Έντυπη Έκδοση

Ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις με εχθρό το χρόνο

David Lescot,  «Ενας άνθρωπος υπό χρεοκοπία»

* Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου Θέατρο Scrow

«Ενας άνθρωπος υπό χρεοκοπία» του Βασίλη Μαυρογεωργίου «Ενας άνθρωπος υπό χρεοκοπία» του Βασίλη Μαυρογεωργίου Ενας άνθρωπος χρεοκοπεί. Η Γυναίκα του τον εγκαταλείπει ώστε να καταφέρει να αντεπεξέλθει μόνη στις υποχρεώσεις που της αντιστοιχούν. Αυτός, χωρίς δουλειά, δέχεται την επίσκεψη του Εκκαθαριστή, που σταδιακά θα τον απογυμνώσει από όλα τα υπάρχοντά του που μπορεί να αποφέρουν κέρδος. Ενας Εκκαθαριστής που σταδιακά αναμειγνύεται στην προσωπική ζωή του, δίνοντας συμβουλές αντιμετώπισης της κατάστασης. Ο Αντρας θα περιπέσει σε αδράνεια, με μόνη απασχόλησή του την ανάγνωση ενός βιβλίου επιστημονικής φαντασίας που κράτησε ως ενθύμιο από τη Γυναίκα του: υποθέτουμε το «The Shrinking Man» του R. Matheson, αφού αναφέρεται στον ήρωά του, που συνεχώς σμικρύνεται, ως «Σρινκ», μυθιστορηματικό ήρωα με τον οποίο θα ταυτιστεί παραθέτοντας μεγάλα αποσπάσματα της πορείας του προς τη σμίκρυνση. Μια αλληγορία της δικής του οικονομικής και συναισθηματικής συρρίκνωσης μέχρι το μέγεθος κόκκου σκόνης. Η προσπάθεια επανόδου στην προτεραία κατάσταση, αδύνατη. Απαλλάσσεται και από τα τελευταία του υπάρχοντα ζώντας σε ένα χαρτόκουτο. Ο αφανισμός της ίδιας της ταυτότητας του ατόμου λόγω ενός αμείλικτου καπιταλιστικού συστήματος με τις επιταγές του οποίου οι πάντες έχουν συμβιβαστεί ως κάτι το αυτονόητο και που αντιμετωπίζεται μόνο με οριστική αποχώρηση του ατόμου.

Ο Νταβίντ Λεσκό, ένας από τους σύγχρονους εκπροσώπους του γαλλικού θεάτρου που συνεχίζει την πάντα ζωντανή γαλλική παράδοση της κειμενοκεντρικότητας, τέμνει με υπαρξιακό-φιλοσοφικό οπλοστάσιο και ποιητικότητα στη γλώσσα (που διασώζει η μετάφραση της Μαρίας Ευσταθιάδη) την ολοσχερή κατάρρευση ενός συνηθισμένου ανθρώπου.

Ωστόσο, η φλυαρία του κειμένου είναι έκδηλη έως εξαντλητική, ειδικά στις εμβόλιμες και φαντασιακές περιγραφές του «Σρινκ» που αφηγείται και βιώνει ο Αντρας, με τον Νίκο Ορφανό στο ρόλο να εξαντλείται σταδιακά κατά τη διάρκεια της παράστασης, να χάνει τους αρχικούς του ρυθμούς, την καθαρότητα λόγω ταχυλογίας, ακόμη και το χιούμορ, με το οποίο στις πρώτες σκηνές διαπότιζε τόσο επιτυχώς το δραματικό πρόσωπο.

Θεωρώ ότι όσο κι αν ο Β. Μαυρογεωργίου θέλησε να σεβαστεί το κείμενο, ένα θαρραλέο κόψιμο μέρους των ατελείωτων αυτών περιγραφών θα ήταν προς όφελος της παράστασής του. Αλλιώς, θα έπρεπε να εισαγάγει νέους σκηνοθετικούς τρόπους μετάβασης από το πραγματικό στο φανταστικό ώστε να βοηθηθεί ο ηθοποιός. Μετάβαση στην οποία δεν βοήθησε ούτε η μουσική του Αριστοτέλη Ρήγα, αλλά ούτε οι φωτισμοί.

Στο ρόλο του Εκκαθαριστή, ο Θανάσης Δόβρης, πειστική σκηνική μορφή, κράτησε μια άψογη λεκτική ισορροπία, με ποικίλες διακυμάνσεις στη φωνή, δίνοντας τη βαθύτερη ουσία του υπερρεαλιστικών αντηχήσεων του έργου. Διακριτική η παρουσία της Δανάης Επιθυμιάδη ως Γυναίκας.

Το ρεαλιστικό σκηνικό της Κλεοπάτρας Κατσαλή, όσο κι αν προβλέπεται από το κείμενο, επιζητά, για να λειτουργήσει, μια μεγάλη ιταλική σκηνή με διαφορετικής ποιότητας υλικά. Στο νέο θεατρικό χώρο που άνοιξε η Ομάδα στο Παγκράτι, ο φυσικός βράχος του βάθους είναι τόσο έντονος και μοναδικός που αυτός θα καθορίσει τη σκηνογραφία του εκάστοτε έργου, γεγονός που εδώ λανθασμένα αγνοήθηκε.

Μια αξιέπαινη προσπάθεια όλων των συντελεστών, που θεωρώ ότι θα έπρεπε, για μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα, να επιλέξει την απόλυτη σκηνική λιτότητα, επιτυχή ευρήματα αλλαγής αφηγηματικών επιπέδων και ταυτόχρονα τρόπους ανάδειξης του χρονικού ρυθμού των αφηγηματικών μερών ώστε να μην καταλήγουν εξαντλητικά για ηθοποιό και θεατές. Η παράσταση συνεχίζεται ώς τις 23 Ιουνίου.

«Pedestal»

* Κείμενο-σκηνοθεσία: Θάνος Παπακωνσταντίνου

The Helter Skelter Company

Ιδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης» - Υπόγειο

«Pedestal» του Θάνου Παπακωνσταντίνου «Pedestal» του Θάνου Παπακωνσταντίνου Σε αναμέτρηση της αισχυλικής τριλογίας της «Ορέστειας» με μια δική του, σύγχρονη ματιά, ο νεαρός Θάνος Παπακωνσταντίνου παρουσιάζει το δεύτερο μέρος της τριλογίας του με τίτλο «Βάθρο», εμπνευσμένο από τις «Χοηφόρους» ενώ έχουν ήδη προηγηθεί οι «Ευμενίδες» με τίτλο «Venison» («Κρέας από κυνήγι»). Πρόκειται για μια αιρετική, τελετουργική ματιά με ελάχιστο λόγο και έντονες, αργές σκηνικές εικόνες, που συνέλαβε και κατασκεύασε στο χώρο ο σκηνοθέτης με τη συνεργασία στη δραματουργία της Τζωρτζίνας Κακουδάκη.

Πίσω από αραχνοϋφαντο μαύρο παραπέτασμα, στο πρώτο σκηνικό επίπεδο ξετυλίγεται με εφιαλτικά αργούς ρυθμούς η σχέση Κλυταιμνήστρας -πάσχουσας από εφιάλτες- και υποτακτικής με γεροντοκορίστικη αμφίεση Ηλέκτρας, που την περιποιείται αδιαλείπτως με αργές, τελετουργικές κινήσεις. Στο δεύτερο μέρος, η σκηνή του βάθους, μέσα στο θάμπος, θα αποκαλύψει τους Τρεις Ιππότες της Εκδίκησης και στη συνέχεια θα γίνει ο τόπος του ιερού γάμου της κόρης με τον αναμενόμενο νυμφίο -σε τελετουργικό που παραπέμπει σε ερμητικές πρακτικές μυστικιστικών ταγμάτων- αλλά και τόπος δολοφονίας της Κλυταιμνήστρας, αφού της προσαρμοστεί η τεράστια μάσκα τράγου-διαβόλου. Δολοφονία από μια μεταλλαγμένη Ηλέκτρα-Αντρα. Ενδιαμέσως, μονόλογοι στο προσκήνιο μπροστά σε μικρόφωνο από την Ηλέκτρα (εξαίρετη Ελένη Μολέσκη), να αποκαλύπτει την πίστη της στην έλευση του εκδικητή, καθώς και η συγκλονιστική σκηνή του ονείρου από την Κλυταιμνήστρα-Κατερίνα Μηλιώτη και την αφρίζουσα αντίδραση της Κόρης κατά κάθε μορφής εξουσιαστή και η εντυπωσιακή επαναφορά τους στην προτεραία άνυδρη κατάσταση.

Σύνθεση ήχων (Αντώνης Μόρας), σκηνικά και κοστούμια (Νίκη Ψυχογιού), διδασκαλία της καθοριστικής κίνησης (Χαρά Κότσαλη), φωτισμοί (Χριστίνα Θανάσουλα), γλυπτικές κατασκευές (Κατερίνα Ανδρέου) υπήρξαν υψηλής αισθητικής και λειτούργησαν με σπάνια σύμπλευση για το εξαίρετο αποτέλεσμα μιας παράστασης όπου το εικαστικό κυριαρχεί. Φυσικά, είναι έντονα ορατός ο διάλογος (αν όχι οι επιδράσεις) με τις παραστάσεις του Ρομέο Καστελούτσι που επιχειρεί ο σκηνοθέτης, αλλά αυτό δεν ενοχλεί αφού τα υλικά είναι αρκετά αφομοιωμένα.

Το εμπόδιο για να εκφραστώ ενθουσιωδώς έγκειται στη διάρκεια ενός τέτοιου είδους θεάματος: το τελετουργικό και εικαστικό θέατρο, όταν δεν πρόκειται για υπερπαραγωγή του Μπομπ Ουίλσον, δεν πρέπει να υπερβαίνει τη μία ώρα ώστε να μη χάνει την αποτελεσματικότητα και την επίδραση που ασκεί στο θεατή. Ο Θάνος Παπακωνσταντίνου κινείται, πάντως, σε έναν ιδιαίτερα εύφορο δρόμο και αποδεικνύεται τελειομανής.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κριτική θεάτρου
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
ΕΡΤ
«Η ΕΡΤ είναι η φωνή μας, το τραγούδι μας»
ΟΧΙ στο «λουκέτο» της ΕΡΤ
Μουσική
Λουκιανός σαν άλλοτε
ΚΘΒΕ
Από τον Ψωμιάδη στο ΚΘΒΕ
Κριτική θεάτρου
Ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις με εχθρό το χρόνο
ΚΩΘ
Εξωση στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης
Αρχαιολογία
Εφυγε ο Σπ. Ιακωβίδης
Άλλες ειδήσεις
Από τον κοινό μύθο, στον κενό μύθο