Έντυπη Έκδοση

Στην μπρελική ακινησία του βελγικού τοπίου

Η Σόνια Θεοδωρίδου ερμηνεύει Ζακ Μπρελ

Η ελληνική παρουσίαση του τελευταίου δίσκου της Σόνιας Θεοδωρίδου, με τον τίτλο «Η Σόνια Θεοδωρίδου τραγουδά Ζακ Μπρελ», έγινε μια αθηναϊκή μέρα υπό βροχή.

Οπως έπεφταν οι σταγόνες από τον ουρανό, άκουγες δύο φωνές να σε στοιχειώνουν: η μία, του βέλγου τραγουδοποιού της μελαγχολικής ενατένισης της καθημερινότητας Ζακ Μπρελ, η άλλη, της σοπράνο Σόνιας Θεοδωρίδου, η οποία ερμηνεύει χοϊκά την μπρελική ακινησία του βελγικού τοπίου.

Η ηχογράφηση έγινε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών τον Δεκέμβριο του 2008 και τον Ιανουάριο του 2009. Περιλαμβάνει 13 τραγούδια (κυκλοφορεί από την αξιόπιστη ολλανδική εταιρεία «Etcetera», διανομή: «Opera Compact Disc», Ακαδημίας 57, τηλ.: 3623398), μεταξύ των οποίων τα «Ne me quitte pas», «Amsterdam», «J' arrive». Τη φωνή της υποστηρίζουν οι μουσικοί Θεόδωρος Κοτεπάνος (πιάνο και ενορχήστρωση), Μαρίνος Γαλατσινός (κλαρινέτο), Γιάννης Καραμπέτσος (τρομπέτα), Θέμις Συμβουλόπουλος (κρουστά), Βαγγέλης Παπαγεωργίου (ακορντεόν), Διονύσης Βερβιτσιώτης (βιολί), Τάσος Μισιρλής (τσέλο) και Δημήτρης Τσεκούρας (κοντρομπάσο).

Γιατί επιλέξατε να ερμηνεύσετε στην πρώτη ωριμότητά σας μπαλάντες του καταραμένου Ζακ Μπρελ; Μ' έναν τρόπο έμμεσο είναι σαν να αυτοβιογραφείστε;

ΣΟΝΙΑ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ: Κατ' αρχάς, ο Μπρελ δεν υπήρξε καταραμένος. Θα έλεγα πως υπήρξε ευλογημένος να γεννηθεί με όλα αυτά τα υπέροχα χαρίσματα που τον διακρίνουν. Θα έλεγα πως έζησε και αυτός το κάρμα του. Η καλλιτεχνική μου ωριμότητα και αναζήτηση με έφεραν κοντά του. Θαύμασα βαθιά τη φωνή του, και ταυτίστηκα με τους στίχους και τη μουσική του. Σε πολλά ανακάλυψα εικόνες τις ζωής μου, και σε άλλα τόσα αναγνώρισα το πόσο επίκαιρα είναι αυτά που τραγούδησε πριν από 30 και πλέον χρόνια.

Σε τι διαφοροποιείται ο Ζακ Μπρελ από τους άλλους γαλλόφωνους τροβαδούρους τής γενιάς του; Μήπως είναι ο σπαραγμός της λυτρωμένης αφήγησης;

Σ.Θ.: Ο Μπρελ κατάφερε να μιλήσει με έναν τρόπο που ξεχώρισε από τους υπόλοιπους της γενιάς του.

Κατάφερε να κάνει το έργο του τρόπο και στάση ζωής. Μέσα από τα τραγούδια του κριτίκαρε το κατεστημένο, χωρίς να παίρνει πολιτική θέση, και παρουσίασε τον άνδρα ευάλωτο, εύθραυστο, έτοιμο να σπάσει από τα όχι του έρωτα.

Είδαμε κάποιον να δραματοποιεί κάθε του τραγούδι και να το παρουσιάζει σαν μια άρια, θα έλεγα, από κάποια όπερα.

Οταν έχεις κατακτήσεις τα ερμηνευτικά σου μέσα και είσαι σίγουρη γι' αυτά, τι ευκολίες πρέπει να αποφύγεις;

Σ.Θ.: Προσωπικά, δεν ένιωσα ούτε μια στιγμή ότι κατέκτησα ερμηνευτικά οτιδήποτε έκανα. Γιατί πάντα ήθελα περισσότερα. Και όσο για ευκολίες, είχα πολλές. Παρ' όλα αυτά, δεν ήθελα ποτέ να γίνει το τραγούδι μου μανιέρα.

Η συνήθεια και η σιγουριά είναι κάτι που πρέπει να αποφεύγονται.

Πόσο χώμα και πόσο ουρανό χωράει μία ερμηνεία, χωρίς να προδίδεται το πνεύμα, όπως λέμε, του συνθέτη;

Σ.Θ.: Τόσο χώμα όσο θα κάνει τα σώματα των ακροατών να δονούνται, και τόσο ουρανό όσο μεγάλα είναι το όνειρο και το όραμα του ερμηνευτή.

Πότε μία μονωδός του λυρικού τραγουδιού γίνεται ντίβα;

Σ.Θ.: Οταν με τη φωνή της κατακτήσει τους Θεούς και με τους τρόπους της, τις καρδιές των ανθρώπων.

Οταν η χάρη του ταλέντου της ενεργεί για το κοινό καλό.

Τι θαυμάζετε και τι μισείτε περισσότερο στον εαυτό σας;

Σ.Θ.: Θαυμάζω το θάρρος μου για τη ζωή, την πίστη στο ταλέντο και στα ιδανικά μου, την ειλικρίνεια των αισθημάτων μου, την ικανότητά μου να αγαπώ ακόμη και αυτούς που με πόνεσαν, καθώς και την παιδική μου περιέργεια να μαθαίνω και να ανακαλύπτω συνεχώς καινούρια πράματα. Δεν μισώ κάτι στον εαυτό μου, όμως τον παρατηρώ όταν είμαι αβέβαιη, ντροπαλή, όταν φοβάμαι και του λέω: Μην είσαι έτσι, δεν το αξίζεις...

Σας είδαμε να κλαίτε γοερά πάνω από τον τάφο του Χρήστου Λαμπράκη. Ηταν ο θρήνος για τον ευεργέτη σας ή για έναν δικό σας άνθρωπο;

Σ.Θ.: Ο Χρήστος Λαμπράκης ήρθε στη ζωή μου στα 23 μου. Υπήρξε στενός φίλος, δάσκαλος, σύμβουλος στις καλλιτεχνικές μου αποφάσεις. Ηταν το ίνδαλμά μου. Με γαλούχησε με τις πράξεις του και κοντά του έγινα καλύτερος άνθρωπος. Δεν ύπηρξε μία στιγμή που να χρειάστηκα τη βοήθειά του και να μη μου την προσφέρει απλόχερα.

Είχαμε κοινή λατρεία τη μουσική, ήταν πάντοτε παρών σε όλες τις πρεμιέρες μου, χειροκροτώντας σαν μικρό παιδί. Μοιράστηκε μαζί μου τις χαρές αλλά και τις λύπες μου. Μαζί του τελείωσε μια εποχή. Τέτοιοι άνθρωποι δεν υπάρχουν πια. Και αν υπάρχουν, είναι ελάχιστοι. Ο θρήνος μου, λοιπόν, ήταν για το αντίο. Γι' αυτό που φεύγει και δεν ξαναγυρνά. Και γι' αυτόν που έδωσε απλόχερα και προδόθηκε πολύ. Και για εμένα. Εμένα που φτώχυνα ανεπανόρθωτα.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Κριτική βιβλίου
Κατ' επίφασιν αστυνομικό
Μια ιστορική μορφολογία της εξουσίας
Αινιγματικές ζωγραφιές και θελκτικές υπάρξεις
Από τη Γερμανία στην Αγγλία με ενδιάμεσο σταθμό την Κίνα
Ραδιουργίες επί αλφαβήτου
Η προσωπική μας «σπηλιά»
Ψηφίδες σε θεατρικούς δημόσιους βίους με πόθους αετού
Ο Ιμάνουελ Καντ και το πρόβλημα των δύο κόσμων
Η διαπλανητική ρευστότητα μέσα από μια πολιτική αλληγορία
Δύο κριτικές για το ίδιο βιβλίο
Ο ένδοξος βυζαντινισμός μας
Η Νέα Ρώμη και η πρώτη ευρωπαϊκή αυτοκρατορία
Κώστας Βουκελάτος
Ο ιχνευτής της σκέψης, του πολέμου και του ήθους
Συνέντευξη: Σόνια Θεοδωρίδου
Στην μπρελική ακινησία του βελγικού τοπίου
Παιδικό βιβλίο
Ο Ροβήρος, η μαθήτρια, το δειλό λιοντάρι στις λεύκες
Από τις 4:00 στις 6:00
Ιατρική περίθαλψη ...στη μουσική
Ο τραγουδιστής των λουλουδιών
Άλλες ειδήσεις
Με τον ποιητικό τρόπο του Δημήτρη Ποταμίτη - Εφτά χρόνια μετά
Το είδωλο στον καθρέφτη
Περιοδικά ανά το Πανελλήνιο