Έντυπη Έκδοση

Το ντιμπέιτ, τα χασμουρητά και η χαμένη ευκαιρία

Είναι προτιμότερο να αντιμάχεσαι μια ερώτηση δίχως να την αμφισβητείς, παρά να την αμφισβητείς δίχως να την αντιμάχεσαι

Joseph Joubert

Το debate των πολιτικών αρχηγών δεν είναι ελληνική εφεύρεση. Στην Ελλάδα το υιοθετήσαμε σχετικώς εσχάτως. Και τουλάχιστον έως τώρα, αν και το παρακολουθούμε σχεδόν όλοι υποχρεωτικά καθ' ότι μεταδίδεται σε εθνικό δίκτυο, οδηγούσε όλες τις γενιές στα πιο βαθιά χασμουρητά - για να παραλλάξουμε τον στίχο του Σαββόπουλου.

Παρ' ότι, όμως, από τηλεοράσεως αλλά και από το σύνολο των media επαναλαμβάνεται διαρκώς ότι είμαστε η μοναδική χώρα όπου προηγούνται τόσες επίπονες διαπραγματεύσεις, όπου χύνεται παρά πολύ μελάνι, η αλήθεια είναι ότι κάτι ανάλογο συμβαίνει και εις την Εσπερίαν.

Για παράδειγμα, για το debate του 2004 στις Ηνωμένες Πολιτείες, μεταξύ του προέδρου Τζορτζ Μπους και του αντιπάλου του Τζον Κέρι προηγήθηκαν διαπραγματεύσεις ενός μηνός και κατέληξαν σε κείμενο συμφωνίας 32 (!) σελίδων, με κάθε λογής όρους. Από τον χρόνο διάρκειας κάθε απάντησης (παρεμπιπτόντως, συμφωνήθηκαν δύο λεπτά για την απάντηση και ενάμισι λεπτό για το σχόλιο του αντιπάλου) έως το ότι κάθε υποψήφιος είχε δικαίωμα να χρησιμοποιήσει τον δικό του μακιγιέρ! Οπως και ότι κανείς εκ των δύο δεν είχε δικαίωμα να φορέσει τακούνια για να φαίνεται ψηλότερος!

Υπάρχουν και ακόμη χειρότερα. Στη Μεγάλη Βρετανία μόλις φέτος άρχισε η συζήτηση αν θα πραγματοποιηθεί debate μεταξύ του Γκόρντον Μπράουν και του συντηρητικού αντιπάλου του. Στις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις δεν υπήρξε ποτέ τηλεοπτική αντιπαράθεση. Αλλά υπάρχουν και πολύ καλύτερα. Εντεκα τον αριθμό τηλεοπτικές αναμετρήσεις διημείφθησαν προ των εκλογών στην Πορτογαλία.

Στα καθ' ημάς, δεν φτάσαμε σε ακραία σημεία τέτοια σαν των ΗΠΑ. Τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα καθώς, ευτυχώς, δεν υφίσταται δικομματισμός. Φυσικό επόμενο, οι διαπραγματεύσεις να μην είναι δυνατόν να φτάσουν σε τόσο ακραία σημεία. Κινήθηκαν στο επίπεδο αν οι Καραμανλής και Παπανδρέου θα είναι όρθιοι ή καθιστοί, αν θα υπάρχει κοινό ή όχι, αν θα υπάρχουν ερωτώντες δημοσιογράφοι ή θα αντιπαρατεθούν απ' ευθείας μεταξύ τους έχοντας στη μέση μόνο έναν συντονιστή. Κινήθηκαν δηλαδή, σε ό,τι αφορά τη γλώσσα της επικοινωνίας, στο επίπεδο της ανάδειξης των προσόντων του καθενός, που έχει να κάνει με τη φυσική παρουσία του κ. Παπανδρέου και την ευφράδεια λόγου του Κ. Καραμανλή. Το αποτέλεσμά τους θα το δούμε το βράδυ της Τρίτης στις τηλεοπτικές μας οθόνες.

Η ουσία, όμως, είναι ότι είμαστε για άλλη μία φορά πίσω από τις εξελίξεις. Τις ακολουθούμε βραδυπορώντας και δεν τις προλαβαίνουμε.

Και οι εξελίξεις ακούν στο όνομα Διαδίκτυο. Η επιρροή της τηλεόρασης διανύει κατά πολλούς, τουλάχιστον στην Ευρώπη, το τέλος της εποχής της.

Οι γαλλικές εφημερίδες έγραψαν πως οι ομιλίες της Σεγκολέν Ρουαγιάλ και του Νικολά Σαρκοζί στο Διαδίκτυο είχαν πολύ μεγαλύτερη απήχηση από την ομιλία του Ζακ Σιράκ στη γαλλική τηλεόραση.

Κι αυτό γιατί ιδιαιτέρως οι νέοι άνθρωποι επιλέγουν δωρεάν πηγές πληροφόρησης, προφανώς λόγω και της οικονομικής δυσπραγίας.

Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, βεβαίως, είμαστε ακόμη πολύ πίσω στη χρήση του Διαδικτύου. Και το debate των πολιτικών αρχηγών μοιάζει απαραίτητο. Απαραίτητο ώστε να αντιληφθούν οι πολίτες-ψηφοφόροι τι πρεσβεύουν τα κόμματα και κυρίως τι μας περιμένει την επομένη των εκλογών.

Αλλά κάτι τέτοιο δεν αναμένεται. Οι όροι που συμφωνήθηκαν τελικά θα οδηγήσουν για άλλη μία φορά στους γνωστούς παράλληλους μονολόγους, με μικρές παραλλαγές. Η μία και μοναδική ερώτηση που θα ανταλλάξουν μεταξύ τους οι αρχηγοί δεν αλλάζει την ουσία.

Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι θα υπάρξει, έστω στιγμιαία, ουσιαστική αντιπαράθεση απόψεων και όχι αμφισβήτηση αυτών καθαυτών των ερωτήσεων.

Ονειρο εαρινής νυκτός

Και ξαφνικά στη Ν.Δ. ονειρεύονται εκλογές και τον Μάρτιο του 2010. Βέβαιοι για την επικείμενη ήττα τους, της 4ης Οκτωβρίου, μιλούν για την «πράσινη ολιγόμηνη παρένθεση». Κάτι που προφανώς υποκρύπτει ότι ελπίζουν πως την ύστατη ώρα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας θα δηλώσει ότι δεν επιθυμεί να είναι υποψήφιος, καθώς είναι ο μόνος για τον οποίο έχουν δεσμευτεί. Δύο παροιμίες χωρούν εδώ: Ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται ή ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται...

Ποιος, άλλωστε, θα μπορούσε ή θα τολμούσε να λογοκρίνει τα όνειρα...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Δυο ματιές την εβδομάδα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Νέα Δημοκρατία
Οι εκλογές και η «κεντροδεξιά πολυκατοικία»
Με πνευμονία στο νοσοκομείο η Ντόρα
Σενάρια για την επόμενη μέρα γράφουν ήδη στη Ν.Δ.
Εξηγήσεις από τον Καραμανλή ζητάει ο Τσιτουρίδης
Χθεσινοί αντίπαλοι, σημερινοί σύμμαχοι οι «προδομένοι» της Ν.Δ.
«Στρατιές ομήρων» μέσω των stage
ΠΑΣΟΚ
One man show στο ΠΑΣΟΚ
ΚΚΕ
Ομιλία στο Θησείο
ΣΥΡΙΖΑ
Με Μουλόπουλο επικεφαλής
Οικολόγοι Πράσινοι
«Ψήφος συνείδησης η ψήφος στους Οικολόγους»
Συνέντευξη Νίκος Χρυσόγελος
«Οι καρέκλες δεν είναι λόγος συνεργασίας»
Ντιμπέιτ
Εμπλοκή με το ντιμπέιτ, τα βροντάνε οι δημοσιογράφοι
Δημοκρατική Αναγέννηση
Οχι άλλα αδιέξοδα
Δημοσκόπηση
Στο 7,9% η διαφορά
Διαδίκτυο
Δίνει πολλά η Ν.Δ. στο διαδικτυακό στοίχημα