Έντυπη Έκδοση

Στο ντιβάνι του δισκαναλυτή

ELECTRIC LITANY HOW ΤΟ ΒΕ Α CHILD AND WIN ΤΗΕ WAR

Οι Electric Litany φτιάχτηκαν στο Λονδίνο από τον 27χρονο Κερκυραίο Αλέξανδρο Μίαρη, τον Βρετανό Richard Simic και τον Τεξανό Duane Petrovich. Στη μουσική τους εμπεριέχονται ο Nick Cave, οι Joy Division και η θρηνητική λιτανεία του Αγιου Σπυρίδωνα. Τραγουδούν στα αγγλικά, με τους στίχους του Μίαρη να χρωστούν πολλά στους βρετανούς ρομαντικούς ποιητές, στους δικούς μας του Μεσοπολέμου και στον Jim Morrison των Doors. Αφιερώνουν το πρώτο τους cd, με τον υπέροχο τίτλο How to be a child and win the war (Πώς να είσαι παιδί και να κερδίζεις τον πόλεμο), στην αναρχία και στην κοινωνική απελευθέρωση. Μια καλή αφορμή για να καθίσουν στο Ντιβάνι του Δισκαναλυτή με τη Λένα και τον bosko, αφήνοντας τα δέκα τραγούδια τους να μιλήσουν εκ μέρους των ιδίων.

Don't fear the war (Μη φοβάσαι τον πόλεμο)

Το τραγούδι αφιερώνεται στα επαναστατικά κινήματα (Βαρκελώνη 1936 - Αθήνα 2008). Παραινεί να μη φοβόμαστε τον πόλεμο και το κάνει, μουσικά και ερμηνευτικά, με έναν δυνατό γαλήνιο τρόπο. Ως σύνθεση μας θύμισε Procol Harum, αλλά σε μία δεύτερη ανάγνωση των στίχων μάς παρέπεμψε στη σύγκρουση, ακόμη και την εσωτερική του δημιουργού, την οποία αντιμετωπίζει με στωικότητα και με την πεποίθηση ότι κι αν κάτι χαθεί, οπωσδήποτε κάτι άλλο θα μείνει. Ενα μελωδικό cantabile τραγούδι, πλούσιο στο συναίσθημα της ειρήνης.

Home (Σπίτι)

Το σπίτι με τους κόκκινους τοίχους είναι σύμβολο επιθετικότητας, ενώ τα σκυλιά που επαναλαμβάνουν το όνομά του, φανερώνουν το ακριβώς αντίθετο. Μπορεί να είναι και οι φύλακές του, όμως, οι προστάτες του. Τα σκυλιά επίσης είναι σύμβολα πίστης. Οσο για την αγάπη της, για την οποία δεν μπορεί να νιώσει μετάνοια (repent), όσο κι αν είχαν συγκρουστεί, την παρακαλεί να μη φύγει. Ο δημιουργός είναι η προσωποποίηση της ερωτικής πίστης. Μουσικά, το κομμάτι παραπέμπει αμυδρά σε γρηγοριανά μέλη και πιθανότατα να δκαιολογεί τον τίτλο του συγκροτήματος (Ηλεκτρική Λιτανεία). Πόσω μάλλον όταν τερματίζεται με μία αργόσυρτη ψυχεδελική έκρηξη.

The Dunes (Οι Αμμόλοφοι)

Μια σύνθεση με ιδιότυπο χαρακτήρα, κυρίως λόγω του απροσδόκητου φινάλε. Γκρουβάτος ρυθμός, με έντονη τη χρήση ενός κρουστού και μια ψυχεδελική διάθεση διάχυτη. Στιχουργικά, έχουμε ένα αμιγώς ερωτικό ποίημα, καθόλου όμως συνηθισμένο: Σε συνάντησα στους αμμόλοφους... θα με αγαπούσες αν οι αμμόλοφοι αγαπούσαν τα λουλούδια που ανθίζουν.

Tear (Δάκρυ)

Η σύνδεση με την απαγγελία του Γιάννη Ρίτσου από τη Σονάτα του Σεληνόφωτος είναι καθαρά αισθητική. Σε ό,τι αφορά τους πρωτότυπους στίχους, έχουμε ακόμη ένα ερωτικό ποίημα με διάθεση λεπτής ειρωνείας στο τέλος του: Πες ό,τι θέλεις, μην αλλάζεις καθόλου, γιατί ό,τι αγαπάμε όλοι είναι οι αλλαγές. Κοινώς, δεν θέλουμε ν' αλλάζουμε, παρ' όλο που ολόκληρη η στρουκτούρα της ζωής βασίζεται στην αέναη αλλαγή. Μουσικά, είναι ρυθμική σύνθεση με εξελιγμένες αρμονίες και ενδιαφέρουσα χρήση των φωνητικών, όπως και των κιθαριστικών μερών του.

(Like we do in) January (Οπως κάνουμε κάθε Ιανουάριο)

Αν και με μια πρώτη ακρόαση μας πηγαίνει μελωδικά στους King Crimson, ενορχηστρωτικά στη Nina Simone και ερμηνευτικά στους Antony & The Johnsons, τελικά είναι ένα ωραιότατο πρωτότυπο τραγούδι με εξαίσια ξεσπάσματα. Στιχουργικά, ο Ιανουάριος είναι για τον δημιουργό ο μήνας που γεννάει από τραγούδια μέχρι έρωτες, ένας μήνας καθοριστικός -για προσωπικούς λόγους- στη ζωή του.

Minute (Λεπτό)

Πολιτικοποιημένο τραγούδι που μιλάει ειρωνικά για την αδυναμία του ανθρώπου να συμμετάσχει σε μια μάχη. Οι φράσεις Παραδώσου, παιδί μου και Παρέδωσε το όπλο σου στηλιτεύουν την κοινωνική απάθεια, τον εγχώριο ωχαδερφισμό. Μουσικά, πρόκειται για ένα new wave κομμάτι με ηθελημένα θαμμένα φωνητικά α λα Stones στο πρώτο μέρος. Ομορφη η παύση που οδηγεί στην ηλεκτρική καταιγίδα του τέλους και στα χαρακτηριστικά δουλεμένα φωνητικά.

Α time (never be late) - Μια στιγμή (ας μην αργήσει ποτέ)

Εδώ όμως έχουμε το καλύτερο τραγούδι του δίσκου! Ενα συγκινητικό στιχούργημα που βρίθει από ουμανισμό, αφού παρακαλάει τον ήλιο να λάμψει για όλους και όχι μόνο γι' αυτόν και για την, ενδεχομένως ασήμαντη, προσωπική του ερωτική ιστορία. Μουσικά, είναι πολύ εμπνευσμένο. Αργόσυρτο, σε 4/4, με το πιάνο σε κυρίαρχο ρόλο. Ακολουθεί ένα ηθελημένο ηχητικό κομφούζιο με υπερτονισμένα, στα όρια του ενοχλητικού, ντραμς, για να επέλθει η παύση-κάθαρση και να επιστρέψει στο πρώτο βασικό θέμα, σχεδόν γυμνό από όργανα τούτη τη φορά. Το τραγούδι αυτό φανερώνει την πολύ προσωπική συνθετική τεχνοτροπία του δημιουργού.

The Roses Came (Τα τριαντάφυλλα ήρθαν)

Τα τριαντάφυλλα ήρθαν και μαζί έφεραν το τέλος της αγάπης, όπως σημειώνει ο δημιουργός μέσα σ' αυτό το γράμμα, που αναφέρεται στον χωρισμό. Κι αυτό το κομμάτι κινείται σε new wave δρόμους, με χαρακτηριστική λιτότητα στη χρήση των οργάνων.

Α dream worth dreaming (Ενα όνειρο που αξίζει να ονειρεύεται)

Οι στίχοι μπορεί να ήταν η στιχομυθία δύο διαδηλωτών με τα ΜΑΤ παραταγμένα απέναντί τους. Αντιστικτικοί σε σχέση με τη μουσική, η οποία μας πήγε στη χρυσή εποχή των Doors με την πλούσια ενορχήστρωση και την α λα Jim Morrison ερμηνεία του τραγουδιστή. Από τα καλύτερα τραγούδια του δίσκου!

February (Φεβρουάριος)

Ο Φεβρουάριος είναι ο δεύτερος καθοριστικός μήνας για τον δημιουργό. Είναι και πάλι σαρκαστικός σε σχέση με το ερωτικό του αντικείμενο. Τι διάολο περιμένεις, τη ρωτάει, απ' αυτούς που προσδοκούν ένα μοναχικό χέρι; Από μουσικής άποψης, κινείται σε 6/8, πάρα πολύ αργά, ράθυμα σχεδόν, ενώ η φωνή του αιωρείται σαν γλωσσίδι καμπάνας. Παρεμβάλλονται όμορφα κιθαριστικά μέρη για να κλείσει με έναν ιμπρεσιονιστικό πιανιστικό αυτοσχεδιασμό και τον ήχο της βροχής. Συνοπτικά, το ντεμπούτο άλμπουμ των Electric Litany θα λέγαμε ότι αποτελεί μια πρόταση μέσα στην τρέχουσα αγγλόφωνη δισκογραφία. Δύσκολο να ακούσει κανείς κάτι παρεμφερές ανάμεσα στα συγκροτήματα που ξεπετάχτηκαν σαν μανιτάρια την τελευταία τριετία. Αξιοσημείωτη η ερμηνευτική δεινότητα του Αλέξανδρου Μίαρη.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Κριτική βιβλίου
Υπαρξιακός τρόμος
Το πένθος ταιριάζει στον καλλιτέχνη
Η ευαίσθητη οξυδέρκεια του Γιάννη Δάλλα
Εν τη ρίμα του λόγου / Μαρία Βουμβάκη
Αυτοπροσωπογραφίες και σκιές
Τραγούδια και θρύλοι
Το τραύμα Πουλαντζάς
Περιεχόμενο εναντίον μορφής: Μια αντι-ρομαντική σύλληψη στην καρδιά του ρομαντισμού
Τι ξέρουμε για τον Σαίξπηρ;
Γέλιο σαν κοφτερό λεπίδι
Πλουσιοπάροχα τοξικό
Ερωτες και δρόμοι
Μουσική
Στο ντιβάνι του δισκαναλυτή
Συνέδριο για τη Θεοφαγία - Ανθρωποφαγία
Παραίνεση για την θεραπεία της ψυχής από τον Κύριο Κανίβαλο
Από τις 4:00 στις 6:00
Τα ψέματα πληρώνονται ...στο τραγούδι
Δυνατή φωνή με ανοίγματα στην ποίηση
Αρχαίο δράμα
Ο Προμηθέας του Αισχύλου και η διαλεκτική της ανθρώπινης συνείδησης