από την κρίση και στην ανάκαμψη του ΑΕΠ και της απασχόλησης.

    Ομως σημαντική, αλλά και διδακτική για σήμερα, ήταν και η ανάλυση της κατάστασης από την πλευρά της συνολικής προσφοράς. Ο Μπερνάνκε δείχνει ότι καθοριστικό για την έξοδο από την κρίση τότε ήταν επίσης το γεγονός ότι οι τιμές και οι μισθοί δεν κατέρρευσαν, δεν προσαρμόστηκαν απολύτως προς τα κάτω, σύμφωνα με την πτώση της πραγματικής παραγωγής.

    Το γεγονός αυτό, ναι μεν επιδείνωσε από τη μία το κόστος των επιχειρήσεων, αλλά από την άλλη η κάποια συγκράτηση της αγοραστικής δύναμης, εξαιτίας της (μερικής) «ακαμψίας» αυτής, έδινε βοήθειες στη συνολική ζήτηση και την παραγωγικότητα. Με άλλα λόγια, και στο πεδίο της πραγματικής οικονομίας, η στήριξη της ζήτησης, παρά την κρίση, ιδίως στους τομείς που πλήττονται πρώτοι αλλά και σε εκείνους που έχουν υψηλή ροπή για κατανάλωση λόγω... σχετικά χαμηλού εισοδήματος, αποτελεί προτεραιότητα για τη συγκράτηση, τουλάχιστον, της κρίσης. Εξ ου και τα ισχυρά δημοσιονομικά πακέτα της κυβέρνησης Ομπάμα σήμερα...

    Ελαβα την εντύπωση τις μέρες αυτές στην Αμερική ότι η πολιτική αυτή τραπεζίτη και κυβέρνησης έχει σταματήσει την πτώση, έχει βοηθήσει να... «βρούμε πάτο». Επιχειρηματίες κλάδων που χτυπήθηκαν σοβαρά μάς διαβεβαίωναν ότι οι απολύσεις έχουν σταματήσει, ότι οι ουρές για ζήτηση εργασίας έξω από τα εργοστάσιά τους μηδενίστηκαν και ότι αναμένουν μια περίοδο 1-2 ετών όπου η παραγωγή, σιγά σιγά, θα επανέλθει στα προηγούμενα επίπεδα.

    Ομως, αυτό δεν σημαίνει ότι η ευφορία των χρηματιστηριακών αγορών θα συνεχιστεί απρόσκοπτα, ούτε κυρίως ότι έχουμε ξεφύγει από την πιθανότητα μιας μακράς στασιμότητας, ιαπωνικού στιλ.

    Τα χτυπήματα από την πρώτη απότομη πτώση της ζήτησης αλλά και το πρόβλημα της μη έκδοσης «letter of credit» έχουν αντιμετωπιστεί σε πρώτη φάση με τις κινήσεις που έγιναν, όμως ο δρόμος μπροστά συνεχίζει να είναι ανηφορικός.

    Δύο πράγματα πάντως είναι σίγουρα. Πρώτον, η κυβέρνηση, σε γενικό επίπεδο αντέδρασε σωστά και άμεσα. Μένει να προχωρήσει τώρα σε σοβαρές διαρθρωτικές χρηματοπιστωτικές μεταρρυθμίσεις. Ελληνοαμερικανός βουλευτής μάς διαβεβαίωσε πάντως γι' αυτό, στο άμεσο μέλλον. Δεύτερον, η κρίση αυτή δείχνει ότι ο καπιταλισμός είναι ιός που μεταλλάσσεται και προσαρμόζεται. Αλλά δεν καταρρέει. Ο καπιταλισμός της «απληστίας» έχει τελειώσει. Δίνει τη θέση του σε κάτι άλλο. Το σίγουρο είναι ότι ο χρηματοπιστωτικός τομέας θα είναι πολύ διαφορετικός, πιο διαφανής, λιγότερο συστημικός και περισσότερο ρυθμισμένος.

  • Η ολέθρια παγίδα της περικοπής μισθών και το ιαπωνικό φάντασμα

    Υπάρχει κάτι ανάρμοστο στη γη της ευρωπαϊκής επαγγελίας: ενώ οι εταίροι έχουν απεμπολήσει τη χρήση της νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής, παρ'όλο που αυτές παραμένουν βασικά εργαλεία προσαρμογής στο μεταβαλλόμενο διεθνές περιβάλλον, ζητούνται σήμερα επιπρόσθετες περικοπές εργασιακού εισοδήματος από χώρες στις οποίες αυτό είναι χαμηλότερο, χωρίς κάτι παρόμοιο ν'αξιώνεται από εκείνες στις οποίες το αντίστοιχο εισόδημα παραμένει υψηλότερο.

    Οι εργαζόμενοι είναι και πάλι οι μεγάλοι χαμένοι της κρίσης Οι εργαζόμενοι είναι και πάλι οι μεγάλοι χαμένοι της κρίσης Εάν αυτό βαπτίζεται «σύγκλιση», τότε τι θα πρέπει να σημαίνει «απόκλιση»; Ομως υπάρχει, επίσης, η αξιοσημείωτη δουλοπρέπεια των ελληνικών αρχών στο ν' αποδέχονται με πλεονάζοντα ενθουσιασμό τις προτεινόμενες από τις Βρυξέλλες περικοπές εργατικού εισοδήματος και δημόσιων δαπανών και να ενστερνίζονται την αγοραία και απατηλή αντίληψη ότι μέσω αυτών η οικονομία θ' ανακάμψει.

    Δεν χρειάζεται Νόμπελ Οικονομικής Επιστήμης για να κατανοήσει κάποιος τα «παράδοξα» είτε του εργασιακού μισθού είτε της αποταμίευσης. Η τελευταία συνιστά ασφαλώς ατομική αρετή, όμως, σημειώνει ο Πολ Κρούγκμαν, εάν όλοι αυξάνουν ταυτόχρονα την αποταμίευσή τους, τότε μοιραία η οικονομία εξωθείται σε καταβύθιση. Το αυτό συμβαίνει με την αποπληρωμή των δανείων: ενώ η ατομική αποπληρωμή συνιστά βεβαίως εξυγίανση, εάν όλοι ταυτόχρονα ξεπουλούν περιουσιακά στοιχεία, προκειμένου ν' αποπληρώσουν, τότε προκαλείται κατάρρευση τιμών και ο στόχος της αποπληρωμής αποβαίνει ακόμη πιο δύσκολος να επιτευχθεί.

    Το ανάλογο ισχύει σχετικά με το εισόδημα ή κόστος της εργασίας. Εκαστος ατομικός εργοδότης θα επιθυμούσε να αποκτά ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, περικόπτοντας τους μισθούς των δικών του εργαζομένων ταχύτερα απ' ό,τι οι ανταγωνιστές του. Ομως, εάν όλοι εφαρμόζουν ταυτόχρονα την αυτή πολιτική, τότε η αγορά των εμπορευμάτων και η οικονομία μοιραία θα διολισθήσουν στην κατιούσα. Ηδη κατά τη δεκαετία 1930-1940, ο Κέινς επισήμαινε ως «ολέθρια παγίδα» την αναζήτηση ανταγωνιστικότητας μέσω της περικοπής των μισθών, στο μέτρο που η επιλογή αυτή δυναμιτίζει τα θεμέλια της εσωτερικής αγοράς. Ο ίδιος έδειξε ότι η περικοπή μισθών κατά 2% συνιστά πρόσθετη αντιξοότητα, που ισοδυναμεί με αύξηση των επιτοκίων κατά 2%.

    Εκτός από την οικονομική θεωρία, υπάρχει και η ιστορική εμπειρία. Το πρόσφατο αρνητικό παράδειγμα της Ιαπωνίας είναι εύγλωττο: στη διάρκεια της περιόδου 1997-2003, οι εργασιακοί μισθοί στον ιδιωτικό τομέα εμειώνοντο κατά 1% ετησίως και η μισθολογική συρρίκνωση είχε ως αποτέλεσμα να καθηλωθεί η συνολική οικονομία σε στασιμότητα και ύφεση. Ενόσω η έξοδος από την τρέχουσα κρίση αναζητείται μέσω περικοπής των εισοδημάτων της εργασίας, το φάντασμα της Ιαπωνίας, δηλαδή της στασιμότητος και ύφεσης, πλανιέται επάνω από την Αμερική, όπως και επάνω από τον υπόλοιπο κόσμο.

    Ομύθος της Ιαπωνίας θα μπορούσε, επίσης, να εκτυλιχθεί σε παγκόσμιο πλαίσιο: μια μεμονωμένη χώρα μπορεί να κερδίζει σε ανταγωνιστικότητα, συμπιέζοντας το εργασιακό κόστος της, όμως, εάν το αυτό πράττουν όλες οι χώρες ταυτόχρονα, τότε η πτώση όλων αποβαίνει βεβαία. Ο Ανταμ Σμιθ εδίδασκε ότι ατομικές ανωμαλίες μπορούν να συνιστούν δημόσιες αρετές. Από την εποχή του Κέινς διευκρινίσθηκε και το αντίστροφο: ότι ατομικές αρετές μπορούν με τη σειρά τους να συνιστούν δημόσιες ανωμαλίες. Με τον συναγωνισμό όλων των χωρών στην αναζήτηση ανταγωνιστικότητος μέσω της περικοπής των εργασιακών εισοδημάτων, η παγκόσμια οικονομία έχει περιέλθει σήμερα σε συνθήκες καθίζησης, που επαναφέρουν την απειλή του αποπληθωρισμού, αποσταθεροποιώντας κάθε μορφή οικονομικής δραστηριότητας.

    Ηδη στις ΗΠΑ και στην Ιαπωνία αναμένεται αρνητική εξέλιξη τιμών, στην ευρωζώνη μηδενική, με συνέπεια την περαιτέρω κατάρρευση της βιομηχανικής παραγωγής και διόγκωση της ανεργίας. Ομως, όπως σημειώνει ο συντηρητικός Μάρτιν Φέλντσταϊν, η κάμψη τιμών συνεπάγεται μοιραία επιβάρυνση της «πραγματικής αξίας» των δανείων που έχουν ήδη συναφθεί. Τα ονομαστικά χρέη παραμένουν σταθερά, ενώ τα εισοδήματα των οφειλετών συμπιέζονται, στο μέτρο που οι τιμές των εμπορευμάτων κάμπτονται. Οπως ο πληθωρισμός, απαξιώνοντας τα χρέη, ευνοεί τους οφειλέτες, ο αποπληθωρισμός, επιβαρύνοντας τα χρέη σε σχέση με τα εισοδήματα, δυσχεραίνει τη θέση των οφειλετών. Εάν στη δυσμενή εξέλιξη προστεθεί και η άμεση περικοπή των εργασιακών εισοδημάτων, τότε μέγα μέρος των δανείων θα παραμείνουν απλήρωτα, οι κατασχέσεις, εξώσεις και πλειστηριασμοί θα πολλαπλασιασθούν, με αρνητικές συνέπειες ακόμη και για τους πιστωτές. Βεβαίως, τα νοικοκυριά πλήττονται, όμως ακόμη πιο ευάλωτες είναι οι επιχειρήσεις λόγω του λειτουργικού υπερδανεισμού τους. Ενα έλλειμμα πιστωτικής ορατότητος είναι αρκετό για να καθηλώσει τη δραστηριότητά τους στο παρόν και να πυροδοτήσει τον φαύλο κύκλο ανάμεσα στη συρρίκνωση της παραγωγής και στη διόγκωση της ανεργίας. Οπως υπογραμμίζει ο αμερικανός οικονομολόγος, όταν τεθεί σε κίνηση η δυναμική του αποπληθωρισμού, όπως ακριβώς συμβαίνει σήμερα, ολόκληρη η οικονομία, είτε εθνική είτε διεθνής, εξωθείται προς «άγνωστα ύδατα» και με συνέπειες ανυπολόγιστες.

    Σήμερα, οι κεντρικές τράπεζες στις ΗΠΑ, Βρετανία και Ιαπωνία εφαρμόζουν νομισματική πολιτική «ποσοτικής διευκόλυνσης» (quantitative easing): παρέχουν μαζικά ρευστότητα στις αντίστοιχες οικονομίες, με προσδοκία την αναθέρμανση. Ομως το μέγιστο μέρος του «θερμού χρήματος» ρέει άφθονο στα χρηματοπιστωτικά συστήματα και ελάχιστο στους συντελεστές της «πραγματικής οικονομίας», μισθωτούς και επιχειρήσεις, που παραμένουν καθηλωμένοι σε κατάσταση ανάγκης. Παρά τις χρηματικές ροές, δεν έχει αυξηθεί τόσο η ρευστότητα στην αμερικανικη οικονομία, όσο κυρίως η χρηματοπιστωτική κερδοφορία και αποταμίευση, που, από 0,8%, ανήλθε το τελευταίο εξάμηνο σε 4,2% του ΑΕΠ. Η ανεπάρκεια ζήτησης εμφανίζεται από τους πιστωτές ως δήθεν έλλειμμα ρευστότητος, που πρέπει να καλυφθεί μέσω των τραπεζών. Ομως, για τους μισθωτούς και συντελεστές της πραγματικής οικονομίας, το βαθύτερο πρόβλημα είναι το έλλειμμα εισοδήματος, που απορρέει από την «αντιπαραγωγική» κατανομή εισοδημάτων και κοινωνικού πλούτου. Η αύξηση του πλούτου παραμένει όχι προϋπόθεση, αλλά συνάρτηση της κατανομής εισοδήματος. Οταν η ανισοκατανομή οξύνεται, η αγορά διασπάται και συρρικνώνεται, η παραγωγή, οι επενδύσεις και η παραγωγικότητα υστερούν. Στις ΗΠΑ, η συμπίεση μισθών όχι μόνον δεν απέφερε κέρδη ανταγωνιστικότητος στις επιχειρήσεις, αλλ' αντίθετα επιβράδυνε την παραγωγή, με κύριο θύμα την παραγωγικότητα της βιομηχανικής εργασίας, που κατέγραψε σωρευτική μείωση κατά 25% στη διάρκεια της τελευταίας 5ετίας (1). Την «ιαπωνική παγίδα», κατά την οποία η μισθολογική λιτότητα οδηγεί στο οικονομικό τέλμα, πολλοί επεσήμαναν, όμως ουδείς την απέφυγε.

    (1) Στοιχεία του Bureau of Labour Statistics (2009).

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Οικονομία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Οικονομία της έντυπης έκδοσης
Εκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου
Βλέπουν γκρίζες ζώνες, θέλουν επώδυνα μέτρα
Κατ' ανάγκην αισιόδοξη η κυβέρνηση
Μέτρα στήριξης στην Ε.Ε.
Στην Ευρώπη κινούνται, στην Ελλάδα κοιμούνται
Πληρώνουμε ακριβά την απουσία μέτρων
Ελεύθερη πτώση
Ακτοπλοϊα
Τι κρύβει η πώληση του 33,3% της HSW
Κέρδη και ζημιές για τους δύο πρωταγωνιστές
Γραφειοκρατία
Στα 10,7 δισ. τα οφέλη αν υπήρχε σχέδιο
Εμειναν στις υποσχέσεις
Δανεισμός
Φιλί ζωής η μείωση του ευρωεπιτοκίου
Ποιες εισηγμένες ωφελούνται άμεσα
Διεθνή
Η άλλη όψη μιας συμφωνίας μαμούθ
Σε Ι.Χ. και τουρίστες αναζητά σωσίβιο ο Θαπατέρο
Στα αζήτητα οι γερανοί
Σκληρά παζάρια για να βοηθηθούν από το ΔΝΤ
Πακτωλός χρημάτων σε πηγάδι δίχως πάτο
Επενδύσεις
Η κατρακύλα στα επιτόκια καταθέσεων
Πόσο συμφέρουν τα ομόλογα
Τα εταιρικά
Αναζητώντας τις ευκαιρίες στο Χ.Α.
Επιχειρήσεις
Το όνομα αυτής Olympic Air
Μίνι πάρτι στη ναυτιλία
Μετανάστες στις ΗΠΑ
Στην πρίζα οι μικροί της ηλεκτραγοράς
Κρίση
Ευρώπη: Παραμένουν τα μεγάλα προβλήματα
Ταύροι και αρκούδες συνυπάρχουν στις ΗΠΑ
Κτηματαγορά
Τακτοποίηση ημιυπαίθριων για έσοδα 2 έως 4 δισ. ευρώ
Προεκλογικό ρουσφέτι βλέπουν οι πολίτες
Μουσική
Οι «πειρατές» του Ιντερνετ χτυπούν τις δισκογραφικές
Πολύπλευρη συνεργασία με τους καλλιτέχνες
Πώς μοιράζονται τα δικαιώματα
Προεκλογικές εξαγγελίες κοινοτικών επιδοτήσεων
Λιμνάζουν κοινοτικές επιδοτήσεις 9 δισ. ευρώ
Τηλεπικοινωνίες
Εναλλακτικά ντιλ ταράζουν τα νερά στις τηλεπικοινωνίες
Παίζει το ποσοστό του ΟΤΕ
Η μάχη επί της οθόνης
Μαχαίρι στις προσφορές
Τουρισμός
Φθηνά πακέτα μόνο για ξένους
Με τα μισά λεφτά
Χρυσοί χορηγοί με το ζόρι
Η μυστική διπλωματία για τις πτήσεις τσάρτερ
Τράπεζες
Stress test και στην Ευρώπη
Δάνεια με φειδώ ενόψει φθινοπώρου
Μονά ζυγά δικά τους
Συμφωνία για τις προνομιούχες μετοχές
Προβλέπονται συγχωνεύσεις
Μέσω συγχώνευσης η Marfin-Εγνατία εγκαταλείπει την Κύπρο
Τα μυστικά των δανείων σε φράγκο
Φορολογία
Αγαπάς την τσέπη σου, απόδειξη
Χρηματιστήρια
Υπό αμφισβήτηση το ράλι ανάκαμψης
Μικρό καλάθι κρατούν οι διεθνείς αναλυτές
Στημένα τεστ, πλαστό ράλι
Χρηματιστήριο
Ζητούμενο οι νέες αναρριχήσεις
Πωλητές οι ξένοι, αγοραστές οι Ελληνες
Απογείωση κερδοφορίας για την Finansbank
Άλλες ειδήσεις
Εκρηξη ακάλυπτων επιταγών
Αύξηση της ανεργίας
ΑΕΠ: Βουτιά 15ετίας
Βιβλία