Έντυπη Έκδοση

Το ροκ εν ρολ, σαν τη φωτιά, μαζεύει γύρω του τους ανθρώπους

«Εχετε τις καλές ερωτήσεις, παιδιά;» Αυτός που ρωτάει είναι ο μάνατζερ των Aerosmith. Φοράει ένα μπλουζάκι με τη στάμπα «Aerosmith: The Bad Boys From Boston», είναι καλωδιωμένος με κινητά και ασύρματους και κρατάει μια βιντεοκάμερα για να καταγράψει και αυτός τη συνέντευξη.

Ο Τάιλερ σαν ροκ δαίμονας στη σκηνή του Sweden Rock festival . Ο Τάιλερ σαν ροκ δαίμονας στη σκηνή του Sweden Rock festival . Τα «παιδιά» είμαστε εγώ και ο Γιάννης Λεωνάκης από τον Rock FM, που εκτελεί χρέη υπευθύνου της «Eleven Concerts», της εταιρείας που φέρνει τους Aerosmith αύριο στην Αθήνα. Βρισκόμαστε σ' ένα κλειστοφοβικό κοντέινερ πίσω από την κεντρική σκηνή τού Sweden Rock Festival, όπου παίζουν οι Slayer, και περιμένουμε καθώς η πτήση των Aerosmith, που είναι το μεγάλο όνομα της μέρας, έχει ήδη καθυστερήσει μία ώρα.

Οι «καλές ερωτήσεις» για τον μάνατζερ είναι όσες δεν αναφέρονται στην πρόσφατη κρίση στους κόλπους του συγκροτήματος. Μέχρι πριν από μερικούς μήνες, δημοσιεύματα του αμερικανικού μουσικού Τύπου ανέφεραν ότι σε αυτή την περιοδεία με τίτλο «Cocked, Locked, Ready Το Rock Tour» ο Τάιλερ θα ήταν ανίκανος να τα βγάλει πέρα. Και ο κιθαρίστας, ο Τζο Πέρι, τον είχε απειλήσει ότι θα αντικατασταθεί. Οι φήμες έλεγαν ότι έκανε και οντισιόν με νέους τραγουδιστές.

Αλλά ο Τάιλερ έχει φτάσει εδώ, στα παρασκήνια, χοροπηδώντας, με μια αύρα γκλαμ ροκ, παίζοντας με το φουλάρι του και κάνοντας αστεία στο προσωπικό. Σίγουρα δεν μοιάζει με τον άνθρωπο που μερικούς μήνες πριν νοσηλευόταν για απεξάρτηση από τα παυσίπονα. Πίσω του, σοβαρός και σκυθρωπός, ακολουθεί ο Πέρι.

«Τελικά είναι καταπληκτικό να είσαι σε περιοδεία», λέει ο Τάιλερ. «Κάθε φορά που βγαίνω στον δρόμο, χρειάζομαι περίπου δύο βδομάδες για να νιώσω πάλι 18 χρόνων». Είναι 62, αλλά μοιάζει με πιτσιρικά ροκ σταρ. «Απλώς το κάνουμε κάθε μέρα εδώ και 40 χρόνια», συμπληρώνει ο Πέρι. «Είναι ακόμα συναρπαστικό να παίζουμε σε καινούργια μέρη».

Ερχονται απ' ευθείας από την Κόστα Ρίκα και στο σέτλιστ της συναυλίας φιγουράρει πρώτο το τραγούδι «Eat The Rich», εξαιρετικά προβοκατόρικο για τους καιρούς μας. «Δεν είναι απαραίτητα προκλητικό», εξηγεί ο Τάιλερ. «Πρόκληση είναι να δίνεις συνέντευξη ενώ παίζουν άλλοι και παίζουν με τόσο πολύ θόρυβο». Πραγματικά, στην άλλη σκηνή του φεστιβάλ έχουν ανεβεί οι Danzig. Το κοντέινερ σείεται από την μπότα των ντραμς και το μπάσο που βαράνε αλύπητα.

«Και να τρως τους πλούσιους, είναι κι αυτό πρόκληση», συνεχίζει ακάθεκτος ο Τάιλερ. «Μπορεί να γράψαμε το τράγουδι πριν από πολύ καιρό, αλλά αν δεις τώρα τι κάνουν οι πλούσιοι στην Αμερική, θα συμφωνήσεις ότι πρέπει να φαγωθούν. Ιδιαίτερα αυτοί που είναι στο Κοινοβούλιο, και είναι και οι πιο νόστιμοι».

«Ζούμε στον ίδιο κόσμο με εσάς, ακούμε τα ίδια πράγματα, διαβάζουμε τις ίδιες εφημερίδες», παρεμβαίνει ο Πέρι. «Μετά συζητάμε μεταξύ μας και βγαίνει το τραγούδι. Δεν σχεδιάζουμε ποτέ να γράψουμε κάτι συγκεκριμένο, δεν είμαστε πολιτικοποιημένοι, απλώς εμπνεόμαστε με ό,τι συμβαίνει γύρω μας στον κόσμο».

Οδηγός μας, η μελωδία

«Ο Τζο γράφει τη μουσική κι εγώ εμπνέομαι από αυτήν», ξαναπαίρνει τη σκυτάλη ο Τάιλερ. «Δεν έχει σχέση με την επικαιρότητα, αλλά με το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό. Η μελωδία γίνεται ο οδηγός μου για τους στίχους. Θα μου άρεσε πολύ να καυχιέμαι πως με τους στίχους μου θα σώσω τον κόσμο, αλλά δεν νομίζω ότι τραγούδια σαν το "Dude looks like a lady" έχουν τέτοιο νόημα. Αν σε αγγίζει το τραγούδι, αυτό μου είναι αρκετό».

Τι είναι, όμως, το ροκ εν ρολ γι' αυτούς τους δύο; «Οταν ήμουν μικρός, ο θείος μου έλεγε "Κλείσε αυτή την αηδία"- όταν το ραδιόφωνο έπαιζε ροκ εν ρολ, επειδή τον έκανε να οδηγεί πιο γρήγορα. Αυτό ακριβώς είναι. Η ταχύτητα, ο ρυθμός, κάτι διαφορετικό από τη συμβουλή των γονιών σου».

«Το ροκ εν ρολ είναι σαν το σεξ», απαντάει απρόσμενα ο Πέρι. «Είναι αυτό το συναίσθημα που σου προκαλεί, η αίσθηση που ένιωθε παλιά, όταν μαζευόταν γύρω από τη φωτιά, η κοινότητα. Δεν άλλαξε αυτό, μόνον ο τρόπος που ακούγεται η μουσική. Κάποτε, έπρεπε να παίζουμε μόνο σε συναυλίες για να ακουστεί η μουσική μας. Τώρα, υπάρχουν εκατομμύρια τρόποι να την ακούσεις. Για μας, όμως, ακόμα παραμένει σημαντική η συναυλία, η επικοινωνία με τον κόσμο. Σε μια εποχή που οι δισκογραφικές είναι παρελθόν, οι συναυλίες είναι η μόνη αληθινή επικοινωνία του ροκ εν ρολ».

Οσο για το τρίπτυχο σεξ, ναρκωτικά και ροκ εν ρολ, που το έχουν τιμήσει επανειλημμένα, οι δύο βετεράνοι δεν μασάνε τα λόγια τους. «Μπορεί να χρειάζεσαι ναρκωτικά για να ζεις τη βαρετή ζωή σου, αλλά νομίζω ότι οι μουσικοί είμαστε λίγο ονειροπόλοι, οπότε αντικαθιστούμε τα ναρκωτικά με τα όνειρα», απαντάει ο Τάιλερ. «Μερικές φορές τα ναρκωτικά λειτούργησαν ως έμπνευση για μένα. Αλλά μετά, όταν έφτασα στο τέρμα, συνειδητοποίησα ότι έμπνευση αποτελεί η ζωή. Ηταν η δεκαετία του '70, που τα έπαιρνα για να αντέξω τις περιοδείες. Οπως όλες οι εξαρτήσεις, σε βοηθούν στην αρχή, αλλά μετά έχεις πρόβλημα. Πάντως, πέρασα καλά, έχω ακόμα πάνω μου τα σημάδια από τα τόσα ναρκωτικά που πήρα».

Τέλος, καθώς έρχονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, εξηγούν και τι θα παίξουν. «Θα είναι το απόσταγμα 40 χρόνων σκληρής δουλειάς και ανυπομονούμε να παίξουμε σε μέρος που δεν έχουμε ξανάρθει», λέει ο Πέρι. «Ακόμα, η Ελλάδα διαθέτει έναν πολιτισμό χιλιάδων χρόνων και σκοπεύουμε να δούμε τα αξιοθέατα και να νιώσουμε αυτή την ενέργεια».

Και ο Τάιλερ συμπληρώνει. «Είμαστε τροβαδούροι που πάμε από πόλη σε πόλη. Μουσικοί που λένε μια ιστορία με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά. Αλλάζουμε τα τραγούδια, τη μελωδία και ίσως όταν κάποιος μας ακούσει, να νιώσει κάτι μέσα του. Αυτή είναι η δουλειά μας».**

info:Αύριο, στο γήπεδο Καραϊσκάκη. Οι πόρτες ανοίγουν στις 8.00 μ.μ. Τη συναυλία ανοίγουν οι Livan. Εισιτήρια: Αρένα Β: 60 ―. Καθήμενοι Β: 60 ―. Καθήμενοι Α: 70 ―. Αρένα Α: 80 ―. Premium: 120 ―. VIP: 200 ?.

Στα δάση της νότιας Σουηδίας, κάτω από ψιλόβροχο

Μόλις ακούστηκαν οι πρώτες νότες από την εισαγωγή τού «Love in an Elevator», ο Στίβεν Τάιλερ βγήκε μπροστά από τους υπόλοιπους Aerosmith στη σκηνή, σαν παλαβιάρης δαίμονας, βουτώντας το μικρόφωνο από τη βάση. Πέταξε το καπέλο, τα γυαλιά ηλίου και το πανωφόρι του στο πλήθος και ξεκίνησε το ταξίδι στη σαραντάχρονη πορεία της «μεγαλύτερης αμερικανικής μπάντας».

Ηταν η πρώτη τους ευρωπαϊκή συναυλία, την προηγούμενη Πέμπτη, για την περιοδεία «Cocked, Locked, Ready to Rock Tour» και ήταν στην κεντρική σκηνή του Sweden Rock Festival. Ενα μέρος χωμένο στα δάση της νότιας Σουηδίας, κοντά σ' ένα ψαροχώρι, το Σόλβεσμποργκ, γεμάτο υγρασία, που το συνεχές ψιλόβροχο την έκανε ακόμα πιο ανυπόφορη.

Στη σκηνή οι υπόλοιποι Aerosmith έμειναν κουκουλωμένοι με τα δερμάτινα και τα καπέλα. Και μόνον ο «μεγαλύτερος περφόρμερ του σύγχρονου ροκ» χοροπηδούσε με ένα μπλουζάκι, παραδίδοντας μαθήματα ιστορίας. Με πρόσφατη τη ρήξη του Τάιλερ με τον Τζο Πέρι και μη έχοντας νέα τραγούδια από το «Just Push Play» του 2001, τον πιο άνευρο δίσκο τους, οι Aerosmith ανέσυραν από το οπλοστάσιο τα παλιά τους κομμάτια, κυρίως από τη δεκαετία του '70, όταν συναγωνίζονταν τους Led Zeppelin και τους Rolling Stones.

«Οπλισμένοι και έτοιμοι για ροκ», λοιπόν, σκόρπισαν λίγη από τη χαρντ ροκ λάμψη τους σ' ένα πλήθος 33.000 σκληροπυρηνικών μέταλ φαν, που λίγο πριν άκουγαν τους Slayer και τους Sabaton ανάμεσα σε τόνους μπίρας και λάσπης. Ολους αυτούς ο Τάιλερ ανέλαβε ως τελετάρχης να τους ξεσηκώσει με ροκ παιάνες, όπως το «Livin on the Edge», ή να τους προσφέρει λίγο ρομαντισμό με το «Sweet Emotion».

Αν, όμως, ο Τάιλερ ήταν το αεικίνητο σέξι πλάσμα, που ανέμιζε το μικρόφωνο στολισμένο με μαντίλια κι έπαιρνε πόζες μπροστά στο πλήθος, το αντίβαρό του ήταν ο Τζο Πέρι. Με την κιθάρα στο κέντρο της σκηνής, ήταν ο μουσικός γύρω από τον οποίο κινούνταν η μηχανή του ροκ εν ρολ. Εκανε και επίδειξη των ικανοτήτων του παίζοντας σόλο κιθάρα, για να περάσει μετά σε μια διασκευή του «Stop Messin Around» των Fleetwood Mac. Για διάλειμμα ο ντράμερ, ο Τζόι Κράμερ, έπαιξε ένα σόλο, αντικαθιστώντας τις μπαγκέτες με τα γυμνά χέρια και το κεφάλι του, ενώ δεν έλειψαν και τα μπλουζ ροκ, όπως το «Baby, Please Don't Go». Για να μην ξεχάσουν από πού ξεκίνησαν όλα.

Το τρίπτυχο «Dream on», «Walk this way» και το «Toys in the Attic» έκλεισε τις δυόμισι ώρες στη σκηνή. Οι Aerosmith μπορεί να έχουν μέσο όρο ηλικίας τα 60 χρόνια, αλλά στη σκηνή βάζουν κάτω εικοσάχρονους. Και όχι μόνο παίζουν ακόμα δυνατά το μεθυστικό τους ροκ εν ρολ, αλλά το κάνουν με την ψυχή τους.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη: Aerosmith
Το ροκ εν ρολ, σαν τη φωτιά, μαζεύει γύρω του τους ανθρώπους
Μουσείο της Ακρόπολης
Α short guide, και πολύ σας πέφτει
Φεστιβάλ Νάξου
Ενας πύργος γεμάτος τέχνη
Κριτική θεάτρου
Ενας κόσμος που πεθαίνει σαν θέαμα
Χιούμορ και μελαγχολία του βωβού κλόουν
Συνέντευξη: Εντμουντ Κίλι
Είμαι ένας αγράμματος με φάτσα νεοελληνιστή
Συνέντευξη: Σαΐκα Τεκάντ
Είμαστε όλοι ένας Αντι-Προμηθέας, αιχμάλωτος του συστήματος
Θέατρο
Ο αντιφατικός Γιώργος Χειμωνάς μέσα από τα μάτια της συντρόφου του
«Τι φόρεμα θέλεις, Λούλα, να φορέσω;»
«Η έντασή του μου προκαλούσε πανικό»