Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Προσωπική ματιά

  • Το χρώμα του αίματος

    Με κομμένη την ανάσα, οι φίλοι του καλού κινηματογράφου παρακολουθούν, αυτές τις ημέρες, τη συνταρακτική ταινία, «12 χρόνια σκλάβος», βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο, με πραγματική ιστορία της προεμφυλιοπολεμικής Αμερικής του 1841.

    Κεντρικός ήρωας και συγγραφέας του βιβλίου, ένας ελεύθερος νέγρος του προοδευτικού αμερικανικού Βορρά, ο οποίος απάγεται από απατεώνες, για να οδηγηθεί σκλάβος στο ρατσιστικό και δουλεμπορικό Νότο και να επανακάμψει έπειτα από 12 χρόνια φρικτής σκλαβιάς στην πατρίδα του Βορρά.

    Ο εκ των διδασκάλων της κινηματογραφικής ιστορίας και κριτικής Νίνος Φένεκ Μικελίδης, στο φύλλο της «Ε» της περασμένης Πέμπτης (12.12.13) δίνει υποδειγματικά όλες τις διαστάσεις αυτής της υπέροχης κινηματογραφικής δημιουργίας. Ο γράφων, ως ανώνυμος θεατής, αισθάνεται την ανάγκη να περιοριστεί σε μια σκληρή πραγματικότητα, που προκύπτει, ως δίδαγμα, από την ταινία. Οτι, δηλαδή, οι θύτες του ρατσισμού, από την εποχή του φρικτού Κολοσσαίου της Ρώμης μέχρι τη Λουιζιάνα του 19ου αιώνα και το εντελώς πρόσφατο αιματηρό χρονικό του Κερατσινίου είναι νόμισμα της ίδιας κοπής. Από τη συμπεριφορά τους αυτοχαρακτηρίζονται ως θρασύδειλοι, αλαζόνες και αισχροί εκμεταλλευτές και εκβιαστές. Αιμοσταγείς και μικρονοϊκοί. Πιθανόν, οι ίδιοι, θύματα της απάνθρωπης απαιδευσίας, αλλά και μιας ανάλογης οικογενειακής αγωγής.

    Στην κινηματογραφική αίθουσα, όπου παρακολούθησα με δεκάδες άλλους θεατές και με ιερή ευλάβεια την ταινία, στο κρεσέντο του βασανισμού του πρωταγωνιστή νέγρου, με ανάγλυφο το αιμόφυρτο κορμί του από το ανελέητο μαστίγωμα, ένας θεατής δεν άντεξε και διέκοψε τη νεκρική σιωπή με τις φράσεις: «Αυτοί οι βασανιστές είναι οι πρόδρομοι των δικών μας χρυσαυγιτών. Ντροπή και για την πατρίδα μας, όπου κάποιοι τους έφεραν στη Βουλή με την ψήφο τους!».

    Στο διάλειμμα του διάρκειας 134 λεπτών έργου φούντωσε η συζήτηση στο κυλικείο του κινηματογράφου. Μια συζήτηση από την οποία προέκυψε μια θαυμάσια πρόταση: Ενας όμιλος χορηγών ν' αναλάβει την προβολή της ταινίας στο χώρο όπου κρατούνται προφυλακισμένοι οι εκ των ηγετών της Χρυσής Αυγής. Να προβληθεί η ταινία και σε δημοτικούς κινηματογράφους, δωρεάν, το ίδιο και σε σχολεία και πανεπιστήμια.

    Κάποιοι με ρώτησαν -χωρίς να τους πω την ιδιότητά μου- πώς θα μπορούσε, κάποτε, να τερματιστεί ο ρατσισμός. Και κλείνω αυτό το σημείωμα με την απάντησή μου: «Από το σπίτι και το σχολείο. Να μάθουν και να το ενστερνισθούν όλοι, από τη νηπιακή ηλικία, ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν το ίδιο χρώμα. Το χρώμα του αίματος!».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
TV & Media
Προς ανταποδοτικό τέλος για τη Δ.Τ.!
ΜΑΤ... από Καψή με κρατικό κανάλι στη Θεσσαλονίκη
Διαμαρτυρία προς Alpha
Ανεργία/Ηθοποιοί
3,52 ευρώ την ώρα!
Καλλιτεχνικό ρεπορτάζ
Απέκτησε Πινακοθήκη το Αγρίνιο
Κι εκείνα
Ζωντανά και ο Βούλγαρης
Βραβείο στην «Οδύσσεια»
Οι 200 του «La Nonna»
Κινηματογράφος
Τίτλοι τέλους για τη Φοντέιν
Ιστορίες ρατσισμού και απαρτχάιντ
Μουσική
Ενας πλατωνικός έρωτας
Πυγμαχία
Του έκλεισαν την πόρτα