Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

ΟΛΗ Η ΠΟΛΗ ΤΟ ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΖΕΙ

  • Ich bin ein Berliner* -1

    Γάλλος ζωγράφος, εκπρόσωπος του κυβισμού, πέντε γράμματα. Το πρώτο Μ, το τρίτο Ρ, το πέμπτο Κ... Το ερώτημα έπεσε στη διάρκεια της πτήσης για Βερολίνο, προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσουμε το σταυρόλεξο της «Ε». Μπρικ φωνάζει ο ένας, Μπρακ φωνάζει ο άλλος. Ζορζ Μπρακ! Οι γύρω μάς κοιτάνε περίεργα... Πέφτουμε από τα γέλια.

    Πρώτο ταξίδι στο Βερολίνο μετά την επανένωση του 1989 κι αισθανόμαστε περίεργα. Δεν υπάρχει η αδημονία ενός νέου προορισμού, αλλά η αμηχανία μιας συνάντησης που άργησε τόσο να γίνει.

    Θα είναι καλύτερα; Μήπως μεγαλώσαμε κι απογοητευτούμε; Γιατί αφήσαμε να κυλήσουν τόσα χρόνια χωρίς να ζήσουμε έγκαιρα τους κραδασμούς μιας αυτονόητης -τώρα- απόφασης που άλλαξε τον ρου της ιστορίας; Και οι παλιοί μας φίλοι, τα στέκια που αγαπήσαμε, οι δρόμοι που αλητέψαμε, τα σπίτια που έκρυψαν αγάπες και πάθη «Για πάντα φύγαν;».

    Για είκοσι και πλέον χρόνια πηγαινοερχόμασταν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, αλλά το Βερολίνο ήταν και είναι η μεγάλη αγαπημένη που ξέρει να συγχωρεί και να περιμένει. Κι έτσι μας υποδέχτηκε και πάλι. Αρυτίδωτο, χαλαρό, φωτισμένο, πεντακάθαρο, ασφαλές, παγκόσμιο λίκνο θεάτρου και τεχνών. Μας υποδέχτηκε χωρίς ερωτήσεις, αγκαλιά με την... Μπιγιόνσε, που η μελαψή της καλλονή έχει καλύψει κάθε εκατοστό ελεύθερου διαφημιστικού χώρου, προωθώντας bikini-top προς 4,95 ευρώ!

    Κι από κάτω αφισέτες της αστυνομίας κολλημένες στους στύλους φωτισμού, που απαγορεύουν αυστηρά τον... παπά!

    Δεν γνωρίζουμε αν οι πολυμήχανοι συμπατριώτες μας μύησαν τους Βερολινέζους στο ευγενές άθλημα της αναζήτησης του ιερωμένου με τη φιγούρα του βαλέ, αλλά σίγουρα η αστυνομική ντιρεκτίβα δεν απέτρεψε στα αυτοσχέδια καζίνο να γνωρίζουν πιένες στη μέση του δρόμου, κάτω από τη μύτη της.

    Πενήντα ευρώ το ποντάρισμα στον παπά κι ο Jerry από το Σινσινάτι έφυγε βρίζοντας και απορώντας πώς του ξάφρισαν το εκατόευρω σε λιγότερο από είκοσι δεύτερα.

    Ημέρα του Πατέρα, η ενάτη Μαΐου συνέπεσε με την Πεντηκοστή για να δέσουν δύο γιορτές σε μια αργία και οι δρόμοι να πλημμυρίσουν αντροπαρέες που βγήκαν από νωρίς να πιουν. Να πιουν και να μυήσουν τα δωδεκάχρονα βλαστάρια τους στην απόλαυση μιας παγωμένης μπίρας, που οι νεοσσοί τους κατεβάζουν απνευστί σε μισόλιτρα με κλειστά μάτια, μουγκρίζοντας από ευδαιμονία!

    Κι όπως περνάει η μέρα και το σούρουπο κυνηγάει το φως στα πλατάνια της Kurfurstendamm, έτσι και οι χιλιάδες τουρίστες μετακινούνται από τα καταπράσινα πάρκα στους δρόμους κι από εκεί στα μπαρ, τα σινεμά και τα θέατρα, ανακαλύπτοντας μια πόλη που γνωρίζει καλά να πουλάει αυτό που έχει.

    Πρώτο βράδυ και η κράτηση στο Deutsches Theater κρύβει μια τεράστια έκπληξη. Εχοντας κλείσει έγκαιρα θέσεις για το «Das Himbeerreich» («Η αυτοκρατορία του βατόμουρου») του Andres Veiel, δεν φανταζόμασταν ποτέ ότι ένα έργο που αφορά τη χρηματοπιστωτική κρίση, τα golden boys, τις αφανείς διαδρομές του χρήματος και την ευτέλεια της ανθρώπινης ζωής μπροστά στη δύναμή του θα γινόταν ένα προσωπικό μανιφέστο της κρίσης που βιώνει η Ελλάδα και των προσώπων που ευθύνονται απόλυτα για το χάλι μας, από σκηνής Εθνικού Θεάτρου της Γερμανίας.

    Κι ενώ το έργο, σαν έργο, δεν ήταν έκπληξη, ούτε μας πρόσφερε περισσότερα από όσα ήδη ξέρουμε και η παράσταση με το μετωπικό παίξιμο μας θύμισε παλιές κακές στιγμές του δικού μας Εθνικού, ήρθε η στιγμή που ο ένας από τους πέντε χρηματιστές, με το ακριβό κοστούμι, μιλάει για την ελληνική τραγωδία, αποκαλύπτοντας πως τετρακόσια δισ. ευρώ, όσο το δημόσιο χρέος μας, έχουν εξαχθεί χωρίς διαβατήριο από Καραμανλή και Παπανδρέου όχι σε εξωχώριες εταιρείες, αλλά σε Ελβετία, Κύπρο και... Γερμανία. Πως το δωράκι των πεντακοσίων εκατομμυρίων ευρώ δόθηκε από τον Σημίτη στην Goldman Sachs για να «μαγειρέψει» τα στοιχεία, ώστε το έλλειμμα να καταστεί λιγότερο απαγορευτικό και να μπούμε στο ευρώ, πώς η Ελλάδα μπήκε στο ευρώ, το ευρώ είναι η Ευρώπη, άρα η Ελλάδα είναι στην Ευρώπη...

    Κι όλα αυτά μπροστά σε ένα κατάμεστο θέατρο πανομοιότυπο με το κτήριο του Τσίλερ της Αγ. Κωνσταντίνου κι ένα κοινό που αποθεώνει τους συντελεστές στο φινάλε.

    Θα μας πείτε: «Και λοιπόν; Ποιος δεν τα συζητάει όλα αυτά; Λίγο πολύ όλοι τα υποψιαζόμαστε, είτε με τους συγκεκριμένους είτε με άλλους. Τίποτα καινούργιο;»

    Καινούργιο όχι. Απλά σε εποχές καθίζησης περιμένεις από το θέατρο όχι να σου δώσει λύσεις, αλλά να βγει μπροστά και να μιλήσει. Οι Γερμανοί το έκαναν για λογαριασμό μας και, μα τον Θεό, το έκαναν πολύ καλά.

    Αλλά με το Βερολίνο δεν ξεμπερδεύεις εύκολα...

    * «Είμαι Βερολινέζος». Η φράση του J.F. Kennedy που έμεινε στην ιστορία, όταν στις 26 Ιουνίου του 1963 επισκέφθηκε το διχοτομημένο Βερολίνο για να το εμψυχώσει.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Αρχαιολογία
Φορούσε χρυσοκέντητο φόρεμα η αυλητρίδα
Βιβλίο
Η Γενιά του '30 στην Αντίσταση
Κωστής Στεφανόπουλος, ο μοναχικός πρόεδρος
Το βιβλίο κερδίζει αβίαστα τον αναγνώστη
Γυναικολογία
Οταν η μαστεκτομή μπορεί να... εξαφανιστεί!
Εικαστικά
Εσκασε η φούσκα στην αγορά τέχνης
«Η τέχνη, ασφαλής μετοχή»
«Δεν γνωρίζω φτωχό γκαλερίστα»
«Μειώθηκε ο τζίρος»
Εκθέσεις
«Το Βερολίνο της Φώφης Ακριθάκη» στην Αθήνα
Ερευνες
Τι προτιμά μια γυναίκα, σεξ ή ψώνια;
Ερευνες & μελέτες
Ξυρισμένους ή αξύριστους προτιμούν οι γυναίκες τους άνδρες;
Ιατρικές έρευνες
Αναμνήσεις στο καλάθι των αχρήστων!
Καλλιτεχνικό ρεπορτάζ
Σκηνοθέτησαν το θάνατό τους
Λογοτεχνία
Αμφισβητίας και παρεξηγημένος
Δύο αλφαβητάρια της νιτσεϊκής σκέψης
Ο Νίτσε και οι γυναίκες
Φιλόσοφος χωρίς ηθική
Χριστιανισμός, η «μεταφυσική του δήμιου»
Υγεία
Η περιπέτεια της τουαλέτας
Τα συμπτώματα της οζώδους σκλήρυνσης στα παιδιά !
Φυσιολογικός τοκετός έπειτα από καισαρική;
Πετάξτε τη γάτα από την κρεβατοκάμαρα!
Ψυχολογία
Οταν η τεχνολογία αλλάζει την ψυχολογία!