Έντυπη Έκδοση

Η έκθεση του Stephen Antonakos (Στήβεν Αντωνάκου) με τον τίτλο «The Search», στο Ελαιουργείο της Ελευσίνας

Η Ελευσίνα δεν είναι πανάκεια

Τα τελευταία χρόνια, στη διάρκεια του καλοκαιριού ή στις αρχές του Σεπτεμβρίου, εντάσσουμε όλοι στα «πρέπει» μας μια επίσκεψη στην Ελευσίνα, χάριν των εκθέσεων που οργανώνονται εκεί.

Εργο του Στήβεν Αντωνάκος Εργο του Στήβεν Αντωνάκος Και η Ελευσίνα, άλλοτε περισσότερο άλλοτε λιγότερο, μας δικαιώνει.

Ενα χρόνο πριν, όταν η επίσκεψη στο χώρο, με την επέμβαση της Διοχάντης, επαναλήφθηκε τρεις και τέσσερις φορές και το Ελαιουργείο απόλαυσε την κορυφαία πράξη διαχείρισής του ως ο χώρος και τα έργα να ήταν σώμα ενιαίο, η Ελευσίνα σχεδόν έκλεινε ένα κύκλο εκθέσεων καλλιτεχνών που έζησαν και εργάστηκαν με πάθος για το χώρο. Θυμάμαι τη Βάνα Ξένου που δούλεψε αφηγηματικά για τις θεότητες και τους ιερούς μύθους, τη Λίζη Καλλιγά που δεν άφησε τίποτα στην τύχη, τον Μάριο Σπηλιόπουλο που φλυάρησε συγκινημένος από την Ιστορία, παλιά και νεότερη, έως ότου φτάσει το πλήρωμα του χρόνου, πριν από 12 μήνες και η προσέγγιση στο «ιερό» δίχως την παραμικρή περιγραφή.

Αυτό τον Σεπτέμβριο με την έκθεση του Ελληνα της διασποράς Στήβεν Αντωνάκου, καλλιτέχνη ιστορικά κατοχυρωμένου με έργο ενδιαφέρον και τεράστια έρευνα στο υλικό νέον, πήραμε όλοι (όσοι δεν το γνωρίζαμε) ένα μεγάλο μάθημα. Ενας φορτισμένος εξαιρετικός χώρος μπορεί και να αποβεί μοιραίος, αν αντιμετωπιστεί ως μουσείο σύγχρονης τέχνης ή γκαλερί. Ο παλιός βιομηχανικός χώρος του Ελαιουργείου γυμνός από οτιδήποτε είναι ένα ισχυρό έργο τέχνης. Η επέμβαση, εκεί, ορίζει κανόνες και απαιτεί λεπτούς, λεπτότατους χειρισμούς προσέγγισης, που περνούν πρώτα από την ψυχή του καλλιτέχνη πριν καταλήξουν στις δεξιοτεχνίες του.

Υπάρχει και μία άλλη αλήθεια. Οτι το Ελαιουργείο της Ελευσίνας δεν είναι πανάκεια που λειτουργεί ως ίαμα για κάθε είδος τέχνης, αντίθετα ως θεότητα μυθολογική, η πανάκεια μπορεί και να αποβεί μοιραία φαρμακώνοντας αντί να υποδεχτεί και να θεραπεύσει. Καλλιτέχνη και θεατή.

Με δυο λόγια, ο χώρος εκ των πραγμάτων απαιτεί να δουλευτεί από μέσα προς τα έξω, να προηγηθεί η δική του ιδιαιτερότητα και η ιστορία από την ιδιαιτερότητα και την ιστορία του καλλιτέχνη και του έργου του.

Στην περίπτωση Αντωνάκου, τα πράγματα λειτούργησαν αντίστροφα, από έξω προς τα μέσα, ως ο καλλιτέχνης να μετέφερε τα γνωστά του έργα και να τα εναπόθεσε, βάσει της γνώσης της αρχιτεκτονικής και του καλού γούστου, σε σημεία του κτηρίου.

Μα έχει τόση σημασία σήμερα να βάλεις νέον, κάθετα, οριζόντια ή να οργανώσεις τα πάνελ που όλοι ξέρουμε στους τοίχους; Στο Μουσείο Μπενάκη, αυτά τα πάνελ έμοιαζαν να δίνουν ένα φως μεταφυσικό. Στον άγριο τοίχο του Ελαιουργείου, έχουν έναν ρόλο διακοσμητικό, που ενοχλεί το κτήριο.

Το αποκορύφωμα είναι εκείνο το ζιγκ-ζαγκ νέον, που μπορεί να μπει οπουδήποτε (από γκαλερί έως καφετέρια) και να σταθεί εκτός από εκεί που το είδαμε.

Στην ιστορία των εκθέσεων της Ελευσίνας αλλά και στην ιστορία του άξιου καλλιτέχνη η στιγμή καταγράφεται ατυχής, αφού η επέμβαση στο συγκεκριμένο χώρο παραμένει μία έκθεση των έργων του που θα μπορούσε να βάλει σε οποιονδήποτε άλλο χώρο και με καλύτερα αποτελέσματα.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Εικαστικά
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Ομάδα Φιλοπάππου
Επόμενη δράση: βίλα Ιόλα
Παράσταση
Kung-Fu από μοναχούς Σαολίν στην Ελλάδα
Κριτική μουσικής
Επιτάφιος για τη Νέα Υόρκη
Η εκδίκηση της κιθάρας
Νέες κυκλοφορίες
Κριτική θεάτρου
Οι ωραίοι της Βιέννης
Θέατρο
Ηθοποιός σημαίνει; Το δραματικό ταξίδι προς τη σκηνή
Αφιέρωμα
Κιβωτός σε ρότα άγνωστη
«Μας φαίνεται σαν φυλακή το μουσείο»
Εγκατάλειψη του κτιρίου, απαξίωση του θησαυρού
«Παντού στον κόσμο βρίσκονται στο κέντρο της πόλης»
182 χρόνια περιπλάνησης
Εικαστικά
Η Ελευσίνα δεν είναι πανάκεια
Γελοιογραφίες
Το γέλιο βγαίνει από την Κόλαση
Κινηματογράφος
«Απόγονοι» για Οσκαρ
Κομικ(ς)οδρόμιο
ΤΡΑΜ 1852: στα χνάρια του Λάβκραφτ
Μουσική και ιστορία στην υπηρεσία του αδάμαστου Αστερίξ