Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Στο ψευδοκράτος των Αθηνών

  • Σημαδεύω και πυροβολώ

    Υπήρχαν και υπάρχουν σημαντικοί Ελληνες που έκαναν ή κάνουν μια διεθνή καριέρα σε πολλούς τομείς: επιστήμες, μουσική, κινηματογράφο, ζωγραφική ή γλυπτική, φιλοσοφία ή πολιτική σκέψη.

    Και το ερώτημα που μπορεί κάποιος να θέσει είναι: Τι καριέρα θα μπορούσαν να έκαναν, π.χ., η Κάλλας, ο Μητρόπουλος, ο Καστοριάδης, ο Ξενάκης, ο Γαβράς και τόσοι άλλοι, αν έμεναν στην Ελλάδα; Πιθανότατα να έμεναν στην αφάνεια και τη φτώχεια ή στην καλύτερη περίπτωση να έκαναν μια καριέρα περιορισμένη στα ασφυκτικά εθνικά σύνορα. Παρά το γεγονός ότι υπάρχει ένα αξιόλογο καλλιτεχνικό δυναμικό σε όλους τους χώρους, είναι σπάνιο μια ελληνική καλλιτεχνική δημιουργία να γίνει εξαγώγιμο γεγονός. Σε χώρες μίζερες, οι ατάλαντοι και οι γραφειοκράτες είναι καθεστώς.

    Τι γίνεται όμως με την ίδια την πρωτοπορία, που εγκαταλείπει μια κλασική φόρμα και αναζητεί μια άλλη, κάνοντας έρευνες και πειραματισμούς; Πολύ φοβάμαι πως μένει στο περιθώριο ή αποκτά ένα περιορισμένο κοινό που της επιτρέπει ίσα ίσα να επιβιώνει. Κακά είναι τα ψέματα. Βασική κουλτούρα αυτού του λαού είναι η τηλεόραση που καταβροχθίζεται αμάσητη. Και αυτό πρέπει να συσχετιστεί και με την πολιτική του κουλτούρα. Και κακώς μιλάμε για δικομματισμό. Στην ουσία είναι η ίδια πολιτική που έχει δοθεί σε δύο εργολάβους για να υλοποιήσουν το έργο που τους ανέθεσαν οι Βρυξέλλες και η Ουάσιγκτον.

    Ποιοι πραγματικά ενδιαφέρονται για τη μη εμπορική δημιουργία που θέλει να είναι πρωτοποριακή και πειραματική; Είναι δύσκολο να προσδιοριστεί με ακρίβεια ο αριθμός τους. Πάντως δεν είναι πολλοί. Εν τούτοις είναι αρκετοί για να συντηρήσουν κάποια λίγα θέατρα ή άλλες δημιουργικές ομάδες, εκτός κέντρου. Μία από αυτές είναι η θεατρική ομάδα «ΑΤΤΙΣ» που φέτος κλείνει τα 25 χρόνια συνεχούς θεατρικής παρουσίας, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Εκτός από τη σκηνοθετική του δουλειά, ο Τερζόπουλος είναι δραστήριος για το χτίσιμο μιας θεατρικής υποδομής υψηλών προδιαγραφών. Εχει φέρει στην Ελλάδα μεγάλους θεατρανθρώπους, όπως τους Χάινερ Μίλερ, Ταντάσι Σουζούκι, Ρόμπερτ Γουίλσον κ.ά. Και αυτό πραγματοποιήθηκε όταν ήταν διευθυντής Διεθνών Συναντήσεων Αρχαίου Δράματος στους Δελφούς. Και από το 1991 είναι πρόεδρος του Διεθνούς Ινστιτούτου Μεσογειακού Θεάτρου στην Ελλάδα (συμμετέχουν 22 χώρες της Μεσογείου) και πρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής Θεατρικής Ολυμπιάδας. Να σημειώσουμε ακόμα πως η ομάδα «ΑΤΤΙΣ» παρουσίασε μόνο στο εξωτερικό 1.650 παραστάσεις.

    Τελευταία δουλειά του Τερζόπουλου είναι το έργο του δασκάλου του, από το Μπερλίνερ Ανσάμπλ, Χάινερ Μίλερ. Το έργο του «Μάουζερ» διαδραματίζεται στον εμφύλιο πόλεμο που ξέσπασε στην ΕΣΣΔ μετά τη νίκη της Οκτωβριανής Επανάστασης. Εργο σκληρό σαν την αλήθεια. Μέσα από μια πρωτοποριακή φόρμα παρακολουθούμε τη δίκη τεσσάρων μπολσεβίκων από το «Κομματοδικείο». Η σκηνοθεσία ήταν άψογη και οι ερμηνείες των Θανάση Αλευρά, Στάθη Γράψα, Αντώνη Μυριαγού και Αλέξανδρου Τούντα εξαίρετες. Η έκπληξη της παράστασης ήταν η εμφάνιση επί σκηνής ως «κομματοδικών» της Μαρίας Μπέικου και του Θόδωρου Τερζόπουλου. Για τους νεότερους, που ίσως να μην ξέρουν ποια είναι η Μπέικου. Είναι μια θρυλική φυσιογνωμία της Αντίστασης και μετά τη συντριβή του Δημοκρατικού Στρατού εξορίζεται στην ΕΣΣΔ, όπου για 27 χρόνια είναι εκφωνήτρια του ραδιοφωνικού σταθμού της Μόσχας, χωρίς ποτέ να αποκτήσει ιθαγένεια. Σπουδάζει στην Ακαδημία Κινηματογράφου στην τάξη του Μιχαήλ Ρομ, με συμμαθητή και πολύ καλό φίλο της τον Αντρέι Ταρκόφσκι. Μαζί σκηνοθετούν την ταινία «Οι φονιάδες», στηριγμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Ερνεστ Χέμινγουεϊ. Ενα μικρό αριστούργημα που παρουσιάστηκε στο «Τριανόν».

    Παρά τις πικρές αλήθειες που λέει το έργο, σίγουρα ο «Ριζοσπάστης» θα το χαρακτήριζε «βαθύτατα αντικομμουνιστικό», αν ασχολούνταν βέβαια μαζί του. Σημασία έχει πως η Μαρία Μπέικου το ενέκρινε και πήρε μέρος στην παράσταση και την ενίσχυσε, πιστεύοντας, υποθέτω, πως η αλήθεια είναι επαναστατική. Κλείνοντας αυτό το σημείωμα θα παραθέσω μια δική της φράση, από το σύντομο αυτοβιογραφικό της στο πρόγραμμα. «Σημαδεύω και πυροβολώ. Καταλαβαίνω στο πρόσωπο του διπλανού μου τι σημαίνει σύντροφος». Μήπως η κρίση της Αριστεράς είναι και κρίση συντροφικότητας;

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Νέο φορολογικό
Αποδείξεις και ακίνητα επιβαρύνουν τις ελαφρύνσεις
Φόρος και σε αποζημιώσεις απειλές για τους ταξιτζήδες
Αναπτυξιακή διάσταση - κίνητρα ζητεί η Κατσέλη
Ε.Ε. ή ΔΝΤ
Χαμηλοί τόνοι για ΔΝΤ
«Εχουμε ήδη λάβει μέτρα τύπου ΔΝΤ»
Παπακωνσταντίνου στον Παπούλια: Τα πράγματα εξομαλύνονται
Τσίπρας: Ο αγώνας να πάρει πανευρωπαϊκές διαστάσεις
Παπαρήγα: Τεχνητό το δίλημμα Ε.Ε. ή ΔΝΤ
Νέα Δημοκρατία
Χωρίς Μεϊμαράκη το προσυνέδριο Ν.Δ.
Αναδιπλώθηκε ο Κ. Τζαβάρας
Κυπριακό
Χριστόφιας: Τελευταία θητεία αν δεν λυθεί το Κυπριακό
Εξοπλισμοί
Αντάλλαξαν πυρά Βενιζέλος - Μεϊμαράκης για το «υποβρύχιο που γέρνει»
Υπόθεση Siemens
«Γουρούνι στο σακί»
Άλλες ειδήσεις
Διευκρινίσεις από τους «7»
Αλλαγές και στην πρόληψη