Έντυπη Έκδοση

Πριν το αδιέξοδο βγάλει σε βάραθρο

Δεν είναι η πρώτη φορά που σημαντικές αποφάσεις κυβερνήσεων έρχονται σε σύγκρουση με το λαϊκό αίσθημα ή τουλάχιστον με το αίσθημα μεγάλου μέρους των ψηφοφόρων.

Στο πρόσφατο, αλλά και στο απώτερο, παρελθόν κυβερνήσεις επέμειναν στις αποφάσεις αυτές και είτε τις πέρασαν είτε έσπασαν τα μούτρα τους. Και σε άλλες περιπτώσεις, υποχώρησαν σχεδόν εξαρχής, για να εκτονώσουν το κλίμα.

Είναι η πρώτη φορά σήμερα που διαφαίνεται ένα πολιτικό αδιέξοδο (αν είναι και κοινωνικό θα φανεί στην πορεία). Η κυβέρνηση Παπανδρέου εφαρμόζει μια πολιτική που έρχεται σε προφανή αντίθεση με τις προεκλογικές δεσμεύσεις της. Το γεγονός αυτό και συνάμα η σκληρότητα της εφαρμοζόμενης πολιτικής κάνουν τον πολιτικό της βίο αβίωτο. Πλήττει μεγάλα στρώματα του πληθυσμού. Οι αντιδράσεις που βλέπουμε δεν αφαιρούν από την κυβέρνηση τη νομιμοποιητική βάση της. Αλλωστε, αυτό μόνο μια εκλογική αναμέτρηση μπορεί να το κάνει και η πρόσφατη (των αυτοδιοικητικών εκλογών) δεν το έκανε -μάλλον η κυβέρνηση μπορεί να ισχυρίζεται βάσιμα ότι κάθε άλλο παρά αποδοκιμάστηκε.

Γνωρίζει, όμως, η κυβερνητική ηγεσία, από τον πρωθυπουργό ώς τον τελευταίο βουλευτή και ηγετικό κομματικό στέλεχος, ότι, αν η πολιτική αυτή συνεχιστεί, είναι θέμα χρόνου οι αντιδράσεις να πυκνώσουν και η θέση της να γίνει πολύ δύσκολη.

Από την άλλη, η κυβερνητική ηγεσία γνωρίζει ότι τα περιθώρια να υπαναχωρήσει από την ασκούμενη πολιτική είναι από μηδαμινά ώς ανύπαρκτα. Διότι αυτή απορρέει από μια συμφωνία της με τους δανειστές της χώρας, χωρίς την οποία -λέει η κυβέρνηση- η χρεοκοπία ήταν προ των θυρών. Αν ο ισχυρισμός αυτός ισχύει -και όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι ισχύει- τότε τυχόν καταστρατήγηση της συμφωνίας μπορεί να οδηγήσει στη διακοπή των δόσεων του δανείου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Ηαδήριτη αυτή πραγματικότητα δεν επιτρέπει στην κυβέρνηση να κάνει κάποια υπαναχώρηση, κάποιον ελιγμό, ώστε να εκτονώσει τις αντιδράσεις. Αυτό που έγινε, για παράδειγμα, το 2001, με την κατά κράτος υποχώρηση της τότε κυβέρνησης στο Ασφαλιστικό, εκτόνωσε τις αντιδράσεις (είναι άλλο θέμα αν κανένα πρόβλημα δεν λύθηκε, με αποτέλεσμα το αδιέξοδο να συνεχίζεται και να οδηγηθούμε στις σημερινές επώδυνες -και εκεί- λύσεις).

Τότε υπήρχε η δυνατότητα του ελιγμού, της υποχώρησης, η χώρα δεν αντιμετώπιζε πρόβλημα δανεισμού και δεν είχε κανένα Μνημόνιο πάνω από το κεφάλι της. Ετσι, η κοινωνική ένταση εκτονώθηκε, οι συνδικαλιστές πέτυχαν άλλη μια νίκη και για άλλη μια δεκαετία η χώρα πορεύτηκε όπως πορεύτηκε, μάλλον με καλό επίπεδο κοινωνικής ειρήνης.

Τι συμβαίνει σήμερα που οι αλλαγές είναι περισσότερο επώδυνες από ποτέ και η κυβέρνηση είναι ανυποχώρητη, επειδή δεν μπορεί να πράξει διαφορετικά; Εχουμε το απόλυτο πολιτικό και κοινωνικό αδιέξοδο. Η κυβέρνηση έχει κοινοβουλευτική πλειοψηφία και μπορεί να εξακολουθεί να ασκεί την πολιτική της, περνώντας από τη Βουλή τα νομοσχέδιά της. Αν δεν της συμβεί κάποιο απρόοπτο, να πάει έτσι ώς το τέλος της θητείας της και τότε να εισπράξει την επιβεβαίωση ή την καταδίκη.

Ηάλλη λύση θα ήταν να ζητήσει να μοιραστεί με άλλους το βάρος αυτής της πολιτικής. Αν και στο παρελθόν η λύση των συμμαχικών ή οικουμενικών κυβερνήσεων απέτυχε οικτρά, οι σημερινές συνθήκες μπορεί να επιβάλλουν να ξαναγίνει το πείραμα. Με το άλλο κόμμα εξουσίας, τη Ν.Δ., είναι δυνατόν να βρεθούν κοινά σημεία συμφωνίας. Εστω κι αν χρειαστεί ν' αλλάξει το «μείγμα» της πολιτικής. Μπορεί αυτό να αποτελεί και διαπραγματευτικό χαρτί στις συζητήσεις με τους δανειστές, για περισσότερο επωφελείς συμφωνίες τα επόμενα χρόνια.

Ο δρόμος είναι, έτσι κι αλλιώς, μεγάλος και δύσβατος. Και πρέπει όσοι έχουν την ευθύνη να κάνουν το παν ώστε στο τέλος να βγάλει σε ξέφωτο και όχι σε βάραθρο.

Τα εν οίκω...

Η πλειοψηφία του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ δεν αποδέχτηκε την πρόταση της «Ελευθεροτυπίας» να υπογράψει σύμβαση μαζί της κι ας ήταν η μόνη επιχείρηση που αποδέχτηκε πλήρως το διεκδικητικό της πλαίσιο.

Η συνέλευση των εργαζομένων της «Ε» αποφάσισε να μην πειθαρχήσει στην απόφαση του σωματείου για απεργία. Θεωρώ την απόφαση της ΕΣΗΕΑ βαρύ λάθος, ηθικό και συνδικαλιστικό. Ως πρώην μέλος του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ, με βαριά καρδιά τηρώ, για λόγους αρχής, την απόφασή της και δεν εργάζομαι από τις 6 χθες το πρωί μέχρι αύριο το πρωί στις 6. Ομως πιστεύω ότι η σημερινή πλειοψηφία του Δ.Σ. ακολουθεί ολισθηρό και επικίνδυνο δρόμο.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Δυο ματιές την εβδομάδα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Γιατί κυκλοφορεί η "Ελευθεροτυπία" Σάββατο και Κυριακή
Η «Ε» σπάει τη διαπλοκή
Εκθεση ΔΝΤ
Ακόμα τούτη η άνοιξη ραγιάδες
Σύνοδος Κορυφής
Μηχανισμός στήριξης, made in Germany, by Merkel
Κυβέρνηση Ερντογάν
«Μπίζνες» για το Αιγαίο στα μέτρα της Αγκυρας
WikiLeaks
Το WikiLeaks στην «Ε»
Βουλή
Συζήτηση για το πολιτικό άσυλο
Κόντρα στη Βουλή για την ακρίβεια
ΠΑΣΟΚ
Μονόλογος για 156 ακροατές
Νέα Δημοκρατία
Ν.Δ.: Σύγκρουση εντός, συναίνεση στα ευρωπαϊκά