Έντυπη Έκδοση

Ethel Waters

Ενα μαύρο αστέρι

Η έλλειψη νέων, αξιόλογων ονομάτων στους περισσότερους χώρους της σύγχρονης μουσικής μοιραία οδηγεί τη σκέψη μας σε καλλιτέχνες που έγραψαν ιστορία στο παρελθόν και το ύφος ερμηνείας τους επηρέασε αρκετούς από τους μετέπειτα.

Η Ethel Waters (1896-1977) ήταν μια χαρισματική μαύρη τραγουδίστρια και ηθοποιός με αρκετές διαφορετικές ερμηνείες στο ενεργητικό της, που κάλυπταν την τζαζ, τα μπλουζ, τα γκόσπελ και συγγένευαν ηχητικά με πολλά από τα σύγχρονα είδη, όπως το ροκ και η σόουλ.

Η μεγάλη γκάμα του ρεπερτορίου που ερμήνευε ήταν και ο λόγος που έγινε η πρώτη μαύρη τραγουδίστρια στην ιστορία της μουσικής που έγινε ταυτόχρονα αποδεκτή από λευκούς και μαύρους.

Ο βιασμός της μητέρας της, όταν ήταν μόλις 13 ετών, έφερε στον κόσμο την Ethel Waters, που μεγάλωσε στη συνέχεια σε βίαιο περιβάλλον, περνώντας ιδιαίτερα δύσκολα παιδικά χρόνια. Είναι χαρακτηριστικό το ότι ποτέ δεν έμεινε στο ίδιο σπίτι για περισσότερους από 15 μήνες.

Αυτή η συνεχής αλλαγή περιβάλλοντος της στέρησε την παιδική ηλικία, αλλά τη βοήθησε να αποκτήσει εμπειρίες από διάφορες περιοχές της Αμερικής και διαμόρφωσε τον χαρακτήρα της.

Σε ηλικία 10 ετών είχε κάνει ήδη τη θητεία της ως αρχηγός μιας μικρής συμμορίας που έκλεβε τους περαστικούς, σε ηλικία 13 ετών είχε ήδη παντρευτεί, για να χωρίσει έναν χρόνο αργότερα, και έβγαζε τα προς ζην δουλεύοντας σε ξενοδοχείο της Βαλτιμόρης για 5 σχεδόν δολάρια την εβδομάδα.

Ως παιδί τραγουδούσε στις εκκλησίες της Πενσιλβάνια και αργότερα έκανε εμφανίσεις σε χώρους όπου παρουσίαζαν το vaudeville, που ήταν η μουσική της εποχής, σε πόλεις όπως η Φιλαδέλφεια και η Βαλτιμόρη. Μια εμφάνισή της σε κάποιο κλαμπ της Βαλτιμόρης, όπου ερμήνευσε δύο τραγούδια, ήταν αρκετή για να της προτείνουν να τραγουδάει επαγγελματικά πια στο θέατρο Lincoln της πόλης.

Το 1917 αποφασίζει να πάει στη Νέα Υόρκη και το 1919 αρχίζει της εμφανίσεις της στο Χάρλεμ, ενώ παράλληλα εμφανίζεται και ως ηθοποιός σε μια παράσταση με μαύρους ηθοποιούς, που είχε τον τίτλο Hello 1919. Περίπου την ίδια περίοδο καταφέρνει να ξεφύγει από τη συνήθεια των ναρκωτικών και αρχίζει τη δισκογραφική της καριέρα το 1921 και μέχρι το 1940 θα καταφέρει να έχει 26 τραγούδια της μέσα στις λίστες με τα δημοφιλέστερα τραγούδια, γεγονός όχι συνηθισμένο για μαύρο καλλιτέχνη.

Στη δεκαετία του '20 ηχογραφεί για τις εταιρείες Black Swan, Paramount και Columbia, στην οποία κάνει και τις πρώτες μεγάλες της επιτυχίες με αποκορύφωμα το Am Ι blue? του 1929, που γίνεται το τραγούδι που θα την ακολουθήσει όλα τα επόμενα χρόνια.

Το τραγούδι αυτό εγκαινιάζει μια νέα κατάσταση για τη Waters, η οποία αρχίζει να χρησιμοποιεί και λευκούς μουσικούς στις ηχογραφήσεις της, όπως οι Jimmy και Tommy Dorsey που συμμετέχουν στο Am Ι blue? και αργότερα στο Ι can't give you anything but love, ο Benny Goodman λίγο αργότερα στο You can't stop me from loving you και ο Bunny Berigan, που παίζει τρομπέτα στο Don't blame me.

Ολα αυτά τα τραγούδια, μαζί με τα Stormy Weather και Miss Otis Regrets (She's unable to lunch today) την έκαναν μία από τις δημοφιλέστερες τραγουδίστριες της εποχής.

Εχει αναφερθεί ότι η Ethel Waters ήταν η πρώτη τραγουδίστρια που ερμήνευσε μπροστά σε κοινό τη σύνθεση του W.C. Handy, St. Louis Blues, που είναι αυτή με τις περισσότερες διασκευές στην ιστορία της μουσικής.

Στις εμφανίσεις που θα κάνει στην Ατλάντα στις αρχές της δεκαετίας του '20, θα τραγουδήσει στο ίδιο κλαμπ με την Bessie Smith, επιλέγοντας να ερμηνεύει μπαλάντες και ποπ τραγούδια, για να μην έλθει σε αντιπαράθεση με τη μεγάλη τραγουδίστρια των μπλουζ.

Στη δεκαετία του '30, η παρουσία της σε θέατρο και κινηματογράφο θα την κάνει ακόμα πιο γνωστή. Το 1933 θα παίξει στο σατιρικό Rufus Jones for president, με παρουσίες μόνον από μαύρους ηθοποιούς, όπως ο Sammy Davis Jr. σε παιδική ηλικία, ενώ την ίδια χρονιά θα αρχίσει τις εμφανίσεις της στο γνωστό Cotton Club, όπου θα παρουσιάσει για πρώτη φορά την κλασική ερμηνεία της στο Stormy Weather.

Επίσης το 1933 θα γίνει η πρώτη μαύρη που θα παίξει στην επιθεώρηση λευκών ηθοποιών Α thousands cheer. Η εμφάνισή της αυτή τη βοήθησε να αποκτήσει δικό της ραδιοφωνικό σόου και να γίνει η πιο καλοπληρωμένη ηθοποιός στο Μπρόντγουεϊ.

Παρά το γεγονός ότι η Bessie Smith και ο Louis Armstrong αναφέρονται ως οι καλλιτέχνες που έδωσαν ώθηση σε μουσικά είδη όπως τα μπλουζ και η τζαζ και τα έφεραν πιο κοντά στο ευρύ κοινό, δεν πρέπει να αγνοηθεί η συνεισφορά τής Ethel Waters στο να γίνουν αυτά τα είδη αποδεκτά από τους λευκούς. Η επιρροή της αγγίζει πολλούς λευκούς και μαύρους καλλιτέχνες, που ξεκίνησαν την καριέρα τους στη δεκαετία του '30. Ανάμεσά τους οι Connee Boswell, Ruth Etting, Adelaide Hall, Mildred Bailey, Lena Horne, Ella Fitzgerald, Aretha Franklin, Dinah Washington, ακόμα και η Billie Holiday αναγνώριζε την επιρροή που είχε ασκήσει στην ερμηνεία της η Waters λέγοντας χαρακτηριστικά ότι τραγουδούσε λες και τα παπούτσια που φορούσε ήταν πάντα πολύ στενά.

Το 1940 κάνει εντυπωσιακή παρουσία δίπλα στον Dooley Wilson στο μιούζικαλ Cabin in the sky, όπου ερμηνεύει και το ομώνυμο τραγούδι. Το 1943, το μιούζικαλ θα γίνει ταινία με σκηνοθέτη τον Vincente Minelli και η Waters θα παίξει τον ρόλο της Petulia, με συμπρωταγωνίστρια τη Lena Horne. Στην ίδια ταινία, που είχε μόνο μαύρους ηθοποιούς, εμφανίζονται και οι Louis Armstrong και Duke Ellington.

Στα τέλη της δεκαετίας θα επαναλάβει τη συνεργασία της με τον Fletcher Henderson και την ορχήστρα του και θα κερδίσει την υποψηφιότητα για το Οσκαρ β' ρόλου χάρη στην ερμηνεία της στην ταινία Pinky.

Το 1950 θα κερδίσει το βραβείο κριτικών της Νέας Υόρκης για την ερμηνεία της δίπλα στην Julie Harris στο θεατρικό έργο Member of the wedding, που το 1952 θα γίνει και κινηματογραφική ταινία.

Στις αρχές της ίδιας δεκαετίας θα γίνει η πρώτη μαύρη ηθοποιός που θα αποκτήσει δικό της τηλεοπτικό σόου, που θα παίζεται σε όλη την Αμερική με τον τίτλο Beulah, ενώ παράλληλα θα εμφανίζεται σε άλλα πετυχημένα τηλεοπτικά σόου της εποχής.

Στην ίδια δεκαετία θα αφοσιωθεί στη μουσική γκόσπελ και θα παρουσιάζει τα τραγούδια της μαζί με τον γνωστό ευαγγελιστή Billy Graham, κυρίως στον αμερικανικό Νότο.

Η Waters, που ήταν θεία της τραγουδίστριας Crystal Waters, πέθανε το 1977 σε ηλικία 80 ετών. Μερικά χρόνια πριν, το 1973, της απενεμήθη τιμητικό βραβείο Γκράμι για την προσφορά της στη μουσική, που μας χάρισε τραγούδια όπως τα Ι can't give you anything but love, Am Ι blue? και Stormy Weather, τα οποία λόγω της θεματολογίας τους μπήκαν στην καθημερινότητα πολλών ανθρώπων και γνώρισαν αναρίθμητες νεότερες ερμηνείες.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Σχετικά θέματα: Από τις 4:00 στις 6:00
Η βοήθεια πάντα χρειάζεται
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Κριτική βιβλίου
Γραφιάδες και απόκληροι
Για έναν ιεροφάντη των θεών
Καλλιτεχνικές ζυμώσεις του Μεσοπολέμου
Κατά συρροήν γαμπρός
Γυναίκες και καπιταλισμός, από την πρώιμη νεωτερικότητα έως σήμερα
Παλίμψηστη αίσθηση
Τι κυκλοφορεί στην Ελλάδα
Τετράδια Φυσικής
Η γοητεία του νέου κόσκινου για το παλιό αλεύρι
Το κατά Ιούδαν Ευαγγέλιο
Διεθνές Συνέδριο
«Ενας χαμένος ελέφαντας»
Φωτογραφία
Ο καλλιτέχνης του φωτός
Από τις 4:00 στις 6:00
Η βοήθεια πάντα χρειάζεται
Ενα μαύρο αστέρι
Άλλες ειδήσεις
Στων αριθμών τη στάχτη
«Το ιδανικό βιβλιοπωλείο: ένα σενάριο «βιβλιοφιλικής φαντασίας»»
Χνούδι