Έντυπη Έκδοση

Μετατάξεις. Από τον ΗΣΑΠ φύλακες στο Αρχαιολογικό

«Μας φαίνεται σαν φυλακή το μουσείο»

Μια ομάδα γεροδεμένων ανδρών κάθεται γύρω από ένα τραπέζι στο καφέ του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Πού μυαλό για αγάλματα και Κόρες. Καπνίζουν και φαντάζονται τρένα ηλεκτρικά, υπόγεια και υπέργεια, αποβάθρες γεμάτες κόσμο. Βαγόνια που καθυστερούν. Προβλέπουν κλοπές, αυτοκτονίες, χάος. Και αυτοί δεν θα είναι εκεί να τα προλάβουν όλα. Αυτό έκαναν σε όλη τους τη ζωή, μας λένε.

Σωτήριος Καρούτζος, Νικόλαος Ζαχαρόπουλος, Στέφανος Βλασερός, Ελευθέριος Κεκάκος (αρχιφύλακας ΕΑΜ), Βασίλειος Παναγόπουλος, Ζαφείρης Επαμεινώνδας Σωτήριος Καρούτζος, Νικόλαος Ζαχαρόπουλος, Στέφανος Βλασερός, Ελευθέριος Κεκάκος (αρχιφύλακας ΕΑΜ), Βασίλειος Παναγόπουλος, Ζαφείρης Επαμεινώνδας Είναι ορισμένοι από τους 60 προϊσταμένους αμαξοστοιχίας του ΗΣΑΠ, ανάμεσά τους και δυο-τρεις γυναίκες, οι οποίοι έπειτα από 25 και 30 χρόνια υπηρεσίας πήραν εν μιά νυκτί «υποχρεωτική μετάταξη για το Πολιτισμού», αφού καταργήθηκαν οι θέσεις τους. Από υπεύθυνοι για τα πάντα πάνω σε έναν συρμό βρέθηκαν απλοί φύλακες σε ένα μουσείο, που, ίσως, να μην είχαν ποτέ επισκεφθεί. Στο Εθνικό Αρχαιολογικό. Κι αυτό τους υποδέχτηκε μέσα στην τρελή χαρά. Τι πελώρια αντίφαση.

Χάρη στους οργισμένους μεταταχθέντες κατάφερε, επιτέλους, να ξανανοίξει όλες τις αίθουσές του. Να λειτουργήσει από την περασμένη Τετάρτη, έστω και στο τέλος της καλοκαιρινής σεζόν, με πλήρες ωράριο: 8 το πρωί με 7 το απόγευμα. Ο αρχιφύλακας του ΕΑΜ Ελευθέριος Κεκάκος δεν κρύβει την ικανοποίησή του. Τους υποδέχτηκε, βέβαια, όπως και οι ίδιοι παραδέχονται, «γεμάτος κατανόηση, προσπαθώντας να κάνει την προσαρμογή μας πιο εύκολη». Αυτός, όμως, έχει στο μυαλό του κυρίως ένα πράγμα: οι 28 μόνιμοι φύλακες του μουσείου πλησιάζουν πια τους 120.

Ανατροπή ζωής

«Δεν μπορώ να ξεχάσω ότι ανοίγαμε 28 άνθρωποι τέσσερις μόνο αίθουσες κι εγώ καθόμουν μπροστά στην είσοδο και άκουγα να με λένε "μαλάκα" οι επισκέπτες στα αγγλικά, στα γαλλικά και στα γιαπωνέζικα», λέει. «Τα παιδιά από τον ΗΣΑΠ έχουν πρόθεση να μας βοηθήσουν. Ούτε με τσαμπουκά ούτε με αρνητική διάθεση ήρθαν. Μόνο με την πίκρα τους. Κι εγώ έτσι θα ένιωθα αν μου άλλαζαν τη ζωή έπειτα από 25-30 χρόνια».

Αυτήν ακριβώς την ανατροπή στη ζωή τους συν τα χίλια ευρώ μείωσης του μισθού τους δεν μπορούν να δεχτούν οι ευγενικοί, περήφανοι και συλλογισμένοι άνδρες, που με κερνάνε τσιγάρο. «Δούλευα 31 χρόνια προϊστάμενος αμαξοστοιχίας. Και καλύτερη να είναι η καινούργια μου δουλειά, δεν θα την άλλαζα την παλιά. Μου φαίνεται σαν φυλακή το μουσείο, όσο ωραίο και πολιτισμένο κι αν είναι. Και, άλλωστε, πώς θα επιβιώσουμε με λιγότερα λεφτά;» λέει ο Δημήτριος Στέργιος και όλοι συμφωνούν μαζί του.

Ο Νικόλαος Ζαχαρόπουλος συμπληρώνει: «Είμαστε όλοι εκπαιδευμένο προσωπικό. Και ήρθε ξαφνικά ένας υπουργός και είπε: δεν σας χρειάζομαι, θα γίνετε φύλακες. Σαν να είσαι υδραυλικός και να σε κάνουν μάγειρα. Κι εγώ, επειδή έχω οικογένεια, και τον μάγειρα θα κάνω. Αλλά πέστε μου, θα τρώγατε ποτέ φαγητό από μένα;»

Δεν είναι ότι η νέα τους δουλειά είναι δύσκολη. Φυλάνε τα εκθέματα του μουσείου από τους «χαζούς και τους τρελούς, που μία στο εκατομμύριο θα βλάψουν τα αγάλματα», όπως λέει ο Ελευθέριος Κεκάκος. Είναι φανερό, όμως, ότι θα την προτιμούσαν πολύ πιο δύσκολη.

«Εχουμε μάθει να δουλεύουμε έξω. Να είμαστε ενεργοί, παραγωγικοί, χρήσιμοι. Εδώ δεν σώζεις ζωές. Ξέρετε τι είναι να πέφτει ένα κοριτσάκι μέσα στις ράγες κι εσύ να το βγάζεις; Να είσαι υπεύθυνος για την ασφάλεια του κόσμου; Αν ήμασταν όντως πλεονάζον προσωπικό, εξηγήστε μας γιατί δημιουργήθηκε αυτό το χάος στον ΗΣΑΠ;» ρωτάει ένας άλλος. «Τα τρένα περνάνε κάθε 25 λεπτά αντί για τρία. Οι επιβάτες κινδυνεύουν. Οι πορτοφολάδες χορεύουν σαν τους αρουραίους και έχουν ταράξει τα γεροντάκια. Το σύστημα καταρρέει. Για να μην πούμε για την καθαριότητα. Και αύριο θα έρθει ο ιδιώτης και θα δουλέψουν όλα ρολόι».

Σε κάποιους έχουν τύχει αυτοκτονίες στις γραμμές του τρένου και έβγαλαν έναν έναν τους επιβάτες από το βαγόνι. Αλλοι περιγράφουν το χάος που επικρατεί στις γραμμές όταν το πρώτο τρένο ξεκινάει στις 5 παρά το πρωί και βρίσκει στο διάβα του μέχρι και παρατημένους καναπέδες... Γι' αυτό επιμένουν ότι μόνος του ο ηλεκτροδηγός δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα, να επαναφέρει την κυκλοφορία στους κανονικούς της ρυθμούς ύστερα από οποιαδήποτε ανωμαλία. Παραδέχονται ότι το μετρό κατασκευάστηκε με τέτοιο τρόπο που δεν χρειάζεται και δεύτερος υπάλληλος στο τρένο. Ομως, αντίθετα, το δίκτυο του ΗΣΑΠ, που έχει υπέργεια τμήματα και κούρμπες χωρίς καλή οπτική πρόσβαση, χρειάζεται οπωσδήποτε ακόμη ένα άτομο, να βγαίνει να κοιτάει. Κι όταν τους ρωτάω αν τα κομπιούτερ θα λύσουν το πρόβλημα, απαντούν μ' ένα στόμα, μια φωνή: «Ας τα έβαζαν πρώτα και βλέπαμε».

Αγχος για τα νέα καθήκοντα

Μέσα σε όλα αυτά έχουν και κάποιο, έστω μικρό, άγχος για τα νέα τους καθήκοντα. «Φυσικά και θα την κάνουμε τη δουλειά μας όπως πρέπει», λένε. «Αλλά κανείς δεν σκέφτηκε αν έχουμε τις κατάλληλες γραμματικές γνώσεις. Εδώ χρειάζονται άνθρωποι που να μιλάνε ξένες γλώσσες». Ο αρχιφύλακας του ΕΑΜ διαφωνεί σ' αυτό, παρ' όλο που εδώ και χρόνια στις προσλήψεις αρχαιοφυλάκων είναι απαραίτητη τουλάχιστον μία ξένη γλώσσα. «Τώρα τέτοια επιλογή δεν υπήρχε», λέει. «Ή θα έρχονταν τα παιδιά από τον ΗΣΑΠ ή δεν θα 'ρχόταν κανένας. Το έμπειρο προσωπικό του μουσείου στην υποδοχή επαρκεί. Αλλά καμία αίθουσα δεν μπορεί να είναι ανοιχτή χωρίς φύλακα».

Το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο δεν είναι το μόνο που επωφελήθηκε από τις μετατάξεις στον δημόσιο τομέα. Πριν από τους συνολικά 144 υπαλλήλους του ΗΣΑΠ, που μοιράστηκαν πρόσφατα και στο Βυζαντινό (20), το Νομισματικό (4-5) και το Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης, είχε προηγηθεί ένα κύμα με προέλευση από τον ΟΣΕ. Το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού υποστηρίζει ότι θα γίνουν σεμινάρια για την καλύτερη προσαρμογή τους.

Εφυγα από το Εθνικό Αρχαιολογικό με μοιρασμένα συναισθήματα. Από τη μια, χαρούμενη, που λειτουργεί κανονικά και είναι γεμάτο κόσμο. Από την άλλη, ταραγμένη από ανθρώπινες ιστορίες εργασιακής τρέλας, που αύριο μπορεί να είναι και δική μου υπόθεση. Ομολογώ, όμως, ότι κρατήθηκα από μια φράση του Κωνσταντίνου Γιαννάκη, που σαν καλλιτεχνική συντάκτρια, με συγκίνησε: «Εγώ προσωπικά αν έπαιρνα τα ίδια λεφτά με τον ΗΣΑΠ, θα ερχόμουνα με τα τέσσερα να δουλέψω στο μουσείο».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσεία και Αρχαιολογικοί χώροι
Σχετικά θέματα: Αφιέρωμα
Κιβωτός σε ρότα άγνωστη
Εγκατάλειψη του κτιρίου, απαξίωση του θησαυρού
«Παντού στον κόσμο βρίσκονται στο κέντρο της πόλης»
182 χρόνια περιπλάνησης
Για το ίδιο θέμα
Κιβωτός σε ρότα άγνωστη
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Ομάδα Φιλοπάππου
Επόμενη δράση: βίλα Ιόλα
Παράσταση
Kung-Fu από μοναχούς Σαολίν στην Ελλάδα
Κριτική μουσικής
Επιτάφιος για τη Νέα Υόρκη
Η εκδίκηση της κιθάρας
Νέες κυκλοφορίες
Κριτική θεάτρου
Οι ωραίοι της Βιέννης
Θέατρο
Ηθοποιός σημαίνει; Το δραματικό ταξίδι προς τη σκηνή
Αφιέρωμα
Κιβωτός σε ρότα άγνωστη
«Μας φαίνεται σαν φυλακή το μουσείο»
Εγκατάλειψη του κτιρίου, απαξίωση του θησαυρού
«Παντού στον κόσμο βρίσκονται στο κέντρο της πόλης»
182 χρόνια περιπλάνησης
Εικαστικά
Η Ελευσίνα δεν είναι πανάκεια
Γελοιογραφίες
Το γέλιο βγαίνει από την Κόλαση
Κινηματογράφος
«Απόγονοι» για Οσκαρ
Κομικ(ς)οδρόμιο
ΤΡΑΜ 1852: στα χνάρια του Λάβκραφτ
Μουσική και ιστορία στην υπηρεσία του αδάμαστου Αστερίξ