Έντυπη Έκδοση

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ

«Ο καθένας ας κάνει την αυτοκριτική του»

Πέντε διεθνή βραβεία για φέτος και 19 στο σύνολο για τα τελευταία 3 χρόνια. Καταπώς λέει ο ίδιος, το μεγαλύτερο βραβείο είναι η αποδοχή του κόσμου και αυτή δεν αποτιμάται απαραίτητα στα νούμερα τηλεθέασης. «Υπάρχουν άλλα προϊόντα για να κυνηγήσεις την τηλεθέαση· ο «Εξάντας» θα φέρει τις διακρίσεις και τα θετικά δημοσιεύματα, που επίσης χρειάζεσαι και σου δίνουν ικανοποίηση». Ο Γιώργος Αυγερόπουλος ανανέωσε το συμβόλαιό του με την κρατική τηλεόραση για άλλον ένα χρόνο, ενώ την ημέρα που τον συναντήσαμε ήταν ιδιαίτερα χαρούμενος. Μόλις είχε ενημερωθεί ότι κέρδισε άλλο ένα βραβείο για την ταινία του «Το αίμα του Κουάν Κουάν» στο Φεστιβάλ Ταινιών της Ισκια.

Γιατί ο «Εξάντας» δεν καταπιάνεται ποτέ με θέματα που αφορούν την ελληνική πραγματικότητα;

«Ο "Εξάντας" έχει ένα σκεπτικό που λέει, "Δες αυτό που δεν ξέρεις ή που θεωρείς μακρινό, ενώ είναι δίπλα σου". Δεκάδες εκπομπές αναφέρονται στην ελληνική πραγματικότητα. Ο "Εξάντας" έρχεται να σπάσει αυτήν την ομφαλοσκόπηση που μας διακατέχει όλους, έτσι ώστε βλέποντας τι συμβαίνει στον κόσμο να μπορούμε να ερμηνεύσουμε καλύτερα τη δικιά μας ζωή εδώ. Δεν λέω ότι δεν θα κάνω ντοκιμαντέρ για την Ελλάδα. Αντίθετα, είναι μέσα στα σχέδιά μου. Μπορεί να προβληθεί στην τηλεόραση, μπορεί και όχι. Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι ότι ο "Εξάντας" δεν είναι μια εκπομπή της ΕΡΤ. Είναι μια κολεκτίβα ανθρώπων που ασχολούνται με την παραγωγή ταινιών ντοκιμαντέρ. Επειτα είναι και το θέμα της πρόσβασης στην πληροφορία. Οσο κι αν ακούγεται παράξενο, στο είδος των ντοκιμαντέρ που εμείς κάνουμε έχεις μεγαλύτερη πρόσβαση όταν είσαι ξένος. Δεν σε θεωρούν, βλέπεις, απειλή για το σύστημα, καθώς δεν έχεις πολιτικά συμφέροντα».

Μήπως δεν αποτελείς απειλή ούτε για το εδώ σύστημα, αφού δεν συγκρούεσαι με ντόπια συμφέροντα; Μήπως πολιτικά και επαγγελματικά είναι ασφαλές να ασχολείσαι μόνο με τα διεθνή;

«Δεν είναι καθόλου ασφαλές να κάνεις ένα ντοκιμαντέρ ξεσκεπάζοντας ό,τι κάνει η Shell στον Νίγηρα, η Texaco στον Αμαζόνιο, η Monsanto στα τρόφιμα. Είναι τεράστιες εταιρείες, και τα ντοκιμαντέρ μας προβάλλονται στο εξωτερικό, όπου αυτές έχουν συμφέροντα. Μια ανακρίβεια να εντοπίσουν οι νομικές υπηρεσίες τους, εμείς δεν θα μπορέσουμε ούτε τους δικηγόρους να πληρώσουμε».

Πρόσφατα σε άρθρο σου έκανες λόγο για δημοσιογράφους μεγαλοπαράγοντες και μωροφιλόδοξους, που είναι πρόθυμοι για όλα.

«Οχι όλοι, μερικοί από αυτούς. Δεν είναι αλήθεια; Εσύ τι λες;»

Εσύ ερωτάσαι σήμερα.

«Αυτή είναι η απάντησή μου και δεν λέω κάτι άγνωστο».

Αφού πιστεύεις ότι κάποιοι δεν είναι έντιμοι, γιατί δεν λες τα ονόματά τους και τους λόγους για τους οποίους δεν τους υπολήπτεσαι;

«Δεν θα το παίξω εγώ τιμητής. Από το συλλογικό μου όργανο περιμένω να υποδείξει αυτούς στους οποίους αναφέρομαι. Και να σου πω και κάτι; Ο καθένας ας κάνει την αυτοκριτική του. Κι εγώ μέσα σε όλους. Ας κοιτάξουμε στον καθρέφτη και θα δούμε ότι πίσω από την κρίση στην ενημέρωση είμαστε εμείς οι ίδιοι. Τι να κάνουμε τώρα; Αλήθεια είναι».

Πρόσφατα η Νατάσα Θωμά, δημοσιογράφος της κρατικής, κατήγγειλε ότι δεν της επέτρεψαν να μεταδώσει την είδηση για το πρόωρο κλεί- σιμο της Βουλής. Πώς το σχολιάζεις;

«Εχω πει πολλές φορές ότι η ΕΡΤ δεν μπορεί να είναι το τσιφλίκι του κάθε πολιτικού ή της κάθε κυβέρνησης. Επίσης, όταν μιλάω για την ΕΡΤ, μιλάω για τη δημόσια τηλεόραση, όχι για την κρατική. Εχει μεγάλη διαφορά. Είμαι ένας απ' αυτούς που πιστεύουν στον δημόσιο ρόλο της. Μπορεί να είναι ουτοπικό. Ομως, αυτή η τηλεόραση μπορεί να κάνει θαύματα».

Τι είδους θαύματα, με πολιτικό προϊστάμενο τον εκάστοτε υπουργό Εσωτερικών;

«Δουλεύω στην ΕΡΤ και πληρώνομαι από εκεί, αλλά δεν θεωρώ τον Παυλόπουλο προϊστάμενό μου, όπως και κανέναν υπουργό της κυβέρνησης. Προσωπικά, δεν έχω δεχτεί ποτέ καμία παρέμβαση στη δουλειά μου».

Επειδή ακριβώς πληρώνεσαι από τη ΝΕΤ, κάποιοι σε λένε κρατικοδίαιτο. Τι τους απαντάς;

«Δεν μ' ενδιαφέρει τι μπορεί να λέει ο καθένας. Υπάρχουν και ιδιωτικοδίαιτοι, ξέρεις... Που δεν λένε το ένα και το άλλο, επειδή αυτό μπορεί να πλήξει τα συμφέρονται του τάδε ιδιοκτήτη, καναλάρχη ή εκδότη».

Τι είδες τελευταία στην TV και σου άρεσε;

«Κινούμενα σχέδια».

Πότε ξεκίνησες στην τηλεόραση;

«Στα 21, ως ρεπόρτερ, και αμέσως άρχισα να ασχολούμαι με την εικόνα. Δανείστηκα από φίλους βιβλία για τις βασικές αρχές του κινηματογράφου. Διαβάζοντας, κατάλαβα τι είναι ο άξονας ή οι δυναμικές γραμμές του κάδρου. Εμαθα και μοντάζ. Δεν μπορείς να πεις την ιστορία, αν δεν κατέχεις καλά τη γλώσσα της εικόνας».

Ποιο από τα ντοκιμαντέρ σας σε έχει ιντριγκάρει περισσότερο;

«Το "Welcome to Tijuana" νομίζω ότι ήταν η πιο ώριμη δουλειά που έχουμε κάνει. Αν και το είδε ελάχιστος κόσμος εδώ, αφού παίχτηκε Ιούνιο».

Στο εξωτερικό τα ντοκιμαντέρ σου προβάλλονται στην τηλεόραση ή στον κινηματογράφο;

«Κατά βάση παίζονται σε φεστιβάλ και κινηματογράφους, αλλά και σε τηλεοπτικά δίκτυα».

Εχεις έσοδα από τις προβολές των ντοκιμαντέρ στο εξωτερικό;

«Εξαρτάται. Υπάρχουν προβολές μη κερδοσκοπικές, που δίνεις την άδειά σου να παιχτεί ένα ντοκιμαντέρ, γιατί πιστεύεις στο σκοπό· και υπάρχουν άλλες, που οι διοργανωτές επιλέγουν να είναι κερδοσκοπικές, οπότε μας αντιστοιχεί ένα ποσοστό».

Γενικά, πάντως, δεν έχει υψηλό ποσοστό η εκπομπή.

«Κάνουμε από 4 έως 7%, αλλά, εντάξει, δεν έχουμε παράπονο. Τώρα για έσοδα, διαφημίσεις και τέτοια μη με ρωτήσεις. Δεν ξέρω και δεν ασχολούμαι. Δεν με αφορούν αυτά».

Εχει τύχει να κινδυνεύσεις κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων;

«Πολλές φορές έχω νιώσει να κινδυνεύω. Οπουδήποτε υπάρχουν άνθρωποι που οπλοφορούν δεν νιώθεις ασφαλής. Στην Τιχουάνα είχαμε να κάνουμε με τη μαφία, θέμα πρωτόγνωρο για μας και επικίνδυνο για οποιονδήποτε. Τις περισσότερες φορές υπολογίζεις. Βλέπεις πού σε παίρνει και πού όχι. Κάποιες άλλες, πάλι, στρίβεις το νόμισμα, όπως έγινε στον Νίγηρα. Σε παίρνουν και σε πάνε. Δεν είσαι σίγουρος για τίποτα. Κάποιος στο Σαλβαδόρ ήρθε, για πλάκα βέβαια, καθώς έλεγε, έβαλε το πιστόλι του στο κεφάλι μου και μου είπε, "Θες να βγάλεις φωτογραφία, καργιόλη;"».

Και τι κάνεις όταν σε σημαδεύουν;

«Μου έχει τύχει σου λέω πολλές φορές και δεν με σοκάρει. Δεν μπορείς να κάνεις κάτι. Στέκεσαι ακίνητος και τον κοιτάς στα μάτια, για να καταλάβει ότι δεν υπάρχει λόγος. Αυτά γίνονται ενστικτωδώς και, φυσικά, φοβάμαι υπερβολικά. Δεν είμαι ήρωας. Δεν θα γίνω δρόμος ή πλατεία αν κάτι πάει στραβά».

Ποια είναι η τελευταία σας δουλειά;

«Φτιάξαμε ένα ντοκιμαντέρ για να πούμε ότι μικροί καθημερινοί άνθρωποι μπορούν να κάνουν κάτι πολύ μεγάλο. Λέγεται "Γάζα ερχόμαστε" και θα παιχτεί στο Αλ Τζαζίρα. Ο Νασίμ Αλάτρας ήταν ο producer, ο Νικόλας Ζηργάνος έγρα- ψε το σενάριο, σκηνοθέτησα εγώ με τον Γιάννη Καρυπίδη και τη μουσική έγραψε ο Γιάννης Μπαξεβάνης. Περιγράφει αυτό που συνέβη πέρυσι το καλοκαίρι, που δυο ελληνικά καΐκια έσπασαν το εμπάργκο της Γάζας. Ελληνες έστησαν και πρωτοστάτησαν σ' αυτήν την επιχείρηση. Ηταν ένα εξαιρετικό δείγμα κοινωνικού ακτιβισμού».

who is who

* Εργάστηκε ως πολεμικός ανταποκριτής σε Βοσνία, Κροατία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Κοσσυφοπέδιο και Παλαιστίνη.

* Από το ρεπορτάζ στο ντοκιμαντέρ πέρασε το 2000.

* Οταν δεν δουλεύει, παίζει κιθάρα και γράφει στίχους.

* Είναι παντρεμένος με την Αναστασία Σκουμπρή.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Media
Με λέξεις-κλειδιά
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ)
Άλλα θέματα στην κατηγορία Media της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη
«Ο καθένας ας κάνει την αυτοκριτική του»
on - off
Κλάμα για τη ρεκλάμα
Παρουσιαστή, το δελτίο να 'χει δράκο
Περιοδικά
Τραγική επέτειος