Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Προσωπική ματιά

  • Τι κρίμα για το ελληνικό σινεμά

    Τι έπαθε, ξαφνικά, το ελληνικό σινεμά και κατηφόρισε εν σώματι στην «Πειραιώς 260», κάνοντάς την να θυμίζει «Ολύμπιον» και Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης;

    Ο «πατριάρχης» Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο Νίκος Παναγιώτοπουλος αλλά κυρίως οι νέοι κινηματογραφιστές πήγαν να δουν γιατί ένα δικό τους παιδί, ο Αγγελος Φραντζής, πήρε με τη νέα του ταινία την οδό της απωλείας. Γύρισε την πλάτη στις αίθουσες και πρόσφερε το «Μέσα στο δάσος» στο Ελληνικό Φεστιβάλ σαν ένα περίεργο υβρίδιο, κάτι μεταξύ σινεμά, θεάτρου και περφόρμανς.

    Πίσω, τρεις οθόνες στις οποίες προβάλλονταν συγχρόνως (καταπληκτικό μοντάζ) σπάνιας κινηματογραφικής ομορφιάς εικόνες. Μπροστά δυο ομάδες της ελεκτρόνικα (Texturizer και Free Piece of Tape) που έπαιζαν μουσική ή αναπαρήγαγαν τους ήχους της ταινίας (θεμελιώδης η προσφορά τους). Ακόμα πιο μπροστά, κάτι σαν θεατρική δράση από τους τρεις ηθοποιούς της οθόνης με σάρκα και οστά. Δυστυχώς, ερασιτεχνική και παιδαριώδης.

    Δεν ήταν μονο αυτά. Μπαίνοντας στην αίθουσα προσπέρναγες ένα καμένο αυτοκίνητο και τους τρεις ηθοποιούς όρθιους, σαν ζόμπι (Γιατί, Αγγελε, βιάστηκες να ανοίξεις τα χαρτιά σου;) Αντίθετα, στο τέλος της παράστασης, βγαίνοντας σε περίμενε μια έκπληξη, που σε αναστάτωνε. Βρισκόσουν στο υπαίθριο μπαρ του φέστιβαλ. Μέσα στο σκοτάδι έστεκε ένα ολόκληρο κατακόκκινο σπιτάκι, σαν αυτά τα ανατριχιαστικά ή και χαρούμενα των παραμυθιών. Από τα παράθυρα μπορούσες να παρακολουθήσεις την καθημερινότητα μιας οικογένειας: μαμά, μπαμπάς, ένα κοριτσάκι και δυο αγοράκια.

    Η ταινία του Φραντζή αποκτούσε ξαφνικά, όχι μόνο την σωματικότητα που αποπειράθηκε ματαίως να της προσδώσει η περφόρμανς, αλλά κυρίως προϊστορία. Διότι είχε κι αυτή ένα κόκκινο μυστηριώδες σπίτι στην ερημιά. Διότι και οι δικοί της ήρωες ήταν τρία πρώην παιδιά, μια κοπέλα και δυο αγόρια, που δεν διάβαζαν πια παραμύθια, αλλα ζούσαν μέσα στη φύση τη σεξουαλικότητά τους χωρίς όρια και ταμπού. Μέχρι τον θάνατο.

    Ο Φραντζής σιχαίνεται τις ερμηνείες. Να τις αφήσουμε, λοιπόν, κατά μέρος. Πόσο μάλλον που το «Μέσα στο δάσος», βάζοντας πλώρη για εναλλακτικές αίθουσες, δεν μπορεί να κριθεί με όρους δραματολογίας, σεναρίου, συνεκτικότητας, επικοινωνίας με το κοινό κ.λπ. Ούτε και οι προηγούμενες ταινίες του είχαν τέτοια προσόντα. Είναι μια κανονική βιντεοάρτ υψηλού επιπέδου. Κρίμα, πάντως, που το ελληνικό σινεμά χάνει έναν τόσο καλό κινηματογραφιστή.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Sani Festival
Στήνει τις ομπρέλες του στη Χαλκιδική
Αρχαιολογικοί χώροι
Η Πνύκα εκπέμπει SOS
9ο Φεστιβάλ Νάξου
Σύγχρονα αισθητικά ρεύματα της Νάξου
Αρχιτεκτονική
Υπόγειες διαδρομές
Συνέντευξη: Μάνος Ελευθερίου
«Αγριο πράγμα τα γηρατειά, αλλά θέλουν χιούμορ»
Θέατρο
Οι μικροί (Εβραίοι) απέναντι στους ιμπεριαλιστές (Ρωμαίους)
Μουσική
Στρατιώτης της rock jazz φιούζιον στα μέρη μας
Δημοπρασία των Σόθμπις
Γύζης που αγνούνταν, σε δημοπρασία
Τηλεόραση
Ριάλιτι με μοντέλα
ΠΟΣΠΕΡΤ: Η ΕΡΤ καταργεί τις συλλογικές διαπραγματεύσεις
Και ισπανικό στον «Σκάι»
Ο Ρέστης παίρνει City