Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Η ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ

  • Υπερβατική παράσταση

    Τόνοι νερού χύθηκαν και φέτος για να ξεπλυθεί το αίμα από τα αμνοερίφια που «θυσιάστηκαν» στο βωμό του εθίμου της μεγάλης γιορτής του Πάσχα! «Ξύλο» έπεφτε το Μ. Σάββατο στα χασάπικα της Θεσσαλονίκης για τα τελευταία κατσίκια και τις συκωταριές, «στέναζαν» οι πάγκοι στις λαϊκές... «βογκούσαν» τα καρότσια και με πρωτοφανή μανία εφορμούσαν οι πελάτες στα μαρούλια και στα κρεμμυδάκια (για την παραδοσιακή μαγειρίτσα)! «Με πατάτε», είπα σε μια κυρία, που πέρασε με το καρότσι πάνω από το πόδι μου, «Ε, μέρα που είναι», μου απάντησε με πρωτοποριακή φυσικότητα!

    Τα συσσίτια για τους άπορους λειτούργησαν με ευλάβεια μεγάλη και τα παντοπωλεία αλληλεγγύης μοίρασαν, με το κουπόνι, στους μετανάστες φάρμακα, μακαρόνια, κριθαράκι και φέτα, ενώ η Χαλκιδική (που σαν αυτή δεν έχει...) βούλιαξε από Θεσσαλονικείς εκδρομείς και τουρίστες από Ρωσία, Ουκρανία και Βουλγαρία. Εν τω μεταξύ οι τελευταίοι παραθαλάσσιοι ελαιώνες μετατρέπονται σε βίλες με αίθρια τζακούζι δίπλα στο κύμα από Ρώσους νεόπλουτους!

    Στο Twitter οι followers τουίταραν οριζοντιωμένοι... τα αδέσποτα την πέφτανε στη μέση των πεζοδρομίων και οι κάδοι των σκουπιδιών ζέχναν από την μπόχα!

    Ετσι έκλεισε η αυλαία της πιο «κρίσιμης» Πασχαλιάς (στο δικό μου quartier) και γυρίσαμε στα καυτά θέματα της επικαιρότητας, με κορυφαία είδηση την έναρξη της ιστορικής δίκης της νεοναζιστικής οργάνωσης NSU στο Μόναχο, ενώ, παράλληλα σχεδόν, σάλος ξέσπασε στο Διαδίκτυο για τα παγκάκια της Κυψέλης και για τους αλλοδαπούς μαύρους μετανάστες! Εκεί που στο παρελθόν το λαμπερό ελληνικό θέατρο έπνιγε τους καημούς του στο ουίσκι και ο ένδοξος ελληνικός κινηματογράφος έγραφε ιστορία μέχρι τα χαράματα... κάθονται τώρα ξένοι που παίζουν και «φοβερίζουν»... με αποτέλεσμα να παρεξηγηθούν τα λόγια της αγαπημένης μου ποιήτριας Κικής Δημουλά, η οποία κατέχει σίγουρα απείρως καλύτερα την τέχνη του ποιείν από την τέχνη του δημοσίως εκτίθεσθαι!

    Ομως την «παράσταση» έκλεψε άλλη μια φορά η προσωπικότητα του ιδιοφυούς καλλιτέχνη Λευτέρη Βογιατζή και η «σκηνοθετημένη» κηδεία του!

    Νομίζω ότι κατάφερε «επιτέλους», μετατρέποντας τη σκηνή του θεάτρου του σε τόπο προσκυνήματος, να συναντήσει στο πρόσωπο των φίλων του, που τους έβαλε στο παιχνίδι με τους κανόνες του, τον ιδανικό θεατή! Ο απόηχος αυτής της υπερβατικής «παράστασης» (που παρακολούθησα από τα μέσα επικοινωνίας) μου δημιούργησε νέες δυνατές συγκινήσεις. Και θυμήθηκα εκείνη την φορά, που, από την έναρξη κιόλας μιας άλλης παράστασής του, με είχε ακινητοποιήσει. Δεν θυμάμαι πού, αλλά ήθελε να υπάρχει απόλυτο σκοτάδι και σιωπή! Μέσα σ' αυτό το σκοτάδι οι ηθοποιοί είχαν εκπαιδευτεί να παίρνουν (περνώντας από στενούς διαδρόμους) τις θέσεις τους.

    Θυμάμαι ότι έφτασα στα όρια του πανικού και θα είχα χάσει τις αισθήσεις μου, αν δεν είχα ανακαλύψει ένα κόκκινο φωτάκι μιας εξόδου κινδύνου, όπου κάρφωσα το βλέμμα μου για να «σωθώ», μέχρι να ανάψουν τα φώτα σκηνής!

    Πιστεύω ότι γνώριζε καλά πού παραφυλάει κουλουριασμένος,

    «Ο φόβος, /όνομα ουσιαστικόν /στην αρχή ενικός αριθμός

    και μετά πληθυντικός /οι φόβοι. /

    Οι φόβοι /για όλα από δω και πέρα»,* και τον τράβηξε έξω στο φως!

    Η τελευταία «πράξη» του ήταν τέλεια (όπως και ο θάνατος άλλωστε)! Το «σκοτάδι» και η «σιωπή» με κατέκλυσαν κι επειδή, αυτή τη φορά, δεν βρήκα κανένα κόκκινο φωτάκι, καμία «έξοδο κινδύνου», παρέλυσα! Με την ευκαιρία θα καταθέσω ένα περιστατικό από τη βραδιά που τον συνάντησα στο Θέατρο Δάσους Θεσσαλονίκης μετά την παράσταση «Αντιγόνη». Ελυνε ή έδενε τα κορδόνια του, πάντως ήταν σκυφτός, κάτι επαινετικό του είπα με κάποια συστολή και μου απάντησε παράδοξα και αυτοσαρκαστικά: «Κάτι θα ξέρεις εσύ, που είσαι και της κωμωδίας!»

    Αυτά τα γράφω, γιατί στα πολύ παλιά τα χρόνια είχαμε δώσει μια αγνή υπόσχεση συνεργασίας που διεφθάρη μέσα στη βοή της αγοράς και δηλητηριάστηκε από την αμφιβολία!

    Οπως και το νερό που, «απ' όλα τα επιτήδεια της κηπουρικής είναι ασφαλώς το πιο θρεπτικό, αλλά είναι εύκολο να διαφθαρεί: γιατί ούτε η γη ούτε ο ήλιος ούτε οι άνεμοι, που τρέφουν τα φυτά, δεν είναι εύκολο να καταστραφούν εξαιτίας κάποιων παρασκευασμάτων (φαρμακεύσεσιν) ή εξαιτίας κλοπής, ή εκτροπής, αλλά το νερό απ' τη φύση του είναι εκτεθειμένο σε όλα τα ατοπήματα, γι' αυτό χρειάζεται ένας νόμος να το προστατεύσει» (Πλάτωνος «Νόμοι», VIII, 845, απόσπασμα).

    * «Πληθυντικός αριθμός» Κική Δημουλά (απόσπασμα).

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Αρχαιολογία
Φορούσε χρυσοκέντητο φόρεμα η αυλητρίδα
Βιβλίο
Η Γενιά του '30 στην Αντίσταση
Κωστής Στεφανόπουλος, ο μοναχικός πρόεδρος
Το βιβλίο κερδίζει αβίαστα τον αναγνώστη
Γυναικολογία
Οταν η μαστεκτομή μπορεί να... εξαφανιστεί!
Εικαστικά
Εσκασε η φούσκα στην αγορά τέχνης
«Η τέχνη, ασφαλής μετοχή»
«Δεν γνωρίζω φτωχό γκαλερίστα»
«Μειώθηκε ο τζίρος»
Εκθέσεις
«Το Βερολίνο της Φώφης Ακριθάκη» στην Αθήνα
Ερευνες
Τι προτιμά μια γυναίκα, σεξ ή ψώνια;
Ερευνες & μελέτες
Ξυρισμένους ή αξύριστους προτιμούν οι γυναίκες τους άνδρες;
Ιατρικές έρευνες
Αναμνήσεις στο καλάθι των αχρήστων!
Καλλιτεχνικό ρεπορτάζ
Σκηνοθέτησαν το θάνατό τους
Λογοτεχνία
Αμφισβητίας και παρεξηγημένος
Δύο αλφαβητάρια της νιτσεϊκής σκέψης
Ο Νίτσε και οι γυναίκες
Φιλόσοφος χωρίς ηθική
Χριστιανισμός, η «μεταφυσική του δήμιου»
Υγεία
Η περιπέτεια της τουαλέτας
Τα συμπτώματα της οζώδους σκλήρυνσης στα παιδιά !
Φυσιολογικός τοκετός έπειτα από καισαρική;
Πετάξτε τη γάτα από την κρεβατοκάμαρα!
Ψυχολογία
Οταν η τεχνολογία αλλάζει την ψυχολογία!