Έντυπη Έκδοση

Η Μελίνα στη χώρα του χιπ-χοπ

Από πότε είχε η Μελίνα Τανάγρη να βγάλει καινούριο δίσκο; Δεν θυμάται, αλλά... μετράει τα χρόνια.

Δεν είναι πόζα, είναι η χαλαρή σχέση που διατηρεί με τη δημιουργία και τη δημοσιότητα. Από το 2001 (και το άλμπουμ «Το 'χέις») είχε, λοιπόν, να βγάλει δίσκο. Πάντως, ο τωρινός της έχει μια πρωτιά. Γιατί μπορεί απ' το '77 που πρωτοεμφανίστηκε στους «Αχαρνής» του Σαββόπουλου να επεδίωξε συνεργασίες, δεν το είχε επιχειρήσει, όμως, ποτέ μέχρι τώρα στο πεδίο της τραγουδοποιίας.

Στο «διπλό κλικ» (Lyra) συμπρωταγωνιστεί με το «Δίδυμο»: ο Ιάσων Γρηγορίου κι ο Γιάννης «Loud» Πετειναράκης έρχονται από τον χώρο του ελληνικού χιπ-χοπ, για να πειράξουν δημιουργικά τα καινούρια της τραγούδια, να φτιάξουν μαζί της μερικά άλλα ή για να πουν τα δικά τους, με τη φωνή της.

Το πάντρεμα κάνει ένα λαϊκότροπο τραγούδι της Τανάγρη να ακούγεται ραπ, ένα άλλο ambient κι έναν διαχρονικό Αττίκ να εναλλάσσεται με τη ρυθμική αφήγηση ενός σύγχρονου νέου ανθρώπου που αισθάνεται εξίσου «έρημος, βαρύς και μόνος». Πώς έγινε;

«Πολύ φυσικά. Μερικές φορές τα πράγματα που έχουν σημασία, έρχονται ορμητικά, αλλά αθόρυβα. Δεν έψαχνα κάτι αλλιώτικο, κι όμως κάτι αναζητούσα. Και τότε κάποιος μου γνώρισε τα παιδιά. Ακουσα κάτι δικό τους, μου άρεσε κι ενστικτωδώς πήγα προς τα εκεί».

- Διατηρήσατε το μουσικό σας ιδίωμα, το ίδιο κι οι συνεργάτες σας. Πώς καταφέρατε να ισορροπήσετε;

«Δεν σκεφτήκαμε πώς θα καταπιεί ο ένας τον άλλον, αλλά πώς θα πετύχουμε κάτι. Κανείς δεν ένιωσε καπελωμένος. Μαζί κάναμε ένα βήμα μπροστά. Γι' αυτά ευγνωμονώ τα παιδιά: με πήραν και με βγάλανε κάπου πιο έξω».

- Σας ξανασυναντήσαμε, όμως, όπως σας ξέραμε. Με αυτό το ωραίο, λίγο ρετρό σας ύφος να συνυπάρχει με το χιπ-χοπ, που θεωρείται συνέχεια του αφηγηματικού τραγουδιού.

«Το ρετρό μού είναι πολύ οικείο, αλλά δεν το θέλω κι ολόκληρο. Θέλω μόνο ένα κομματάκι από τη νοσταλγία: Ξέρω ότι την περιέχω, αλλά την ξεκολλάω από πάνω μου για να δω τι μένει και τι βγαίνει...Οσο για το χιπ-χοπ, δεν είναι τυχαίο ότι μου άρεσε εξαρχής. Και το "Δίδυμο" με πήγε στην πηγή του».

- Τραγουδάτε τη διασκευή του «Ερημος, βαρύς και μόνος», όπως το έφτιαξαν οι ίδιοι. Γιατί, όμως, δύο παιδιά να αισθάνονται έτσι σήμερα;

«Παραμένει η ανθρώπινη συνθήκη, έστω κι αν άλλαξαν οι "ερεθισμοί" που την προκαλούν. Το περιβάλλον είναι πιο πολύβουο, οι πληροφορίες καταιγιστικές αλλά και η σημερινή διαδρομή, μέχρι να οδηγηθείς στη χαρά της επικοινωνίας, περνά από τα ίδια στενά σοκάκια που σε κάνουν να αισθάνεσαι έρημος, βαρύς και μόνος. Στέρεψαν στην κοινωνία μας η αποφασιστικότητα και η έμπνευση. Μπορούμε να βρούμε τον δικό μας Ομπάμα που θα βοηθήσει να πιστέψουμε ότι όλα είναι δυνατά; Η Αμερική είναι μια κοινωνία πιο ελεύθερη κι εκεί που φαίνεται κλειστή, εκεί μπορεί να κάνει το σάλτο. Η δική μας είναι πιο αγκυλωμένη».

- Στέρεψε η έμπνευση και σε πολλούς τραγουδοποιούς, που μοιάζουν αμήχανοι. Δεν αισθανθήκατε έτσι;

«Και αμήχανη αισθάνθηκα και πέρασα και περιόδους που δεν ήθελα να γράψω άλλα τραγούδια. Η γυναικεία δημιουργικότητα, όμως, έχει άλλους νόμους από την ανδρική. Γι' αυτό ποτέ δεν αισθανόμουν σώνει και καλά την αγωνία να κάνω το επόμενο βήμα. Δεν θεωρούσα ότι όφειλα να αποδείξω κάτι».

- Πώς, δηλαδή, διαφέρει η γυναικεία από την ανδρική δημιουργικότητα;

«Οπως γυναίκες και άνδρες διαφέρουμε στον τρόπο που αγαπάμε, που ζούμε, στις προτεραιότητές μας. Δεν είναι ρατσιστικό να πούμε ότι απλά είμαστε αλλιώτικοι. Π.χ. αλλιώς δίνεται ή φοβάται μια γυναίκα, αλλιώς εμφανίζει τις εμμονές της. Κι αλλιώς εισπράττει καθένας τον πόνο -κι ας είναι ο ίδιος».

Η Ελλάδα που δαγκώνει

- Εσείς είστε μια γυναίκα που κήρυξε την ανεξαρτησία της με το «Βυζάκια έξω λοιπόν». Οταν ξαναλέτε αυτό το τραγούδι, τι αισθάνεστε για εκείνη την τόλμη;

«Τα "τόπλες" ήταν, πράγματι, κάτι που τότε έπρεπε να το τολμήσεις. Οταν το σκέφτομαι ή ξαναλέω το τραγούδι, ξαναπαίρνω την ίδια γεύση, αλλά όπως είμαι τώρα. Δεν ξεχνώ όσα μεσολάβησαν κι ότι δεν έχω πια τόση αθωότητα».

- Η σχέση σας με τον χρόνο ποια είναι;

«Ενας φίλος μου, μου έλεγε προχθές ότι αν αφήσουμε τον χρόνο χαλαρό, δεν τον φοβόμαστε. Επαληθεύεται, όποτε το εφαρμόζω».

- «Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της ή τα δαγκώνει στο λαιμό», λέει το ίδιο τραγούδι.

«Ετσι δεν είναι; Αλλάζει τον τρόπο του δαγκώματος, αλλά συνεχίζει. Ωστόσο, ενθουσιάζομαι που ζω σε αυτή τη μεταβατική εποχή. Δεν θα άλλαζα το "τώρα" με παλιότερες, πιο τακτοποιημένες εποχές. Η νοσταλγία σημαίνει ότι θέλουμε να μείνουμε σ' ό,τι ξέραμε. Ενώ εμένα το άγνωστο με αναζωογονεί και με κινητοποιεί. Είναι μυστήριο τρένο ο εαυτός μας...». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συναυλίες
Ποιοι λύνουν και δένουν
Χορός
Ο χημικός του χορού
Συνέντευξη: Μελίνα Τανάγρη
Η Μελίνα στη χώρα του χιπ-χοπ
Συνέντευξη
Michel le Grand!
Κινηματογράφος
Το αντάρτικο της ελληνικής οθόνης
Συνέντευξη: Πολ Σρέιντερ
«Σήμερα έχουμε μόνο δράση και εφέ»
Μόδα
Ο ράφτης του σινεμά
Θέατρο
Οι αναμνήσεις δεν έγιναν καπνός
Γάμος με τα όλα του
Ψωμί, έρωτας, ελευθερία
Συνέντευξη: Αμος Γκιτάι
«Η αισιοδοξία είναι μονόδρομος»
Ενάλιες Αρχαιότητες
Βυθισμένες πολιτείες
Εικαστικά
Τα αντικείμενα του πόθου
Βιβλίο
Ο θάνατός της η ζωή του
Υπερπαραγωγές στο χαρτί