Έντυπη Έκδοση

Τι Μέλανας Δρυμός, τι Μέλανας Ζωμός!

...Παραμονές κι ένα μάρμαρο -ευτυχώς μόνο ένα- σπασμένο. Το γερακίσιο μάτι του ΠΑΣΟΚικού Αβραμόπουλου το είδε. Γκαραντί βλέμμα. Ευτυχώς λοιπόν, και πάμε παρακάτω. Ας ελπίσουμε ότι στο πλαίσιο της «ταξικής πάλης» το Αριστερίξ Μεταπαραπέτασμα θα βγάλει παραμονιάτικα συντεταγμένης λογικής διαμαρτυρόμενους ΩΣΤΕ να εμποδίσουν τον επάρατο καπιταλισμό να κινήσει τα προϊόντα του.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ να δουλέψει κανονικά το πολύπαθο αθηναϊκό κέντρο (με τόσους και τόσους υποταγμένους μεροκαματιάρηδες) και η Μετασταλινική (τρόπος του λέγειν) λίμπιντο της Μετα-αριστεράς να κοιμάται ήσυχη. ΕΜΠΡΟΣ λοιπόν στην πάλη για να γαμηθούν ολότελα η αμαρτωλή Σταδίου και η άσωτη Ερμού με ΟΛΕΣ τις καθέτους τους. Κι ενώ η «ταξική πάλη» βρίσκεται στα σκαριά εδώ και καμιά ενενηνταριά χρόνια, πλείστοι νεοέλληνες βγάζουν δειλά δειλά το κεφάλι από τα χαρακώματα, αναλογιζόμενοι πότε τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, πότε τη Δημοκρατία της Βαριοπούλας, πότε τη Δημοκρατία του Τρεις Λαλούν και Δυο Χορεύουν και πότε τη Δημοκρατία που κυκλοφορεί σφυρίζοντας βοσκοπουλικά άσματα παλαιού μερακλίδικου ασύλου. (Οξω μάγκες και καλή καρδιά). Με μπρίο και κυρίως ανιδιοτέλεια η νυν (και αεί) κυβέρνηση μας καλεί να συνδράμουμε κατεπειγόντως στο πρόσχαρο ευρωπαϊκό δράμα με βασική υπόκρουση ελαφρώς διασκευασμένες τις μελωδίες του «Ταγχόιζερ». Η Βαλκυρία Μέρκελ μάς καλεί να πειθαρχήσουμε στους μυθικούς δράκους του Μέλανα Δρυμού. Πολύ περισσότερο ΕΜΕΙΣ, που ως Ελληνες έχουμε παλαιόθεν στο μενού μας και τον Μέλανα Ζωμό. Τι Δρυμός, τι Ζωμός! Και ο καιρός τρέχει με προορισμό τη Βηθλεέμ. Ηδη η Αθήνα της Μετακαμινείου Εποχής φωταγωγήθηκε με λίγη γιορταστική αναίδεια για να γλυκάνει το φόβο και τη λύπη που σέρνεται στα επίφοβα πεζοδρόμια. Ολοι λίγο ή πολύ τρελαμένοι απ' την καχυποψία και μες στη σύγχυση διαβάζω πως ένας «βαθύπλουτος» Γεωργιανός, ονόματι Μπορίς Ιβανισβίλι, θέλει να γίνει πρωθυπουργός της Γεωργίας για το καλό του λαού!!! Μακάρι, κύριε Μπορίς, να γίνεις και να μαζέψεις όλο το κλεφτρόσογό σου που παρεπιδημεί στη χαώδη Αθήνα. Ολους αυτούς τους λεβεντομάγκες που εξειδικεύονται στο άνοιγμα (φυσικά για καλό σκοπό) κλειδαριών ασφαλείας, στήνοντας σχολές υψηλότατου επιπέδου με την ανοχή των γελοίων προστατών του πολίτη. Αντε, μεγιστάνα μου, και σ' ανώτερα.

Κι ενώ συμβαίνουν πολλά και μεταφυσικά, οι Αθηναίοι μαζεύουν τα κομμάτια τους και αγωνίζονται να σταθούν στα πόδια τους, όσο γίνεται, για να μη μαγαρίσουν, αν μη τι άλλο, την αθωότητα των παιδιών. Δηλαδή τα παιδιά που κατά την ευρωπαϊκή προφητεία των Βρυξελλών θα είναι υπερχρεωμένα ώς το καλοκαίρι που ο Τρύφων Σαμαράς (αμάν αυτό το επίθετο) θα κατεβεί στην Επίδαυρο να ερμηνεύσει «Προμηθέα Δεσμώτη» (και πολύ δικαιολογημένα). Κι όμως... κι όμως, κάποιοι άλλοι επιμένουν να επενδύουν τα κουράγια τους στην τέχνη. Οι γνωστοί... γνωστοί μας αλλά και νέοι, λιγότερο γνωστοί που ακόμη αντέχουν. Οσο αντέξουν.

Ο Σταύρος Πετσόπουλος των εκδόσεων «ΑΓΡΑ» έχει το σθένος να τυπώνει βιβλία όπως το «Χωρίς Επαύριον» του Βιβάν Ντενόν, που πρωτοεκδόθηκε το 1777 ανωνύμως και δικαιολογημένα θεωρείται από τα αριστουργήματα της ερωτικής λογοτεχνίας του γαλλικού 18ου αιώνα, δίπλα στις «Επικίνδυνες σχέσεις» του Λακλό (μτφρ. Ανδρέας Στάικος).

Στις ίδιες εκδόσεις και τα πεζογραφήματα του Θοδωρή Γκόνη «Ο ύπνος της Αδριανουπόλεως». Προσωπικά ψελλίσματα με νότιους και βόρειους αέρηδες. Στις εκδόσεις «Μελάνι» ο Ελληνοαμερικανός Ντέιβιντ Σεντάρις καταγράφει με τον ιδιαίτερο τρόπο του «Ημερολόγια από την χώρα των Χριστουγέννων» σε μετάφραση της Μυρσίνης Γκανά.

Στο θέατρο επίσης ένα σωρό σχήματα. Και μικρά και μεγάλα. Νέοι που αγωνίζονται να αποδείξουν πως δεν χάθηκε το τρένο παρά τους υπο-ερασιτέχνες μηχανοδηγούς. Και για τους νεαρούς αναγνώστες, να πούμε πως μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Αιώρα» το βιβλίο της Σοφίας Ζαραμπούκα «Χάρτινο το καραβάκι - η ιστορία του χαρτιού». Οι μικροί διαβαστεροί φίλοι μας μυούνται στην ιστορία του χαρτιού και της διάδοσής του... Και για να κλείσω, στην «Αιώρα» το φετινό της ημερολόγιο έχει τίτλο «Αν δεν αλλάξουμε εμείς τον κόσμο, ποιος θα το κάνει;»...

Οξύμωρο; Οχι και τόσο. Οι θλιβερές στατιστικές ισχυρίζονται πως πάμε για πρωτιά στο ρυθμό αύξησης αυτοκτονιών στην Ευρώπη... Λόγω υπερβολικής χαράς και ευεξίας. Αύριο Κυριακή, που είναι ανοιχτή η αγορά, στον «Ιανό» της Σταδίου, με αφορμή το «Τανγκό των Χριστουγέννων» θα κάνουμε ένα, ας πούμε, πάρτι. Οσοι πιστοί και λιγότεροι πιστοί προσέλθετε ν' ακούσετε και τη θαυμάσια μουσική του Γιάννου Αιόλου που έντυσε (μέσα κι έξω) την ταινία του Κουτελιδάκη. Τι να κάνουμε! Ο,τι μπορούμε κι όσο μας παίρνει...*

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Τα Σαββατιάτικα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Παιδί
Χριστούγεννα στο σύμπαν της αθωότητας
Στην παιδική χαρά του μουσείου
Κομικ(ς)οδρόμιο
Αύριο εγώ θα οδηγώ
Image bank
Συνέντευξη: Ελευθερία Αρβανιτάκη
«Ως γενιά δημιουργήσαμε τέρατα»