Έντυπη Έκδοση

Ο πολύπαθος Λυκαβηττός

Την Κυριακή 4-5-14 θέλησα έπειτα από χρόνια να ανεβώ με τα πόδια στην κορυφή του Λυκαβηττού, του φυσικού εξώστη της Αθήνας.

Ο φορτισμένος με μύθους κάθετος βράχος, με το γύρω άλσος και την αρμονικότατη επίστεψη από το εκκλησάκι του Αϊ-Γιώργη, αποτελεί χαρακτηριστικό τοπόσημο και προσδίδει ανάταση στο αθηναϊκό τοπίο. Αλλες πόλεις προσπαθούν με τεχνητούς πύργους και κατασκευές να αναπληρώσουν αυτό που η φύση (η Αθηνά κατά το μύθο) χάρισε στην Αθήνα.

Κίνητρα

Ομολογώ ότι ένα από τα κίνητρα της ανάβασης ήταν να διαπιστώσω τι είδους κατασκευή είναι αυτή που ξεφύτρωσε τελευταία ακριβώς δίπλα στο εκκλησάκι και είναι περίοπτη από σχεδόν όλη την Αθήνα, διαταράσσοντας την αρμονία του τοπίου (στη φωτογραφία όπως φαίνεται από το επίπεδο της οδού Ζωοδόχου Πηγής). Πρόκειται για ογκώδες μεταλλικό στέγαστρο (με τίνος την άδεια άραγε;), που δεν είναι δυστυχώς το μόνο και στο οποίο θα επανέλθουμε.

Στο δρόμο για την ανάβαση μια μικρή στάση στον γραφικό «Αϊ-Σιδέρη», με τον σπηλαιώδη ναό των Αγίων Ισιδώρων, που γνωρίζει μεγάλη άνθηση ως τόπος προσκυνήματος τα τελευταία χρόνια. Οι περιποιημένοι κήποι ολόγυρα αποτελούν πραγματική όαση.

Η συνέχεια της ανάβασης, αν και λίγο κουραστική, αποζημιώνει με τη θαυμάσια θέα της πόλης και του λεκανοπεδίου. Αυτήν επιζητούν και οι εκατοντάδες άλλοι επισκέπτες, Ελληνες και ξένοι, που ανεβαίνουν κάθε μέρα στον Λυκαβηττό.

Φθάνοντας στην κορυφή αρχίζουν οι όχι ευχάριστες εκπλήξεις. Στο τέρμα του ανηφορικού πεζόδρομου υπάρχει καγκελόπορτα η οποία οδηγεί στη σκάλα που ανεβάζει στο προαύλιο του ναού. Για να την περάσεις πρέπει να σκύψεις, όχι για προσκύνημα, αλλά γιατί κρέμεται διαμπερώς ένας χονδρός πλαστικός σωλήνας που φέρνει ή παίρνει νερό (;) από το συγκρότημα του αναψυκτηρίου-εστιατορίου ακριβώς δεξιά της καγκελόπορτας. Μάλιστα έχουν δέσει πάνω του πλαστικές σακούλες που ανεμίζουν για να προσέχουν οι εισερχόμενοι. Δεν ξέρω ποιος είναι υπεύθυνος για τον σωλήνα που κρέμεται. Ομως για την απαράδεκτη εικόνα που παρουσιάζει ο στενός χώρος μεταξύ του αναψυκτηρίου και της καγκελόπορτας φταίνε οπωσδήποτε αυτοί που διαχειρίζονται το κέντρο. Σκουριασμένα σιδερικά, σωλήνες, κλιματιστικά, εξαεριστήρες και άλλες παλιατσαρίες έχουν συσσωρευτεί εκεί για να μην ενοχλούν οπτικά τους πελάτες τους. Προσβάλλουν όμως έτσι βάναυσα την αισθητική των επισκεπτών, με την εικόνα που αντικρίζουν αναγκαστικά κατά την είσοδο και την έξοδό τους από τον περίβολο του ναού.

Τα έως τώρα αποτελούν εισαγωγή για όσα βλέπει και ακούει κανείς στο προαύλιο-μπελβεντέρε. Τον υποδέχονται 5 τουλάχιστον κεραίες διαφόρων τύπων. Μάταια θα αναζητήσει τις (νομίζω χάλκινες) τοπογραφικές πινακίδες που έδειχναν εγχάρακτα τα κυριότερα μνημεία και κτήρια της πόλης. Σώζονται περιμετρικά μόνο τα μαρμάρινα «αναλόγιά» τους γεμάτα γκράφιτι, όπως άλλωστε και κάθε άλλη διαθέσιμη επιφάνεια, ακόμα και το πρόσφατα αναστηλωμένο καμπαναριό. Στο τελευταίο η μια από τις δύο μαρμάρινες επιγραφές έχει εξαφανιστεί, ενώ από την άλλη, την κτητορική, σώζεται ένα μόνο κομμάτι.

Στέγαστρα

Το παρεκκλήσι είναι κυριολεκτικά ζωσμένο από τις ποικίλες εγκαταστάσεις του εστιατορίου-αναψυκτηρίου. Εκτός από το κτιστό του τμήμα, έχει καταλάβει με ογκωδέστατες περίκλειστες σιδηροκατασκευές (υποτίθεται στέγαστρα, κατ' ουσίαν υαλόφρακτα κτήρια) κάθε ελεύθερο χώρο της κορυφής του λόφου. Σε αυτές εντάσσεται και το νέο κραυγαλέο στέγαστρο της φωτογραφίας. Μάταια ο επισκέπτης θα αναζητήσει λίγο δικό του χώρο, όπου θα μπορεί να καθίσει χωρίς να αναγκαστεί να πληρώσει. Τη σκιά του μοναδικού δένδρου του προαυλίου καταλαμβάνουν μόνιμα δύο ευτραφείς μικροπωλητές και το εμπόρευμά τους (αναψυκτικά και διάφορα μικροαντικείμενα, που τα απλώνουν και στα γύρω κτιστά πεζούλια). Ευτυχώς το εσωτερικό της εκκλησίας, περιποιημένο και πεντακάθαρο, διατηρεί την αυθεντικότητα και την ατμόσφαιρα κατάνυξης που επιζητούν όσοι καταφύγουν εκεί για προσκύνημα και περισυλλογή, αλλά γιατί είναι και το μόνο μέρος όπου μπορούν να καθίσουν για λίγο. Ομως και εκεί εισβάλλει η «ηχορρύπανση». Δεν ενοχλεί τόσο η ροκ μουσική του μπαρ, όσο η μονότονα επαναλαμβανόμενη κάθε μισό λεπτό με τη στεντόρεια φωνή του μικροπωλητή διαφήμιση του νερού και των κάθε λογής αναψυκτικών, όπως στα παλιά θερινά σινεμά.

Ο καβαλάρης Αγιος Γεώργιος τα ατενίζει, τα ακούει και τα ανέχεται (ώς πότε;) όλα αυτά από την επιβλητική εικόνα του, που ο Δήμος Αθηναίων ασήμωσε με βαρύτιμη επένδυση επί δημαρχίας Σπύρου Μερκούρη, όπως μας πληροφορεί η επιγραφή. Το ίδιο και ο ταπεινός ιερομόναχος Εμμανουήλ Λουλουδάκης, τελευταίος κτήτωρ του ναού το 1885, από τον τάφο του πίσω από την αψίδα του ιερού, έστω και αν του έκλεψαν το χάλκινο καντήλι, έστω και αν δίπλα του τοποθέτησαν ένα υπαίθριο νεροχύτη εξυπηρέτησης του μπαρ...

Πιστεύω ότι ένας τόσο εμβληματικός για την Αθήνα και τον τουρισμό της χώρος αξίζει περισσότερο σεβασμό και αγάπη. Είναι πραγματική προθήκη του πολιτισμού και της καλαισθησίας μας.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Αθήνα
Περιηγήσεις/Διαδρομές
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Μυθιστορήματα
Το άγνωστο μυθιστόρημα της Πηνελόπης Δέλτα
Μουσική
Ο Ζούμπιν Μέτα στο Μέγαρο Μουσικής
Ενα «παιδί θαύμα» στους Κήπους του Μεγάρου
Διαδρομές
Ο πολύπαθος Λυκαβηττός
Ψυχολογία/Βιβλίο
«Είμαι πολύ καλύτερος ψυχοθεραπευτής, παρά συγγραφέας»
Κι αυτά
Μηδενιστικό παραλήρημα
Κι εκείνα
Η Αντζελα εν δράσει
Αδιάβαστη κασέτα
Εργαστήρια
TV & Media
Νυχτερινές περικοπές
Κέρδος: κινητοποίηση κατά της πτώχευσης
Τράγκας: σε απολογία για το «πόθεν έσχες»;
Επιστημονική συνεργασία ΓΣΕΕ-ΕΣΗΕΑ
Αρχίζουν οι συνεντεύξεις στη ΝΕΡΙΤ