Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Δυο ματιές την εβδομάδα

  • Μύθοι και κωλοτούμπες στον καιρό της κρίσης

    Ο,τι δεν γίνεται στην ώρα του, θα γίνει αργότερα, αλλά το τίμημα θα είναι πολύ βαρύτερο.

    Αυτός είναι κανόνας που έχει εφαρμογή παντού: στην πολιτική, το κράτος, τις επιχειρήσεις, τα νοικοκυριά. Για παράδειγμα, αν τα οικονομικά μιας οικογένειας ξεφύγουν (με κάρτες, δάνεια, αγορές χωρίς μέτρο) και δεν αρχίσουν να σφίγγουν λίγο τα χαλαρωμένα λουριά, θα 'ρθει η στιγμή που το σφίξιμο θα γίνει ανυπόφορο. Το ίδιο ισχύει και για μια επιχείρηση που βλέπει τους τζίρους της να μειώνονται σταθερά, κέρδη να μην έχει και να επιβιώνει με συνεχή δανεισμό. Με μαθηματική βεβαιότητα θα 'ρθει η στιγμή που και ο δανεισμός θα σταματήσει και το συμμάζεμα θα είναι απότομο, με ό,τι αυτό σημαίνει για τις θέσεις εργασίας και τους μισθούς των εργαζομένων της.

    Κάπως έτσι εξελίχθηκαν τα πράγματα και με τα οικονομικά του κράτους. Οταν έπρεπε να γίνει το πρώτο συμμάζεμα, διότι η κρίση ερχόταν, οι τότε υπεύθυνοι (κυβέρνηση Καραμανλή μετά το 2007) έκαναν το ακριβώς αντίθετο: διόριζαν αφειδώς στο Δημόσιο, φούσκωναν διαρκώς όλες τις δαπάνες κι έπαιρναν δάνεια κι άλλα δάνεια. Κι όταν είδαν ότι είχαν χάσει τον έλεγχο, το έστριψαν διά των εκλογών.

    Ηκυβέρνηση Παπανδρέου, που ακολούθησε, ζούσε τους πρώτους μήνες σε άλλους κόσμους. Αλλά και όταν κατάλαβε ότι έρχεται τυφώνας, δεν πήρε άμεσα και αποφασιστικά μέτρα. Μοιραία θα τα έπαιρνε μερικούς μήνες αργότερα και είναι πολύ πιο επώδυνα. Είναι το τίμημα των παλινωδιών και της αναβλητικότητας. Αν προσθέσουμε και την παροιμιώδη ανικανότητα του κρατικού μηχανισμού, έχουμε το μείγμα που οδήγησε στη σημερινή κατάσταση.

    Ηταν θέμα χρόνου να κυριαρχήσουν οι υπερβολές, οι λαϊκισμοί και οι μύθοι στον δημόσιο διάλογο. Και σ' αυτά συμμετέχουν όλοι όσοι έχουν πρόσβαση σ' αυτόν και είναι πολλοί.

    Ο Παπανδρέου τα ρίχνει όλα αποκλειστικά στις κυβερνήσεις Καραμανλή, παραβλέποντας τις δικές του ευθύνες και για το κλίμα που είχε καλλιεργήσει ως αντιπολίτευση και για όσα (δεν) έκανε εγκαίρως μόλις ανέλαβε τη διακυβέρνηση.

    ΟΣαμαράς θέλει να σβήσει με «σφουγγάρι» το κυβερνητικό παρελθόν του κόμματός του (και του ίδιου - δεν ήταν αμέτοχος των ευθυνών) και, λες και δεν έχει διδαχτεί τίποτα απ' αυτό, υπόσχεται μειώσεις φόρων, αποκατάσταση μισθών και συντάξεων και γενικώς χαϊδεύει αυτιά, αδιαφορώντας για το ενδεχόμενο αύριο να τα βρει μπροστά του, όπως τα βρήκε και ο παλιός συμφοιτητής του Γιώργος. Δεν τον ρωτάει αν έχει σκυλομετανιώσει γι' αυτά που έλεγε όταν ήταν στη δική του θέση;

    Τα κόμματα της Αριστεράς επιδίδονται σε ανεύθυνους μαξιμαλισμούς και ζητούν από τους άλλους να κάνουν όσα δεν κάνουν εκείνα. Πόσο «αριστερό» είναι να κατακεραυνώνεις τους επιχειρηματίες ότι κάνουν απολύσεις κι εσύ να συμπεριφέρεσαι σαν στυγνός εργοδότης, όπως κάνει το ΚΚΕ που απολύει από τις επιχειρήσεις του και ταυτόχρονα συκοφαντεί τους απολυμένους επειδή τόλμησαν να αντιδράσουν;

    Ηεπιχειρηματική τάξη της χώρας, οι ελεύθεροι επαγγελματίες της, ιδίως όσοι κέρδισαν πολλά τα προηγούμενα χρόνια, αρνούνται να πληρώσουν το τίμημα που τους αναλογεί. Κραυγάζουν για τις φορολογικές επιβαρύνσεις, χωρίς να μας λένε, για παράδειγμα, γιατί δεκαετίες τώρα δηλώνουν εισοδήματα στα όρια της φτώχειας, ενώ ζουν εντελώς διαφορετικά; Γιατί όχι μόνο δεν πληρώνουν τους φόρους τους, αλλά παρακρατούν ακόμα κι εκείνον που πληρώνουν οι καταναλωτές για το κράτος (ΦΠΑ);

    Στα μέσα ενημέρωσης, ιδίως αυτά που διαμορφώνουν μαζικά την κοινή γνώμη, κυριαρχούν οι κραυγές και ο παραλογισμός. Ενώ πέρσι την άνοιξη πρόβαλαν το Μνημόνιο ως τη μοναδική λύση (και εν πολλοίς ήταν), ενώ επικρίνουν διαρκώς την κυβέρνηση για αναποφασιστικότητα και αναβλητικότητα και την κατηγορούν ότι δεν παίρνει μέτρα, μόλις τα παίρνει αλλάζουν βιολί. Τότε βλέπουν ότι επιβάλλει «χαράτσια», ότι «αφήνει στο δρόμο χιλιάδες υπαλλήλους» με την εφεδρεία και πάει λέγοντας.

    Ετσι καταλήγουμε στο ερώτημα: σώζεται μια χώρα που της αρέσει να καλλιεργεί μύθους; Που βλέπει μόνο τις επιβουλές των ξένων για να καλύψει τις δικές της πομπές; Που οι ιθύνουσες τάξεις της επιδίδονται στο παιχνίδι της κωλοτούμπας, όταν έρχονται τα δύσκολα;

    Πολιτιστικά

    Ο χώρος του πολιτισμού πλήττεται ιδιαίτερα από την κρίση. Κρατικοδίαιτος σε μέγιστο βαθμό (είναι απίστευτο πόσες θεατρικές σκηνές ζούσαν στην Αθήνα μόνο από τις επιδοτήσεις του υπουργείου Πολιτισμού), καλείται τώρα να ζήσει με λιγότερα ή και με καθόλου κρατικά χρήματα. Φυσικά με κρατικά χρήματα έζησαν στο πέρασμα των χρόνων και σπουδαίες θεατρικές σκηνές με σημαντική προσφορά. Αλλά το κακό είχε παραγίνει, εκατομμύρια ευρώ σκορπίστηκαν. Και τώρα που λεφτά δεν υπάρχουν; Τώρα θ' αρχίσουν οι «αντιστασιακές» καταγγελίες. Οπως του μουσικοσυνθέτη που είχε μετατρέψει τη μουσικοθεατρική ομάδα του σε... Μη Κυβερνητική Οργάνωση, πήρε 250.000 ευρώ επί Ν.Δ. και τώρα που αποκαλύφθηκε... θυμήθηκε να καταγγείλει «ΠΑΣΟΚους υπαλλήλους» ότι του ζήτησαν «μίζα». Τα λεφτά, τα λεφτά, τα 'κατομμύρια...

  • Το παλιό φεύγει, το νέο όμως ούτε που φαίνεται

    Αν υπάρχει κάτι σημαντικό που προκύπτει από τις δημοσκοπήσεις, δεν είναι ούτε τα μικρά ποσοστά που συγκεντρώνουν το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ., ούτε το γεγονός ότι τα κόμματα της Αριστεράς εξαργυρώνουν ελάχιστα από την κρίση του λεγόμενου δικομματισμού. Σοβαρότερο όλων είναι ότι ένα μεγάλο μέρος του κόσμου τηρεί στάση αναμονής. Δεν εκδηλώνει προτίμηση και περιμένει. Τι; Αγνωστο.

    Αποστρέφεται (;) το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ., αποφεύγει (;) να προσεγγίσει τους υπόλοιπους ή συμβαίνει κάτι άλλο; Μήπως αφήνει για πρώτη φορά τον εαυτό του να σκεφτεί, του δίνει χρόνο και περιμένει να ακούσει κάτι πραγματικά σοβαρό, για να αποφασίσει πού θα πάει και αν θα πάει;

    Το αδιέξοδο που ζει η χώρα, οι περισσότεροι πιστεύουν πως θα το λύσουν οι Ευρωπαίοι ή οι Αμερικανοί, όχι όμως πολλοί.

    Η κυβέρνηση δείχνει ότι έχει κοπιάσει. Μοιάζει με κυβέρνηση πολλών ετών, που δεν θέλει να προχωρήσει σε αλλαγές.

    ΗΝ.Δ. έχει ανακαλύψει το «άλλο μείγμα» και λαϊκίζει για να γίνει κυβέρνηση. Και πάλι όμως δεν πείθει.

    Η δεξιά του ΛΑΟΣ για το μόνο που ενδιαφέρεται είναι να βάλει στο βιογραφικό της ότι κυβέρνησε. Δεν έχει σημασία με ποιον και με ποιους συγκεκριμένους στόχους. Οσο για την Αριστερά, χάνει τη μία ευκαιρία μετά την άλλη.

    Το ΚΚΕ ζητεί απ' όλους να απολογηθούν, τους επικρίνει για τις αντιφάσεις τους και συγχρόνως ζητεί από τον κόσμο, το «λαό» όπως λέει, να μην πληρώσει το «χαράτσι» του νέου φόρου ακινήτων που αποφάσισε η κυβέρνηση. Γιατί βάζει τους πολίτες μπροστά. Γιατί δεν λέει «εμείς δεν θα πληρώσουμε τίποτα. Κάντε και εσείς το ίδιο»;

    Το σχήμα του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ επιμένει στην εκδοχή της ενωμένης Αριστεράς κατά του Μνημονίου. Για να κάνει τι η ενωμένη Αριστερά με στόχο το Μνημόνιο; Να βρει λύσεις για όλους, ενώ δεν μπορεί να βρει λύσεις για όσα συμβαίνουν στο χώρο εδώ και δεκαετίες, με κόμματα που παραμένουν στον πολιτικό χάρτη, διεκδικώντας σε κάθε εκλογική μάχη ποσοστά του 0,1% και 0,2% ή αρκούνται με την είσοδό τους στη Βουλή;

    Η Δημοκρατική Αριστερά, από την άλλη, δεν επιθυμεί το κοινό μέτωπο εναντίον του Μνημονίου και συζητάει την πιθανότητα συνεργασίας με ένα κομμάτι της κιτς εκδοχής του ΠΑΣΟΚ.

    Οι Οικολόγοι Πράσινοι αρχίζουν να ομφαλοσκοπούν, να ζουν τη δική τους εσωστρέφεια, με στελέχη τους να κατηγορούν το κόμμα για «επαγγελματοποίηση».

    Ισως ένα μέρος των πολιτών, μικρό ή μεγάλο, να σκέφτεται όσα περιγράψαμε παραπάνω και να τηρεί στάση αναμονής. Προσδοκώντας ότι θα εμφανιστεί κάτι νέο, διαφορετικό, κάτι που όμως δεν φαίνεται ακόμη στον ορίζοντα.

    Ισως στις επόμενες εκλογές, όποτε αυτές γίνουν, οι ψηφοφόροι στείλουν με τον τρόπο τους ένα διαφορετικό από κάθε άλλη φορά μήνυμα. Και βάλουν στο πολιτικό περιθώριο όσους το αξίζουν. Στερώντας την αυτοδυναμία από όσους τη διεκδικούν, αναθέτοντας ευθύνες σ' όσους θέλουν να είναι παρατηρητές ή μέλη κινημάτων. Ενώ το παλιό σταδιακά φεύγει, το νέο δεν έρχεται.

    Οι περισσότεροι πολίτες συνεχίζουν να κοιτούν τις τσέπες τους και περισσότερο απ' όλους εκείνοι που δεν ξέρουν πού να βάλουν τα χρήματά τους, ενώ όλοι έχουν να προτείνουν λύσεις, αλλά όχι και να υποστούν συνέπειες.

    Από την άλλη, εκείνη του πολιτικού προσωπικού, τόσο όσων κυβερνούν ή υπόσχονται διάφορα για να κυβερνήσουν ή για να μην αποκτήσουν καμία εξουσία με εξαιρέσεις, δεν υπάρχει ελπίδα. Τη στιγμή που η κοινωνία δείχνει τεράστια ωριμότητα, η συντριπτική πλειοψηφία συνεχίζει να παίζει το παιχνίδι του μυθοπλάστη. Λένε λόγια που δεν εννοούν, κρίνουν αλλά οι ίδιοι δεν θέλουν να κριθούν, μιλάνε αλλά δεν ακούνε. Συνεχώς όμως επικαλούνται και διεκδικούν ρόλους που δεν τους έχει αναθέσει κανείς. Το παλιό, όπως φαίνεται, φεύγει -το νέο όμως δεν έρχεται. Αναμένει με υπομονή τη σειρά του.

    Φόροι, φόροι, φόροι

    Τι θα ακολουθήσει; Προσδοκάει η κυβέρνηση ότι θα μαζέψει φόρους, όταν πριν συγκεντρώσει τους πρώτους ανακοινώνει τους δεύτερους και μετά τους επόμενους; Πόσοι από αυτούς που πληρώνουν φόρους χωρίς να κλέβουν ούτε ένα ευρώ, πιστεύουν στην κυβέρνηση ότι θ' αντέξουν την οπισθοδρόμηση; Οταν βλέπουν ότι δεν έχει γίνει ούτε ένα ουσιαστικό βήμα κατά της φοροδιαφυγής και της συγκέντρωσης των οφειλών «μεγάλων ψαριών»; Οι περισσότεροι είναι -για την ακρίβεια ήταν- έτοιμοι να στερηθούν και να δώσουν ακόμη και κάτι από τις οικονομίες τους. Οταν όμως δίνουν όλοι. Και πρώτα απ' όλα εκείνοι που όχι μόνο έχουν, αλλά χρωστάνε κιόλας. Πότε θα το αντιληφθούν στην κυβέρνηση;

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Ελληνικό χρέος
Μόνο σε Φινλανδία εγγυήσεις, τηλεδιάσκεψη τρόικας - Βενιζέλου
«Τον Οκτώβριο και βλέπουμε αν...»
«Δεν πληρώνουμε χωρίς πιστή εφαρμογή μέτρων»
Ελληνοτουρκικές σχέσεις
Την Παρασκευή Παπανδρέου με Ερντογάν
«Ομπρέλα προστασίας το διεθνές δίκαιο»
Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης
Προεκλογική ομιλία Σαμαρά στη ΔΕΘ
Εκλογές ζητεί το «Αρμα»
Ευρωπαϊκή Ένωση
Προτείνουν να ανοιγοκλείνει το Σένγκεν
Ελληνική Στατιστική Αρχή
Ζητούν εξηγήσεις για το έλλειμμα
ΕΛΣΤΑΤ: Υπό αναθεώρηση το Μητρώο
Με τροπολογία έπαυσαν πέντε από το Δ.Σ. της ΕΛΣΤΑΤ
Αφιέρωμα: Μικρασιατική καταστροφή
Πώς φτάσαμε στην Καταστροφή
Ο Χέμινγουεϊ για την πολιτική των μοναρχικών στη Μικρά Ασία
Η ολοκλήρωση της Γενοκτονίας
Η αντιμετώπιση των προσφύγων στην Ελλάδα
Βαλκάνιοι εθνικιστές κατά Μικρασιατών σοσιαλιστών
Η ιστορία της Αγγελικής Ματθαίου (*)
Άλλες ειδήσεις
Αντίθετη στην αποποινικοποίηση ναρκωτικών η Παπαρήγα