Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Αρθρο

  • Ποιος έχει τώρα σειρά μετά την ΕΡΤ;

    Η ανοχή της κοινωνίας στις επιτάξεις αποθράσυνε τους κυβερνώντες Οι απεργίες εργαζομένων στο πρόσφατο παρελθόν, όπως της ΠΝΟ ή του Μετρό, όσα προβλήματα και αν δημιούργησαν, απέδειξαν για πολλοστή φορά την αλληλεξάρτηση των κοινωνικών ομάδων στην παραγωγική διαδικασία της χώρας.

    Αποτελούν αλυσίδα, γι' αυτό και θα πρέπει να παραμένουν ενωμένες. Δεν είναι δυνατόν η απεργία κάθε κοινωνικής ομάδας να αξιολογείται μεμονωμένα και αποκομμένη απ' ό,τι συνταράσσει σήμερα τη χώρα. Αυτός ο πολυκερματισμός της κοινωνίας, δηλαδή της επίθεσης κάθε φορά όλων των κοινωνικών ομάδων με την παρότρυνση της κυβέρνησης και των ΜΜΕ εναντίον της μιας που αντιδρά, οδηγεί στην πολυδιάσπαση της κοινωνικής συνοχής και στον κοινωνικό εμφύλιο, διασώζοντας την κυβέρνηση και εξωραΐζοντας την πολιτική της. Με αυτή την πρακτική, είναι γελασμένος όποιος πιστεύει ότι δεν θα έλθει η σειρά του. Και όχι μόνο θα έλθει, αλλά όταν θα έλθει, θα είναι απομονωμένος και ανυπεράσπιστος. Μάλιστα, η ανοχή της κοινωνίας στις επιτάξεις αποθράσυνε τους κυβερνώντες, οι οποίοι ανεμπόδιστα προωθούν γενικότερες επιδιώξεις τους: κατεδάφιση των εργασιακών δικαιωμάτων, φορολογικό, ενιαίος φόρος ακινήτων. Το ένα φέρνει το άλλο. Ετσι φθάσαμε και στο κλείσιμο της ΕΡΤ και έπεται συνέχεια. Ποιος έχει τώρα σειρά;

    Κάθε σοβαρή οικονομική κρίση δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μεγαλύτερη λαϊκή συσπείρωση, που μπορεί να οδηγήσει στην ανατροπή των ταξικών συσχετισμών και στην ακύρωση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Γράφει ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ στο «Αίνιγμα του κεφαλαίου» για τις κρίσεις: «Οι κρίσεις είναι, τρόπον τινά, οι παράλογοι εκλογικευτές ενός πάντοτε ασταθούς καπιταλισμού. Πρέπει πάντα να διερωτώμεθα τι είναι αυτό που εκλογικεύεται στην προκειμένη περίπτωση και ποια κατεύθυνση ακολουθούν οι εκλογικεύσεις, διότι αυτές είναι που θα καθορίσουν όχι μόνο τον τρόπο εξόδου μας από την κρίση, αλλά και το μελλοντικό χαρακτήρα του καπιταλισμού. Σε περιόδους κρίσης υπάρχουν πάντα επιλογές. Το ποια θα προτιμηθεί εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ισορροπία των ταξικών δυνάμεων...». Με άλλα λόγια, το αν η έξοδος από την κρίση θα ακολουθήσει την προοδευτική ή τη συντηρητική κατεύθυνση εξαρτάται από τους συσχετισμούς των ταξικών δυνάμεων. Ομως οι ταξικοί συσχετισμοί πάντα αλλοιώνονται με τον εκλογικό νόμο και τις προεκλογικές διακηρύξεις των κομμάτων. Ψηφίζεις άσπρο και βγαίνει μαύρο ή -όπως συνέβη στη χώρα μας- ψηφίζεις ροζ ή πράσινο και προκύπτει γαλάζιο. Και ο εκλογικός νόμος το μετατρέπει σε βαθύ μπλε, που δύσκολα διακρίνεται από το μαύρο. Μόνο το λαϊκό κίνημα είναι αυτό που μπορεί να υποστηρίξει ενεργά και να προωθήσει τα συμφέροντα των εργαζομένων, των αγροτών, των ανέργων, της νεολαίας, μέσα από μια παλλαϊκή κινητοποίηση που δεν θα στηρίζεται στις ψευδαισθήσεις των προεκλογικών υποσχέσεων.

    Σήμερα, ένα χρόνο μετά τις εκλογές, τα συμπεράσματα είναι αδιαμφισβήτητα. Η εκλογική συρρίκνωση του ΚΚΕ, διότι δεν μετήλθε προεκλογικά τεχνάσματα, αποδυνάμωσε την απήχηση του ΠΑΜΕ και εκμηδένισε τη δυναμική του εργατικού κινήματος. Αποδείχθηκε για άλλη μία φορά ότι το πολιτικό σύστημα, το οποίο επένδυσε στη ΓΣΕΕ για να ελέγχει τις αντιδράσεις των εργατοϋπαλλήλων του ιδιωτικού τομέα, ήξερε τι έκανε. Διότι η ΓΣΕΕ αποτελούσε πάντα, χωρίς αμφιβολία, προέκταση της κρατικής εξουσίας στον εργασιακό χώρο. Και όπως διαπίστωνε από το 1940 ο Τρότσκι, «υπάρχει ένα κοινό γνώρισμα στην ανάπτυξη ή, πιο σωστά, στον εκφυλισμό των σύγχρονων συνδικαλιστικών οργανώσεων όλου του κόσμου: το πλησίασμα και η συγχώνευσή τους με την κρατική εξουσία». Νομίζω ότι ωρίμασαν οι συνθήκες να επανεξετάσει ο Περισσός την πολιτική του στο συνδικαλιστικό τομέα. Οι συνθήκες πλέον επιβάλλουν την επανενεργοποίηση του ΠΑΜΕ στη ΓΣΕΕ, ενώ είναι βέβαιο ότι η απαξίωση της ηγεσίας της κρατικοδίαιτης ΓΣΕΕ στη συνείδηση των ανέργων και των εργατοϋπαλλήλων του ιδιωτικού τομέα, που αποτελούν την τεράστια πλειοψηφία, θα του επιτρέψει να διαδραματίσει ηγεμονικό ρόλο και να αφυπνίσει τις αδρανείς δυνάμεις. Ο Αντόνιο Γκράμσι στις πολύ σκληρές συνθήκες ανόδου του φασισμού (ήταν άραγε χειρότερες από αυτές της τρόικας;) σημείωνε ότι «κάθε απόπειρα να οργανωθούν ξεχωριστά τα επαναστατικά συνδικαλιστικά στοιχεία απέτυχε από μόνη της και εξυπηρέτησε μόνο την ενίσχυση των ηγεμονικών θέσεων των ρεφορμιστών». Συμπλήρωνε μάλιστα ότι καθήκον των κομμουνιστών είναι «να παραμένουν με τη μάζα, να μοιράζονται τα λάθη της, τις αυταπάτες της, την απαλλαγή από τις πλάνες της», με «σκοπό να πετύχει την ενότητα ανάμεσα στην τάξη και την πιο συνειδητή πρωτοπορία της». Διότι, όπως είπε και ο Μαρξ, «την εξουσία την παίρνουν οι τάξεις και όχι τα κόμματα».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Κυβέρνηση
Ενδοκυβερνητικό μπρα ντε φερ
Θεσμικά και εκλογικά σενάρια
Δίμηνες συμβάσεις για... πολύμηνη κυβέρνηση
ΕΡΤ
Ακύρωση γίνεται μόνο από τη Βουλή
Ραντεβού βαθύτερης ανάγκης για ανατροπή στην ΕΡΤ
Η εξυγίανση ήταν μεγάλα λόγια...
ΝΕΡΙΤ
Τρία κανάλια, τρία ραδιόφωνα, άντε και... 250 δημοσιογράφοι
Ελευθεροτυπία
Η απεργία στα ΜΜΕ και η εξαίρεση μερικών εφημερίδων
Γιατί δεν κυκλοφόρησαν Σαββατιάτικη και Κυριακάτικη «Ε»
Απεργίες και εκδηλώσεις διαμαρτυρίας
Ανένδοτος ΣΥΡΙΖΑ
Συλλαλητήριο ΚΚΕ στην Αγία Παρασκευή
Εκδηλώσεις διαμαρτυρίας
Διαμαρτυρίες σε πολλές πόλεις
Αποκρατικοποιήσεις
Η επιλογή της... Ιφιγένειας
Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ)
Οι απολύσεις στην ΕΡΤ είναι μόνο η αρχή
Ασφαλιστικά ταμεία
Χάνουν 73,5 εκατομμύρια τα ασφαλιστικά ταμεία
ΠΑΣΟΚ
ΠΑΣΟΚ: Αλλο μεταρρύθμιση, άλλο τσαπατσουλιές
ΔΗΜΑΡ
Η ΔΗΜΑΡ βλέπει εκλογές
ΑμεΑ
Η Ομοσπονδία Τυφλών υπέρ της ΕΡΤ
EBU
Ολη η Ευρώπη τη θέλει ανοιχτή
Τρόικα
Πόντιοι Πιλάτοι με τις 2.000 απολύσεις στο πιάτο