Έντυπη Έκδοση

ΜΕΓΑΛΕΣ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗ ΣΕ ΚΑΛΛΙΜΑΡΜΑΡΟ-ΚΑΥΤΑΝΤΖΟΓΛΕΙΟ

Οσο υπάρχει, θα υπάρχουμε

Θα μπορούσε να μείνει στην ιστορία μόνον για τα «Α» του. Ηταν η «εξ Ανατολών» καρδιά του ελληνικού τραγουδιού, έκανε Σχολή στην ερμηνεία, παρέμεινε αξεπέραστο σημείο αναφοράς. Κι όμως, η Πολιτεία δεν τον θυμήθηκε.

Απάντηση σε όσους αδιαφόρησαν για τη μνήμη του Στέλιου Καζαντζίδη δίνουν πέντε μεγάλοι τραγουδιστές. Ανταποκρίθηκαν άμεσα στην πρόταση της Μαρινέλλας για δύο βραδιές αφιερωμένες σε εκείνον, με αφορμή την 8η επέτειο από το θάνατό του. Αύριο στο Καλλιμάρμαρο και στις 23 Σεπτεμβρίου στο Καυταντζόγλειο θα πουν «ευχαριστώ» σ' εκείνον που τους έδειξε κάποτε το δρόμο οι Χάρις Αλεξίου, Γλυκερία, Δημήτρης Μητροπάνος, Γιώργος Νταλάρας, Πασχάλης Τερζής και βέβαια η Μαρινέλλα.

Σκηνοθετεί ο Σταμάτης Φασουλής. Αν και το εισιτήριο έχει μόνον 15 ευρώ, προσφέρεται υπέρ του Κέντρου Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών με Αναπηρία «Η Αρωγή». Η δημιουργία στο Μενίδι ενός νέου ξενώνα, που θα φέρει το όνομα του Καζαντζίδη, είναι ένα προσωπικό στοίχημα της Μαρινέλλας. «Εγώ θα το κάνω», λέει, κι ας έχει παραβλέψει το υπουργείο Υγείας τις δεσμεύσεις του.

Αρωγοί είναι σ' αυτή την περίπτωση οι καλλιτέχνες. Για όλους το όνομα του Καζαντζίδη ανακαλεί και κάτι πολύ προσωπικό...

* Μαρινέλλα: «Πριν τον γνωρίσω, τον είχα ακούσει σε ένα δίσκο. Τότε δεν άκουγα καθόλου λαϊκά. Κι όμως μόλις άκουσα τη φωνή του, έμεινα. Ενα χρόνο αργότερα τον γνώρισα. Τότε ήταν που ερωτεύτηκε ο ένας τον άλλο. Μου έκανε πάντα εντύπωση ο τρόπος που τραγούδαγε, το πώς εξέφραζε τον λόγο, μ' έναν πρωτόγνωρο τρόπο εντελώς δικό του. Δεν ήταν τεχνική. Ηταν αυτό που λέμε καθαρό, πηγαίο ταλέντο...».

* Χάρις Αλεξίου: «Οταν ο Στέλιος ξαναηχογράφησε στην Columbia, κάναμε ουρές για να μπούμε στο στούντιο, να καθήσουμε στο πάτωμα και να τον ακούσουμε -μόνο με τον Μίκη στη Μεταπολίτευση είχε ξαναγίνει. Καταλαβαίνεις τη χαρά μου, όταν μου ζήτησαν να του κάνω σεγόντα στην "Ανατολή" του Θεοδωράκη! Η δική μου γενιά των τραγουδιστών βάζαμε τους δίσκους του στο πικάπ και προσπαθούσαμε να κάνουμε αυτό το "Α", όπως το έκανε εκείνος και δώσ' του μπρος-πίσω η βελόνα. Ο Στέλιος δεν είχε μόνο μεγάλη φωνή. Είχε σοφή φωνή. Δεν έβαζε τίποτα παραπάνω απ' ό,τι χρειαζόταν κάθε τραγούδι».

* Γλυκερία: «Τη φωνή του τη γνώρισα από τότε που άρχισα να αισθάνομαι τη μουσική. Είμαι κι εγώ λαϊκό παιδί, μεγαλωμένο από γονείς που άκουγαν κυρίως Καζαντζίδη. Πήγαινα στην Α' Γυμνασίου και μια μέρα στη Θεσσαλονίκη τον είδα να κάθεται σε ένα καφενείο. Τον πλησίασα και του είπα τρέμοντας: "Κύριε Καζαντζίδη σας θαυμάζω πάρα πολύ. Σας ακούει κι ο πατέρας μου...". Χαμογέλασε. Χρόνια αργότερα είχα την τύχη να με καλέσει να του κάνω β' φωνή στον τελευταίο δίσκο, το "Τραγουδώ". Νομίζω ότι ενσάρκωσε ό,τι είχε γράψει κάποτε ο Διονύσης Χαριτόπουλος για τον ελληνικό λαό, ότι "η τέλεια περιφρόνηση προς τον πλούτο, έδωσε κουράγιο στους Ελληνες να υπομείνουν τη φτώχεια τους"».

* Δημήτρης Μητροπάνος: «Ολα μου τα παιδικά χρόνια, τα νεανικά, η γειτονιά μου στα Τρίκαλα, η ζωή μου, είναι ταυτισμένη με τη φωνή του. Αργότερα, όταν ήρθα στην Αθήνα, πήγα στην "Τριάνα" του Χειλά που τραγουδούσε με τη Μαρινέλλα. Κάθησα όλο το βράδυ. Ορθιος! Τότε τον γνώρισα από έναν φίλο, που με πήγε στο σπίτι που έμενε με τη Μαρινέλλα: Κνωσού 7. Πήρε την κιθάρα του και μου 'πε να τραγουδήσω. Πού να τραγουδήσω εγώ! Αλλά κι όταν συνεργαζόμουν με Θεοδωράκη και Μπιθικώτση, μετά τις συναυλίες όπου έβρισκα τζουκ-μποξ έτρεχα κι άκουγα Καζαντζίδη...».

* Γιώργος Νταλάρας: «Ηταν ο άνθρωπος που η φωνή του έγινε αιτία να δημιουργηθεί ένα καινούργιο είδος τραγουδιού, αυτό που βαφτίσαμε λαϊκό... Εγώ πρωτοήρθα σε επαφή με τα τραγούδια του στην Α' Δημοτικού. Εντυπωσιάστηκα! Ετυχε όσα αγάπησα πρώτα να 'ναι του Τσιτσάνη: "Παίξε Χρήστο το μπουζούκι", "Ασπρο πουκάμισο φορώ", "Δυο πόρτες έχει η ζωή"... Τα ανατολίτικά του δεν τα εκτίμησα ιδιαίτερα. Χάρηκα όταν τον άκουσα πια στα σπουδαία του Μίκη: "Το πέλαγο είναι βαθύ", "Βράχο-βράχο τον καημό μου"... Βέβαια αυτά για τους λαϊκούς ακροατές, που τον ήθελαν στον νταλγκά, δεν είχαν πολύ νόημα. Κι όμως γεννιόταν ένα πολιτιστικό κίνημα. Και μέσα σ' αυτό ο Καζαντζίδης είχε το εξ Ανατολών φως. Τον γνώρισα στα 16 μου. Είχε μια εταιρεία δίσκων και με πήγε ο Χρήστος Νικολόπουλος να με ακούσει. Του είπα το "Τι θέλεις απ' τα νιάτα μου". "Αυτό δεν είναι λαϊκό", παρατήρησε. Και μετά μου είπε την αλήθεια: "Γιωργάκη, θέλεις δουλειά". Πέρασαν τα χρόνια κι αρχίσαμε να κάνουμε παρέα. Μια φορά στον Αγιο Κωνσταντίνο είχαμε πάει για ψάρεμα. Πιάσαμε αρκετά. "Αυτά δικά μου", μου είπε, γιατί λάτρευε τα ψάρια. Είχε όμως κι ένα ταψί αρνί με πατάτες, το παραδοσιακό της Κυριακής. Κι επειδή πείναγα, έφαγα πολύ. Τότε κυκλοφόρησε η πλάκα στην πιάτσα: "Ρε σεις, ο Καζαντζίδης λέει κρατήστε μακριά τον Νταλάρα απ'το τραπέζι!"».

* Πασχάλης Τερζής: «Ηταν ο τραγουδιστής όλων των εποχών, ο καλύτερος που πέρασε. Χάρη σ' αυτόν έγινα τραγουδιστής. Χάρη σ' αυτόν και στα τραγούδια του παίρνουμε ακόμα μεροκάματο και μεγαλώνουμε τα παιδιά μας».

* Σταμάτης Φασουλής: «Η φωνή του ήταν μέσα μου συνδεδεμένη με τα θερινά σινεμά, με την απέναντι ταβέρνα στη Σαλαμίνα, που έπαιζε όλη μέρα το "Δυο πόρτες έχει η ζωή" αλλά και με κάτι περίεργους έρωτες. Ο άνθρωπος που τραγουδούσε για τους εργάτες στη Γερμανία, όταν έπιανε τον ερωτικό δρόμο μιλούσε σε όλες τις καρδιές. Θυμάμαι ένα βράδυ να ακούω με τη φωνή του "Το παράπονο" του Μίκη. Ε, λοιπόν αυτή η φωνή, σ' αυτό το τραγούδι, μου έμαθε πολύ περισσότερα πράγματα για τον έρωτα απ' ό,τι μου 'χε μάθει μέχρι τότε η ζωή. Ακόμα χρησιμοποιώ τη φωνή του στο "Υπάρχω" ως άσκηση πριν βγω στη σκηνή. Και στο "Κλουβί με τις Τρελές". Οσο αστείο κι αν φαίνεται, ένα αμερικανικό μιούζικαλ, που εκτυλίσσεται στη Γαλλία, να δοκιμάζεται με τη φωνή του Καζαντζίδη».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συναυλίες αφιερωμένες στον Καζαντζίδη
Οσο υπάρχει, θα υπάρχουμε
Βασιλικό... χάλι στο Τατόι
Τα κοινοτικά κονδύλια, ασπίδα στο χάος του ΥΠΠΟ
Συνέντευξη Φίλιπ Τσιάρας
Ο γιος του αντάρτη και το ελληνοαμερικανικό κιτς
50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Ο Σέρβος που έκανε «τσέχικο» σινεμά
Κριτική κινηματογράφου
Νουάρ και ωραίες επανεκδόσεις
Θέατρο
Στο τεντωμένο σκοινί της Κικής Δημουλά
Τηλεόραση
Η πτώση του μεγαλογιατρού
Μπάλα με ΑΕΚ και ΠΑΟ
Μετεκλογικό συνέδριο για τα ΜΜΕ