Έντυπη Έκδοση

Χριστός πάσχων

Ο πρωτοπόρος δημιουργός Ρομέο Καστελούτσι επιστρέφει στο Φεστιβάλ Αθηνών με μια καινούρια παράσταση. Στο «On the consept of the Face, regarding the Son of God», που παρουσιάζεται από την ερχόμενη Τετάρτη ώς το Σάββατο στην Πειραιώς 260, πρωταγωνιστούν ένας υπέργηρος άντρας, ο γιος του και ο Υιός του Θεού με ανθρώπινη έκφραση, όπως αποτυπώνεται σ' έναν αναγεννησιακό πίνακα.

Παίζοντας με τα όρια του «θεάτρου της σκληρότητας» και συνδιαλεγόμενος με τις εικαστικές τέχνες, ο Καστελούτσι προσεγγίζει μέσα από την εκδοχή μιας σύγχρονης παραβολής την όψη του Χριστού στη «μακρά απουσία» της: «Το πρόσωπο του Ιησού δεν είναι εκεί. Μπορώ να δω μόνο προσωπογραφίες και αγάλματα»...

Στην παράσταση σχέσεις, αισθήματα, πρωτογενείς εικόνες και ήχοι συγκρούονται μεταξύ τους και συχνά δημιουργούν στον θεατή αμηχανία, δέος, αποστροφή για την ανθρώπινη φύση. «Το νόημα της παράστασης δεν αφορά τη λατρεία του Χριστού και δεν προσδοκά το σκάνδαλο» λέει ο Καστελούτσι, ο οποίος κρατά αποστάσεις από τον μυστικισμό. Πάντως η παράσταση, όπως και το Καθαρτήριο, σου κόβει την ανάσα.

Κυριαρχεί η τεράστια εικόνα, «Ο Σωτήρας του κόσμου» ζωγραφισμένη από τον Ιταλό Αντονέλο ντα Μεσίνα το 1465, η οποία «παρακολουθεί» τα συμβαίνοντα στη σκηνή, φωτίζει μια σειρά ανθρωπίνων δράσεων, κακές, καλές, διασκεδαστικές, αθώες και οδυνηρές. Ενας πατέρας σε πλήρη φυσική κατάπτωση, μια εύθραυστη φιγούρα που αδυνατεί να συγκρατήσει το περιεχόμενο του εντέρου του για περισσότερο από δεκαπέντε λεπτά. Λερώνει συνεχώς με ακαθαρσίες το σώμα του κι όλα τα άσπρα έπιπλα του σπιτιού.

Ο γιος του κι ένας καταπονημένος υπηρέτης, τον φροντίζουν αδιάκοπα. Κι όσο εκείνος ζητά συντετριμμένος συγνώμη τόσο ο γιος τον καθησυχάζει τρυφερά. Αυτή η δράση, ένας κύκλος ανημπόριας, απελπισίας, αφοσίωσης και τρυφερότητας, επαναλαμβάνεται συνεχώς.

Κάποια στιγμή, το πρόσωπο από την εικόνα του Χριστού αρχίζει να παραμορφώνεται καθώς σκιές λερώνουν τον καμβά. Σταδιακά μεταβάλλεται σε μια δραματική εικόνα γεμάτη αίμα και ακαθαρσίες, ενώ παιδιά μοιάζει να πετροβολούν την εικόνα.

Η παράσταση παίχτηκε πρόσφατα στο Λονδίνο. Οι κριτικές στην Αγγλία και την Ιταλία ήταν υμνητικές.

Ο Ροντόλφο ντι Τζιαμάρκο στη «Ρεπούμπιλικα»: «Ο Καστελούτσι κατέδειξε ξανά ότι το Απόλυτο μένει απαθές στη βιαιότητα, την προσβολή και τη φθορά, σε αντίθεση με τους ανθρώπους που πρέπει να τα βγάλουν πέρα με το κενό μιας ταπεινωτικής και εξοργιστικής ρουτίνας».

Η κριτική του Τζιάνι Μαντζέλα στη «Μανιφέστο»: «Πίσω από τη φόρμα του αστικού θεάτρου, η παράσταση θυμίζει αναπόφευκτα το "Καθαρτήριο" που είδαμε στην Αβινιόν. Ενα τελείως κανονικό, λογικό και γνωστό σύμπαν, στο οποίο ξαφνικά ανοίγει ένα χάσμα. Οι οπτικές του έργου μάς στρέφουν από το επί σκηνής δράμα στο δικό μας, ωθώντας μας να πάρουμε θέση».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο
Μουσική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Μουσική
Το κράτος κάνει φάλτσα
Πάθη και λάθη στη σκηνή...
Το αύριο των ορχηστρών
Φεστιβάλ Αθηνών
Χριστός πάσχων
Θέατρο
Υπόθεση εργασίας
Κριτική βιβλίου
Καταφύγιο στα βιβλία
Κρίσεις για την κρίση
Ιστορίες έρωτα και εξουσίας
Αγκαλιά με τον δολοφόνο
Επί προσωπικού
Τα παιδία διαβάζει