Έντυπη Έκδοση

Νόμιμες ή περιττές βίες;

Ξεκινώντας από το αξίωμα ότι η μόνη νόμιμη μορφή βίας είναι αυτή που ασκείται όταν βρίσκεσαι σε άμυνα και εξετάζοντάς το από την άποψη της κοινωνικής συνοχής, εύκολα συμπεραίνει κανείς ότι αυτός που την ασκεί υπονομεύει όχι μόνο την ειρημένη συνοχή, αλλά το ίδιο το κοινωνικό μωσαϊκό, τη συνθετική ετερογένειά του, αυτή την πανσπερμία ανθρώπινων περιπτώσεων μέσα στη χωρίς όρια ποικιλία της, άρα και την πολυδιαφημισμένη ετερότητα, που στο όνομά της βιαιοπραγούν εκείνοι που, υποτιθεμένως, την υπερασπίζονται.

Αν εξαιρέσουμε τον αρχαϊκό μαρξισμό-λενινισμό και τη μνημειώδη αποτυχία του να συνθέσει ελεύθερες, πολύχρωμες, ετερογενείς κοινωνίες, η επίκληση μιας «νόμιμης» βίας είναι πια αποκλειστικό προνόμιο των «αντι-εξουσιαστικών» ομάδων, που την κραδαίνουν, όπως οι πρόγονοι των σταλινικών του Περισσού, σαν επαναστατικό εργαλείο κάτω από το βολικό μότο: «Η βία είναι η μαμή της Ιστορίας». Αλλά η «νόμιμη» βία, ακριβώς, γεννιέται από την ακράδαντη πεποίθηση αυτού που την ασκεί ότι παράγει νόημα - πολιτικό, κοινωνικό, προσωπικό. Το πόσο επικίνδυνο είναι αυτό το ζήσαμε -και το ζούμε- όλοι. Είναι προφανές ότι από ανάλογες αντιλήψεις περί παραγωγής νοήματος και «νόμιμης» βίας εκκίνησαν οι δικτατορίες, από αυτή τη δεξαμενή άντλησαν τόσο ο φασισμός όσο και ο κομμουνισμός, από αυτήν αντλούν τώρα -μόνο θεωρητικά ακόμη, ευτυχώς- τόσο οι, κατ' απόλυτη επιλογή πλέον, σταλινικοί του Περισσού (με την πολύκλαυστη «δικτατορία του προλεταριάτου») όσο και οι «αντεξουσιαστές»: «Πόλεμο έχουμε, μαλάκες», δήλωναν αλαζονικά στην προκήρυξή τους οι «αντεξουσιαστές» που, μικροί θεοί, είχαν αποφασίσει να καθαρίσουν πέντ' - έξι νοματαίους έξω από το Αστυνομικό Τμήμα Αγίας Παρασκευής. Αυτές οι μελαγχολικές σκέψεις για τη βία ως διαδικασίας αυτόνομης παραγωγής νοήματος μού γεννήθηκαν μετά την επίθεση εις βάρος τού Β. Γκουρογιάννη, μετά τις ασκήσεις ωοριψίας και ωοβολής εις βάρος της Σ. Τριανταφύλλου, μετά τον προπηλακισμό του Γ. Πανούση, μετά τη λογοκριτική επέμβαση ευήθους δικαστικού εις βάρος της Ε. Σωτηροπούλου κ.λπ. κ.λπ. -και για τα άλλα, τα χειρότερα, που θα ακολουθήσουν.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Κριτική βιβλίου
Η βία στο αρχαίο θέατρο
Με τη φρεσκάδα μιας παλιάς φάρσας
Μέρες του 1956
Τα όρια του πολιτισμού
Υποσχέσεις ερωτικού ρέκβιεμ
Μεταφρασμένη λογοτεχνία
Το βάρος και η χάρη των λέξεων
Μεταφράζοντας μια ζωή...
Μουσική
Στο ντιβάνι του δισκαναλυτή
Συνέντευξη
Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη: «Γράφω αυτό που είμαι»
Βιβλίο - Δώρο
Θαυμαστά ταξίδια στα κρυστάλλινα σύνορα της αυθεντικότητας
Άλλες ειδήσεις
Νόμιμες ή περιττές βίες;
Για την τεμπελιά, όταν κινεί ανεμόμυλους