Έντυπη Έκδοση

ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ

Το παιχνίδι των λυγμών

«Υφος μικτό και νόμιμο». Ετσι απαντάει ο Νίκος Παπάζογλου στους επικριτές του νέου μουσικού ήχου, κυκλοφορώντας το 1984 τον πρώτο του προσωπικό δίσκο, το «Χαράτσι».

Εχουν προηγηθεί η ερμηνευτική του συμμετοχή στα «Δήθεν», που ολοκλήρωσαν τη δημιουργική σύμπραξη των Νίκου Ξυδάκη-Μανώλη Ρασούλη, αλλά και η συμμετοχή του στη «Ρεζέρβα» (1979) του Σαββόπουλου και στο πρώτο άλμπουμ των «Χειμερινών Κολυμβητών» (1981).

Τραγούδια-σταθμοί

Στο «Χαράτσι» δανείζεται τον τίτλο από το ομώνυμο ποίημα του Τάκη Σιμώτα, που μελοποιεί, ερμηνεύει δύο εκπληκτικά τραγούδια φτιαγμένα από το δίδυμο Ρασούλη-Βάσως Αλαγιάννη («Υδροχόος» και «Λεμόνι στην πορτοκαλιά») και υπογράφει όλα τα υπόλοιπα. Ανάμεσά τους και ο «Αύγουστος», ένα από τα ωραιότερα ερωτικά τραγούδια που έχουν γραφτεί μεταπολιτευτικά.

Το ύφος του, ένα είδος νεο-λαϊκού με μια λυγμική εσωστρέφεια («Ο μοναχός ο άνθρωπος», «Φύσηξε Βαρδάρης») έχει την ικανότητα να απενοχοποιεί και το τσιφτετέλι, ξανακάνοντάς το έναν παρεΐστικο χορό, με τον οποίο συχνά καταλήγουν οι συναυλίες του. Παραγωγός τους ο ίδιος: ο Παπάζογλου είναι από τους πρώτους που καθιερώνει τη συναυλιακή αυτοδιαχείριση, φροντίζοντας να καλοπληρώνει τους μουσικούς του, που αν και αρκετοί είναι ερασιτέχνες, είναι όλοι διαλεγμένοι ένας κι ένας.

Ακολουθούν τέσσερις δίσκοι («Μέσω νεφών», 1986, «Σύνεργα», 1990, «Οταν κινδυνεύεις παίξε την πουρούδα», 1995, «Μάισσα Σελήνη», 2005), μελοποιώντας κι άλλα ποιήματα του Σιμώτα και στίχους της Αλαγιάννη κι επεκτείνοντας τον κύκλο των συνεργασιών του στον Γιώργο Ζήκα, τον Ορφέα Περίδη κ.ά. Κάνει δεκάδες δισκογραφικές συμμετοχές (ας μνημονεύσουμε το «Αστρο του πρωινού» του Θανάση Παπακωνσταντίνου). Παίρνει το βραβείο Μουσικής στα Κρατικά Κινηματογραφικά Βραβεία για το σάουντρακ της ταινίας «Η Νοσταλγός» της Ελένης Αλεξανδράκη. Και συνεχίζει να επιδιώκει τις live εμφανίσεις σε όλη την Ελλάδα, με τη σταθερή ορχήστρα του τα τελευταία χρόνια, τη «Λοξή Φάλαγγα».

Για τους φίλους του ήταν ο «Νικόλας». Μαζί του χάνονται πολλά, μαζί και η «παράδοση» της συναυλίας, που έδινε κάθε Σεπτέμβριο στον Λυκαβηττό, σαν αποχαιρετισμό στα καλοκαίρια μιας νεότητας που αμετανόητη τραγουδάει «θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Σχετικά θέματα: Εφυγε ο Νίκος Παπάζογλου
Ενός σεμνού σιγή
Για το ίδιο θέμα
Ενός σεμνού σιγή
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Εφυγε ο Νίκος Παπάζογλου
Ενός σεμνού σιγή
Το παιχνίδι των λυγμών
Θέατρο
Λεπτές ισορροπίες
Εικαστικά
Ταξιδεύοντας με «Το χρώμα του χρόνου»
3η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης: μια αγκαλιά για τους εξεγερμένους
Συνέντευξη:Ρεσίν Ασοντό
Madame Cinema
Κεραμεικός
Σήμα ευαισθητοποίησης από το Δημόσιο Σήμα
ΜΜΕ
Στον αέρα το ΕΣΡ
Κατάληψη
48ωρη η ΕΤΙΤΑ