Έντυπη Έκδοση

Η φρίκη της διπλανής πόρτας

Δύο άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους εξαιτίας ενός προσώπου υπεράνω υποψίας. Μια επιτομή της καθημερινής φρίκης. Δ. Αξιώτης, «Λάθος λύκο»

Την ιστορία ενός διπλού φονικού σε μια παραθαλάσσια πόλη της Βόρειας Ελλάδας, στις αρχές της πρώτης δεκαετίας του καινούριου αιώνα, ξετυλίγει ο Διαμαντής Αξιώτης στο μυθιστόρημά του «Λάθος λύκο», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Κέδρος».

Ποιητής, διηγηματογράφος και μυθιστοριογράφος, που αλλάζει λογοτεχνικά είδη χωρίς να προδίδει τις επιδόσεις του, ο Αξιώτης βάζει στο κέντρο της πλοκής του νέου βιβλίου του έναν διαταραγμένο τριαντάρη, ο οποίος μισεί τους πάντες τριγύρω του, πλάθοντας συνεχώς φόνους στο μυαλό του: φόνους συγγενών, φίλων και γνωστών, τους οποίους θέλει να εκδικηθεί δι' ασήμαντον αφορμήν.

Το διπλό φονικό έρχεται πολύ σύντομα να τροφοδοτήσει τη δράση κι εκείνο που πρωτίστως παρακολουθούμε κατά τη διάρκεια της εξέλιξής της είναι ο φωτισμός των γεγονότων τα οποία οδηγούν στην αιματηρή κατάληξη. Το πιο δυνατό χαρτί στο μυθιστόρημα του Αξιώτη αποτελεί αναμφίβολα ο κεντρικός του ήρωας. Θρησκόληπτος, κυριαρχημένος από συμπλέγματα κατωτερότητας, άφιλος, ανέραστος, προβληματικός στις σχέσεις του με την πολυπρόσωπη οικογένειά του, ο Στέφανος εκπροσωπεί τη φρίκη της διπλανής πόρτας: ένα πρόσωπο της καθημερινότητας, που καίγεται από το οξύ της τρέλας, για να κάψει μαζί του και όποιον σταθεί μπροστά του.

Ο Αξιώτης φροντίζει να ιχνογραφήσει κάποιες αιτίες για τη διαμόρφωση της προσωπικότητας του Στέφανου (οι κλειστοί ορίζοντες της κοινωνίας ή η ταξική ματαιοδοξία της οικογένειας), αλλά αποφεύγει προσφυώς να αναγάγει το σύνολο του ψυχισμού του σ' αυτές, επινοώντας έναν μηχανισμό εσωτερικής του δικαίωσης. Η φρίκη του Στέφανου είναι διάφανη και ατόφια: το κακό στη φυσική και αδιαμεσολάβητη, πέρα για πέρα απωθητική μορφή του.

Είναι κρίμα που ο Αξιώτης αδυνατίζει τη δυναμική του πρωταγωνιστή του με τη μεταστροφή των τελευταίων σελίδων του βιβλίου, όπου προς χάριν ενός θεαματικού αφηγηματικού τρικ ο Στέφανος αποκτά έναν απρόσμενο ανταγωνιστή, τον πυγμαίο Οτα. Επικουρικό ή περιθωριακό στοιχείο σε ολόκληρο το μυθιστόρημα, ο Οτα αναλαμβάνει κρίσιμο ρόλο όταν είναι αργά για να αναπτυχθεί έστω και σχηματικά η περίπτωσή του, μεταθέτοντας το βάρος της προσοχής προς μια κατεύθυνση η οποία βάζει στο παιχνίδι έναν καθαρώς περιττό παράγοντα και μειώνει ως μη όφειλε τη δραματουργική ένταση.

Παρά τον ατυχή χειρισμό του Οτα, το βιβλίο του Αξιώτη δεν χάνει τον λιτό ρεαλισμό και την πυκνή εικονογραφία του, που δίνουν μια τρομώδη διάσταση στο υπαρξιακό δράμα μιας απομονωμένης και δυσκίνητης (απρόθυμης για την οιαδήποτε αλλαγή) κοινωνίας.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Τυπογραφείο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Έκθεση
Σαν χάρτινοι πύργοι
Η «Σωτηρία» της ψυχής
Το μουσείο της ελπίδας
Όπερα
Αΐντα από τα παλιά
Συνέντευξη: Μάργκαρετ Μαντέ - Φραντσέσκο Σιάνα
Και ξαφνικά πρωταγωνιστές
Κινηματογράφος
Πέντε ντίβες επιστρέφουν
Ερωτευμένος Τολστόι
Κούκλα μου...
Συνέντευξη: Σεού
Σεού σημαίνει ουρανός
Μουσική
Φάντο εις διπλούν
Τραγουδώντας σε άδειες θέσεις
Βιβλίο
Ο «βασιλιάς», ο «φονιάς» και ο Dr Nick
Ο ποιητής του εγκλήματος
Ενα βιβλίο απ' τ' Αλγέρι
Θέατρο
«Αχαρνής» σαν παλιό σινεμά
Υπουργείο Πολιτισμού
Αν το ΥΠΠΟΤ ήξερε τι έχει...