Έντυπη Έκδοση

Αθλητισμός

Εκτός συνόρων

  • Θέλει κι η εξέδρα τον αιρετικό της

    ...ΔΕΝ φτάνει που ο (συγχωρεμένος) αγιατολάχ Χομεϊνί τον είχε καταδικάσει σε θάνατο για «βλασφημία» και μέγιστη προσβολή του Ισλαμισμού για τους «Σατανικούς Στίχους»: μία ναι μεν φανταστική κι αλληγορική ιστορία, αλλά με σαφείς υπαινιγμούς στο αμφιλεγόμενο πρόσωπο του Μωάμεθ.

    Δεν φτάνει που τον κυνηγούν οι μισοί φανατικοί ισλαμιστές με την κατηγορία της fatwa, επί λέξει «πίστη», αλλά σ' ελεύθερη μετάφραση «ασέβεια προς την πίστη», εδώ και μερικούς μήνες τον έχει «επικηρύξει» και το άλλο μισό ως «αιρετικό» γιατί δεν είναι δυνατόν, λένε, ένας μουσουλμάνος να υποστηρίζει μία από τις δύο κατ' εξοχήν, μαζί με τον Αγιαξ και πλέον «εβραϊκές» ομάδες στην ιστορία της μπάλας.

    Αναφερόμαστε στην Τότεναμ και σ' έναν από τους διάσημους οπαδούς της, τον Βρετανο-Ινδό συγγραφέα Σάλμαν Ράσντι τον οποίο όμως και οι διοικούντες των «Spurs» συμβούλευσαν, χρόνια τώρα, να μένει μακριά από το «Ουάιτ Χαρτ Λέιν». Μα τον Αλλάχ: όχι γι' άλλο λόγο, αλλά καλού κακού, εάν θέλει να σώσει, που λένε, το «τομάρι» του.

    Εκείνος υπάκουσε, ας έκανε και διαφορετικά: ξέρει πολύ καλά τι έπαθαν όσοι ασχολήθηκαν με τη μετάφραση ή την έκδοση των «Σατανικών Στίχων». Ο Ιάπωνας Χιτόσι Ιγκάρι δολοφονήθηκε εν ψυχρώ, ο Ιταλός, επίσης μεταφραστής, Ετορε Καπριόλο τη γλίτωσε με μερικές μαχαιριές, ενώ ακόμη πιο τυχερός στάθηκε ο Νορβηγός εκδότης Βίλιαμ Νίιγκαρντ, από το στέρνο του οποίου αφαίρεσαν τρεις, «προειδοποιητικές», όπως ειπώθηκε από την Τεχεράνη, σφαίρες.

    Δεν σημαίνει όμως ότι ο Ράσντι δεν υποφέρει το ίδιο, κάθε φορά που η ομάδα του παίζει εντός έδρας κι εκείνος είναι αναγκασμένος να περάσει ένα weekend μακριά από το Βόρειο Λονδίνο. Μέχρι και στο «New Yorker», το '99 είχε γράψει για τις ανησυχίες του και την αναπόφευκτη διάθεσή του, άμεσα συνδεδεμένη με το αποτέλεσμα της ποδοσφαιρικής ομάδας. «Οταν κερδίζει αντιμετωπίζω το Σαββατοκύριακο μ' ευχάριστη διάθεση, όταν όμως χάνει βλέπω γύρω μου μόνο μαύρα, απειλητικά σύννεφα: κι ας μη βρέχει απαραιτήτως».

    Πώς γίνεται όμως ένας άνθρωπος που γεννήθηκε το '47 στη Βομβάη, τη σημερινή Μουμπάι, να έχει τέτοιο πάθος με την Τότεναμ από τα 13 του, τη χρονιά που ακολούθησε τον πατέρα του στο Λονδίνο;

    Φταίει αποκλειστικά και μόνο ο «concierge» του ξενοδοχείου «Cumberland». Ηταν το '61: ο μπαμπάς του τον πήγε στο «Χάιμπουρι» για το φιλικό Αρσεναλ - Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά παρά το 3-3 και την παρουσία ολόκληρου Ντι Στέφανο, ο πιτσιρικάς βρήκε εκείνη την Αρσεναλ εξαιρετικά «βαρετή». Κι όταν επέστρεψε στο ξενοδοχείο, ρώτησε τον θυρωρό εάν υπήρχαν άλλες ομάδες στο Λονδίνο.

    «Δυστυχώς, του απάντησε εκείνος... μόνο μία: η Τότεναμ». Αυτό ήταν. Ασχετα εάν, μόλις έγινε διάσημος, «επικηρύχθηκε» ως «persona non grata» κι από τους οπαδούς των «Gunners». Τελείως, δηλαδή «αιρετικός»... Μερκ.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Αθλητισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Αθλητισμός της έντυπης έκδοσης
Μπάσκετ
Κυρίαρχοι των Ισπανών
Πέτυχε τον ένα στόχο
Ελπίζει η Λιέτουβος
Παναθηναϊκός
Ατυχίες και «ντόπες»
Εργοτέλης
Εργοτέλης: Στην ώρα τους οι ανανεώσεις
Λάρισα
«Μάχη ώς το τέλος»
Καβάλα
Λιγοστεύουν τα προβλήματα
Skoda Ξάνθη
Μόνο το τρίποντο
Ολυμπιακός
Να δείξει κυρίαρχος
Πανιώνιος
Υποσχέσεις για εξόφληση στον Πανιώνιο
Αρης
Δεν πάει στο Περιστέρι ο Κόκε
ΑΕΚ
Παίζουν με τη φωτιά
Ηρακλής
Δύο «όχι» στον Ηρακλή από πιθανούς επενδυτές
ΠΑΟΚ
Καλύτερη η ΤΣΣΚΑ, άλωσε την Τούμπα με 1-0
ΟΠΑΠ
Γκουστάβο: «Οριο είναι οι 35 βαθμοί»
Διαιτησία
Ο Καλόπουλος σφυρίζει στο Καραϊσκάκη
Διεθνή
Θρίαμβος για την Πόρτο
Ολυμπιακοί Αγώνες
Κινητοποίηση του ΣΕΟ για τις άδειες
Βόλεϊ
Βόλεϊ: Εύκολα Ολυμπιακός, ΑΕΚ
Άλλες ειδήσεις
«Κάθε θρυλικό sms μετράει»