Έντυπη Έκδοση

ΠΩΣ ΕΝΑΣ ΣΤΟΜΑΧΟΛΟΓΟΣ ΕΣΩΣΕ ΤΟΝ ΣΕΡΒΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΣΤΕΙΛΕ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Το «κινέζικο θαύμα» του Τζόκοβιτς

Ο Νόβακ Τζόκοβιτς μπορεί να μην υπήρξε Ναδάλ (πόσο μάλλον Φέντερερ), αλλά η πλάκα είναι ότι μπορεί να γίνει ακόμη και καλύτερός τους.

Ο «βασιλιάς» των κορτς βαδίζει ασυγκράτητος από ρεκόρ σε ρεκόρ. Δίκαια καμαρώνει με το τρόπαιο του Αμερικανικού Οπεν, στο Εμπάιαρ Στέιτ της Νέας Υόρκης. Η κορυφή είναι δική του. Ο «βασιλιάς» των κορτς βαδίζει ασυγκράτητος από ρεκόρ σε ρεκόρ. Δίκαια καμαρώνει με το τρόπαιο του Αμερικανικού Οπεν, στο Εμπάιαρ Στέιτ της Νέας Υόρκης. Η κορυφή είναι δική του. Να 'ναι καλά ο Σλοβάκος Μάριαν Βάιντα, παλιός τενίστας έως και Νο 118 του κόσμου, προπονητής του από το 2006, που τον έπεισε να επισκεφτεί έναν διάσημο... κινέζο στομαχολόγο. Κι ευτυχώς, γιατί έπασχε από «κοιλιοκάκη», μία σπάνια κληρονομική αρρώστια της κοιλιακής χώρας. Ακριβέστερα μια δυσανεξία στη γλουτένη, πρωτεΐνη που βρίσκεται στο σιτάρι, το κριθάρι, τη βρόμη και τη σίκαλη, την οποία δεν απορροφά ο οργανισμός, με αποτέλεσμα το αργό «ροκάνισμα» των εσωτερικών τοιχωμάτων του εντέρου και την αποδυνάμωση, παράλληλα, του ανοσοποιητικού συστήματος.

Αν και είχε ήδη κατακτήσει ένα τουρνουά του Γκραν Σλαμ (το 2008 στη Μελβούρνη) και ήταν ήδη Νο 4 του κόσμου, ο Τζόκοβιτς δεν αισθανόταν καθόλου καλά. Είχε συχνά τάσεις λιποθυμίας, εμετού και διάρροιας, με αποκορύφωμα τον προημιτελικό του Australian Open 2010, όταν διέκοψε τέσσερις φορές το ρυθμό του Τσονγκά για να τρέξει στην τουαλέτα.

Ο κινέζος επιστήμονας, όμως, είχε έτοιμη τη λύση: αυστηρή δίαιτα και διατροφή. Τέρμα τα ζυμαρικά, το ψωμί, οι πίτσες και οι πατάτες. Από κείνη την ημέρα και μετά, στο τραπέζι του μπορούσαν να βρίσκονται μόνο βραστό κοτόπουλο, σόγια, λαχανικά, άντε και κανένα sushi. Κι αυτό ήταν. Εκτοτε ο Σέρβος λες κι έβγαλε... φτερά κι άρχισε να πετάει προς την κορυφή του παγκόσμιου τένις, συντρίβοντας στο πέρασμά του κάθε εμπόδιο και αντίπαλο ανεξαρτήτως δύναμης, ονόματος ή θέσης στο παγκόσμιο ranking της Atp.

Μέσα σε λίγους μήνες, από τη σκέψη να κρεμάσει για πάντα τη ρακέτα του στον τοίχο, ο 24χρονος τενίστας από το Βελιγράδι μεταμορφωνόταν ξαφνικά σε σούπερμαν των κορτς και «ανθρωποφάγο» του Ναδάλ, τον οποίο και κέρδισε έξι φορές μέσα στο 2011 προσπερνώντας τον στην κορυφή της Atp. Οχι όμως και του Φέντερερ, από τον οποίο εισέπραξε τις δύο μοναδικές του ήττες (η μία στο Ρολάν Γκαρός) σε σύνολο 66 αγώνων, με 64 νίκες, μόνο μέσα στο 2011.

Χωρίς την παριζιάνικη ήττα, ο Τζόκοβιτς πιθανότατα να είχε καταφέρει να κατακτήσει και τα 4 τουρνουά του Γκραν Σλαμ (Μελβούρνη, Παρίσι, Ουίμπλεντον και Νέα Υόρκη) την ίδια χρονιά, επίτευγμα που πέτυχαν μόνο πέντε τενίστες: ο Ντον Μπαντζ ('38), η Μορίιν Κόνολι ('53), ο Ροντ Λέιβερ (το '62 και το '69), η Μάργκαρετ Σμιθ Κόουρτ ('70) και η Στέφι Γκραφ ('88), πετυχαίνοντας μάλιστα το Golden Grand Slam, λόγω του χρυσού στους Ολυμπιακούς της Σεούλ.

Μικρό το κακό για τον Τζόκοβιτς που, κατακτώντας φέτος τον τίτλο σε Μελβούρνη, Ουίμπλεντον και Νέα Υόρκη, ισοφάρισε, με τρία Σλαμ σε μία χρονιά, το ρεκόρ των (ξανά) Λέιβερ, Κόνορς, Βίλαντερ, Φέντερερ και Ναδάλ. Τον Ισπανό, πλέον Νο 2 και μέχρι την 4η Ιουλίου Νο 1 του κόσμου, που βλέπει πλέον μπροστά του τον Τζόκοβιτς και... στρίβει.

Και με το δίκιο του, γιατί στις 29 μεταξύ τους αναμετρήσεις ο αριστερόχειρας από τη Μαγιόρκα μπορεί ακόμη να προηγείται 16-13, αλλά το 2011 θα το θυμάται σαν την πλέον εφιαλτική χρονιά της καριέρας του. Λόγω του «αχόρταγου» Τζόκοβιτς που τον νίκησε έξι συνεχόμενες φορές, σε Ιντιαν Ουέλς, Μαϊάμι, Μαδρίτη, Ρώμη, συν δύο σε τελικούς Γκραν Σλαμ: τον Ιούλιο στο Ουίμπλεντον και τη Δευτέρα στη Νέα Υόρκη, όπου ο «Νόλε» κατέκτησε το 4ο Γκραν Σλαμ της καριέρας του.

«Και τώρα διακοπές: επειγόντως», είπε το νέο αστέρι του παγκόσμιου τένις. Διακοπές, λιτές και χωρίς τυμπανοκρουσίες. Στον όρο Κοπαόνικ, εθνικό δρυμό της Σερβίας. Στην απόλυτη ησυχία του υψομέτρου 2004. Παρέα με τους γονείς του, τον μπαμπά Σρντάγιαν και τη μαμά Ντιγιάνα ιδιοκτήτες ενός μικρομεσαίου εστιατορίου, ωστόσο υπεραρκετό για να ζήσουν με αξιοπρέπεια, χωρίς να τους λείπει απολύτως τίποτα. Η μέρα με τη νύχτα, με τις συνήθειες του διάσημου, πλέον γιου τους, για τον οποίο ο πατέρας του ονειρευόταν ένα μέλλον δασκάλου του σκι (το μεγάλο του πάθος), άντε ποδοσφαιριστή στον Ερυθρό Αστέρα, επίσης τη μεγάλη τους αγάπη.

Εκείνος όμως ονειρευόταν μόνο να παίξει τένις, αδιαφορώντας πλήρως για το αν θα κατάφερνε να γίνει ταλέντο ή αστέρας, πόσο μάλλον βαθύπλουτος αστέρας. Που ζει μόνιμα στο Μοντεκάρλο κι έχει ήδη κερδίσει, μόνο από έπαθλα (χώρια δηλαδή από τις όποιες διαφημίσεις), περισσότερα από 30 εκατ. ευρώ, αριθμός που τον εκτοξεύει στην 5η θέση της λίστας με τους πλουσιότερους τενίστες όλων των εποχών: στην 1η παραμένει ο Φέντερερ με 61,1, στη 2η ο Ναδάλ με 43,6, στην 3η ο Σάμπρας με 43,2 και στην 4η ο Αγκάσι με 31,6.

Για τον μεγάλο Τζον Μακ Ενρο, ο Τζόκοβιτς θα εξελιχθεί σε αθλητικό φαινόμενο της προηγούμενης αλλά και της επόμενης δεκαετίας. Τα πρώτα σημάδια, εξάλλου, είχαν ήδη διαφανεί το 2004, στην πρώτη του επαγγελματική εμπειρία, όταν ολοκλήρωσε τη χρονιά στους πρώτους 200 του κόσμου. Το 2005, στους πρώτους 100. Το 2007 είχε ήδη αναρριχηθεί στην 4η θέση, το 2008 στην 3η και τώρα, άντε πιάστε τον...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Αθλητισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Τένις
Άλλα θέματα στην κατηγορία Αθλητισμός της έντυπης έκδοσης
Ολυμπιακός
«Δεν έφταιξε μόνο η απραξία του»
ΑΕΚ
Ρυθμιστής στην ΑΕΚ η Morgan Stanley
Ξήλωμα και παρέμβαση
Σούπερ Λίγκα
Δύο... πρωτάρηδες στη μάχη
Τένις
Το «κινέζικο θαύμα» του Τζόκοβιτς