Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Τυπογραφείο

  • Η βία ως θέαμα

    Δεν υπάρχει μορφή βίας και παρέκκλισης την οποία να μη συμπεριλαμβάνει ο Θανάσης Σκρουμπέλος στο βιβλίο του «Ο μπαλτάς και άλλες ιστορίες» (εκδόσεις «Τόπος»): πολιτική τρομοκρατία, ναρκωτικά, κοινό έγκλημα, θηριώδη δυστυχήματα, τρομαχτικές αναπηρίες, βασανισμοί, εκτελέσεις εντός και εκτός φυλακών, οικογενειακά φονικά και προσωπικές αντεκδικήσεις.

    Μια νουβέλα και δύο διηγήματα που στάζουν αίμα και διαφθορά.

    Ο μπαλτάς του τίτλου επιζητεί να λειτουργήσει εν προκειμένω με την έννοια του διεμβολισμού των πάντων, δείχνοντας το πρόσωπο μιας κοινωνίας η οποία έχει παίξει όλα της τα στοιχήματα κι έχει χάσει όλα της τα παιχνίδια σε μια πορεία προς το χάος και τον αφανισμό.

    Εκείνο που ενοχλεί έντονα στο βιβλίο του Σκρουμπέλου, ο οποίος προ διετίας μάς έδωσε τα καλοδουλεμένα και λίαν ατμοσφαιρικά «Μπλε καστόρινα παπούτσια», δεν είναι το μέγεθος και η συχνότητα της βίας (ο Ταραντίνο και οι αδελφοί Κοέν έχουν κάνει θαύματα στον κινηματογράφο με μια τέτοια οπτική), αλλά η μετατροπή της σε εύκολο, πέρα για πέρα καταναλωτικό θέαμα, που σωρεύει το ένα κλισέ πίσω από το άλλο σε μιαν επιχείρηση ατυχούς εντυπωσιασμού, ανακατεμένου με μπόλικο μελόδραμα, το οποίο αφαιρεί από τους ήρωες κάθε ατομικό χαρακτηριστικό, δίνοντας στις καταστάσεις οι οποίες τους περιβάλλουν μιαν αφόρητη και σε κάθε περίπτωση απωθητική σχηματικότητα.

  • Συμφωνία με το διάβολο

    Ενας νέος πουλάει την ψυχή του σε μιαν εταιρεία που εμπορεύεται το όνειρο και την επιθυμία. Η καταστροφή θα έρθει αργά, αλλά θα είναι ολοκληρωτική. Δημήτρης Σωτάκης, «Το θαύμα της αναπνοής»

    Ενας άνεργος νέος, βυθισμένος στη φτώχεια και στερημένος από κάθε επαγγελματική προοπτική, δέχεται μια παράξενη πρόταση.

    Μια εταιρεία την οποία ανακαλύπτει στις μικρές αγγελίες των εφημερίδων τού προσφέρει μιαν απίστευτα υψηλή αμοιβή προκειμένου να κάνει κάτι φαινομενικά πάρα πολύ απλό: να επιτρέψει στους υπαλλήλους της να μεταφέρουν κάποια έπιπλα στο διαμέρισμά του, το οποίο και θα χρησιμοποιήσουν ως αποθηκευτικό χώρο.

    Η συμφωνία κλείνει κι όλα μοιάζει να πηγαίνουν πρίμα. Αν και όχι ακριβώς. Μπορεί ο τραπεζικός λογαριασμός του ήρωα να φουσκώνει εντυπωσιακά με κάθε καινούρια μεταφορά, αλλά από ένα σημείο και πέρα οι μεταφορές μετατρέπονται σε σωστό εφιάλτη, γεμίζοντας ασφυχτικά το διαμέρισμά του και θάβοντας τον ίδιο κάτω από όγκους καλοσχεδιασμένων και καλοφτιαγμένων πλην παντελώς άχρηστων και άσχετων αντικειμένων.

    Συγγραφέας με έντονη ροπή προς το σύμβολο και την αλληγορία, ο Δημήτρης Σωτάκης στήνει στο καινούριο του μυθιστόρημα «Το θαύμα της αναπνοής» (εκδόσεις «Κέδρος») μια καθαρώς φαουστική ιστορία. Ποθώντας την ελευθερία την οποία είναι σε θέση να εγγυηθεί μια οικονομικά διασφαλισμένη ζωή, ο πρωταγωνιστής θα προχωρήσει σε ένα επάρατο συμβόλαιο, το οποίο θα στείλει εν κατακλείδι περίπατο κάθε ελευθερία και διασφάλιση. Προσπαθώντας να αναπνεύσει υπό το βάρος ενός ατέλειωτου αριθμού αχρείαστων προϊόντων (γιατί το μόνο το οποίο του απομένει στο τέλος είναι μια ασθματική, ερεβώδης αναπνοή), ο ήρωας θα χάσει τα πάντα: τόσο τις πραγματικές του επιθυμίες, που θα οδηγηθούν στο απόλυτο κενό εξαιτίας της υπερσυσσώρευσης, όσο και τις ονειρικές ή φαντασιακές προεκτάσεις τους, που θα χαθούν στο εσωτερικό ενός κόσμου καταπλακωμένου από την ομοιομορφία και την έλλειψη ταυτότητας ή διαφοράς.

    Το νόημα στο βιβλίο του Σωτάκη γίνεται εύκολα φανερό, εκείνο, όμως, που παίζει τον μεγαλύτερο ρόλο δεν είναι το νόημα, αλλά ο ρυθμός της αποκάλυψής του. Ακόμη κι όταν δεν υπάρχει τίποτε πλέον για να αποκαλυφθεί, πράγμα το οποίο συμβαίνει τουλάχιστον από το μέσον του βιβλίου και μετά, η αφήγηση επιμένει να μας σφυροκοπά με τις όλο και συχνότερες μεταφορές επίπλων, που αποκτούν σιγά σιγά εξοντωτική λειτουργία, αποκόπτοντας τον ήρωα από το φιλικό, το ερωτικό και το οικογενειακό του περιβάλλον (ένα θαμπό και δυσδιάκριτο φόντο) και διαλύοντας τη σωματική και την ηθική του υπόσταση.

    Ενα βιβλίο το οποίο μας κερδίζει με τον κρυφό ηλεκτρισμό του (την υπόγεια φόρτιση των ισοπεδωμένων εικόνων του), και το οποίο θα ήταν ακόμη δραστικότερο δίχως το εύρημα της κοινωνικής εξέγερσης των τελευταίων σελίδων, που αποσπά άσκοπα και χωρίς κανέναν ουσιαστικό δραματουργικό λόγο την προσοχή μας.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Ηλεκτρονικό βιβλίο
Ανοιξε και κανένα e-book!
Εικαστικά
Το ραντεβού των γκαλερί
Μία γενιά, δέκα φωτογράφοι
Δεν μένουν στη σκιά
Εκθεση στη Νέα Υόρκη
Οι μουσίτσες ως μούσες
Θέατρο
Πρεμιέρα στο σαλόνι
Ιγκνάθιο Γκαρθία Φερνάντες
«Η Αΐντα είναι τα πάντα»
Κινηματογραφικό καλοκαίρι
Νέες ταινίες για τις θερινές βραδιές
Δυνατές υπογραφές
Αλλη ματιά
Πάρε και τα παιδιά μαζί
Υψηλής αδρεναλίνης
Με αγάπη από την Ευρώπη
Γυναίκες για φίλημα
Οι εξολοθρευτές
Ντένης Ηλιάδης
«Σήμερα μας σοκάρει το συναίσθημα»
Παγκόσμια Ημέρα Μουσείων
Θησαυροί στα αζήτητα
Πολλά μνημεία, λίγοι επισκέπτες
Τω αγνώστω μουσείω
Φεστιβάλ Αθηνών
Σταρ και αντιστάρ