Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Μερόνυχτα Σαββάτου

  • Κάποτε και τώρα

    Το τρένο θα ξεκινούσε στις 7 και 12 το πρωί και από τις 7 παρά 12 εγώ βρισκόμουν κιόλας στη θέση μου.

    Το κουπέ ήταν πεντακάθαρο, τετραθέσιο και άδειο, με καθίσματα που γίνονται πολυθρόνες και πλάι σου με σανίδες που γίνονται τραπέζι για να γράφεις, να τρως και ν' ακουμπάς τις εφημερίδες σου. Τις ακούμπησα. Είχα μαζί μου αδιάβαστες την «Ελευθεροτυπία» από την προηγούμενη και από την προπροηγούμενη μέρα για να τις διαβάσω στον δρόμο. Ο ουρανός ήταν μουντός και βροχερός, ό,τι μου άρεσε δηλαδή για ταξίδι με αυτοκινητάμαξα, που ξεκινάει από μια πόλη που αγαπάς και καταλήγει σε μια άλλη πόλη που αγαπάς.

    Από τα μεγάφωνα ακούστηκε το «Ανακοίνωση, σε ένα λεπτό η αμαξοστοιχία Θεσσαλονίκη - Αθήνα αναχωρεί. Σας ευχόμαστε καλό ταξίδι». Αυτό έλειπε, να μην ήταν καλό. Υπάρχει στη στεριά τίποτα πιο ωραίο από το σφύριγμα του τρένου καθώς μπαίνει στο τούνελ; Υπάρχει τίποτε πιο ωραίο από το να βρέχει κι εσύ στεγνός στο κουπέ να χαίρεσαι τη μοναξιά σου; Δεν μιλάω βέβαια για την όμορφη που θα κάτσει αντίκρυ σου κοιτώντας πάνω-κάτω, για άλλους μιλάω. Κι όπως έδειχναν τα πράγματα, σήμερα θα ταξίδευα μόνος, ολομόναχος, βλέποντας τα βουνά και τα λαγκάδια να περνούν από μπροστά μου και να τα χαιρετάω.

    Ξαφνικά μπήκε μέσα κάποιος που σκέπασε το μισό κουπέ. Οχι με πάχος, με ύψος. Χωρίς να καλημερίσει, χωρίς να κοιτάξει γύρω, σαν να γνώριζε τον προορισμό του, ήρθε και κάθισε ακριβώς αντίκρυ μου, έστρωσε τα γυαλιά του, έβγαλε από τη δερμάτινη τσάντα ένα λάπτοπ, έχωσε στο αυτί του κάτι και άρχισε να χτυπάει σαν να έπαιζε πιάνο. Ηταν πολύ ψηλός, με ρούχα απλά, σκούρα και περνούσε τη δεκαετία των 30. Απλωσε τα πόδια μέχρι τα δικά μου και τώρα είδα και την κοιλιά του που ξεχώριζε. Καθώς έσκυβε για να διαβάσει αυτά που έγραφε, είδα και τα μαλλιά του που λιγόστευαν. Ηξερα ότι όπου να 'ναι θ' άλλαζα θέση, αλλά παρέμενα προσπαθώντας να καταλάβω αν η αξυρισιά του ήταν αποτέλεσμα βαριεστημάρας, μόδας ή πένθους. Οταν τον είδα καλά καλά, έφυγα από το παράθυρο και πήγα και κάθισα πλάι στην πόρτα. Ούτε είδε ούτε ευχαρίστησε. Τη βαριεστημάρα την απέκλεισα - ο άνθρωπος δούλευε «χωρίς να σηκώνει κεφάλι», που λένε. Και τη μόδα την απέκλεισα, γιατί δεν είχε τίποτε πάνω του να λέει ότι συμβαδίζει με τέτοια πράγματα. Απόμενε το πένθος. Οταν ακούστηκε από τα μεγάφωνα ότι το τρένο μπαίνει στον σταθμό Λαρίσης, ο συγκάτοικός μου πετάχτηκε από τη θέση του, μάζεψε τα καλώδιά του και βγήκε τρέχοντας. Αυτό είναι, σκέφτηκα, θα έχει κηδεία και τρέχει να προλάβει ο φουκαράς.

    Ξαναγύρισα στην ωραία μου θέση. Είχα διαβάσει τη μια εφημερίδα και κοιτούσα έξω μέχρι να ξεκινήσει το τρένο για να πιάσω την άλλη. Την επόμενη στιγμή η πόρτα καλύφτηκε από έναν πελώριο άντρα, που δεν ήξερε αν έπρεπε να μπει εδώ ή κάπου αλλού. Ηταν πιο ψηλός από τον άλλο, πιο φαρδύς, πιο δυνατός, με πιο μεγάλη κοιλιά, όμως με κοστούμι και γραβάτα και περίπου με την ίδια τσάντα στο χέρι. Αυτός θα περνούσε τη δεκαετία των 40. Κοίταξε ολόγυρα κι ήρθε και κάθισε στην ίδια θέση με τον άλλο, χωρίς να χαιρετήσει, σαν να τα είχαν μιλημένα. Συμβαίνουν αυτά μεταξύ απατεώνων, σκέφτηκα, κάποιος αφήνει κάτι κάπου και σε ειδοποιεί πού είναι, να πας να το πάρεις. Εβαλε ένα καλώδιο στο αυτί του κι άρχισε να μιλάει σιγά. Απ' όσο μπορούσα ν' ακούσω, έδινε εντολές σε κάποιους τι να κάνουν και πώς. Οταν κατάλαβα ότι πρόκειται για εργοστάσιο, πήγα και κάθισα στη θέση που είχα για ώρα ανάγκης. «Να πάρω την εφημερίδα σας;» ρώτησε παίρνοντάς την. «Είναι παλιά», είπα. «Αυτή τότε». «Αυτή θα τη διαβάσω εγώ σε λίγο». Πήρε την πρώτη αμίλητος κι όταν τη διάβασε την πέταξε δίπλα μου, χωρίς λέξη.

    «Καλό το ταξίδι σου;» ρώτησε ο φίλος που με περίμενε στον σταθμό.

    Δεν μίλησα και συνέχισε. «Εγώ σ' το ετοίμασα. Σάββατο με βροχή και άδεια βαγόνια. Ο,τι γουστάρεις, έτσι;». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Μουσική
Το παιδί που... έφυγε με το μπάντζο
Θέατρο
Αύξηση του κατά κεφαλήν θεατρικού εισοδήματος
Κριτική θεάτρου
Ο Αριστοφάνης και η επιθεώρηση
Συνέντευξη Γρηγόρης Βαλτινός
Δεν ξέρω πολλούς που πήγαν κόντρα στη φύση ή το πεπρωμένο
Εικαστικά
Αέναη μεταμόρφωση τόπων και προσώπων
Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης
Ντοκουμέντα του Γιάννη Ρίτσου
Αρχιτεκτονική
Λαϊκή τέχνη και τουριστική αυτοχειρία
Συνέντευξη Αννα Κατερίνα Αντονάτσι
Η μόδα του Μποτσέλι είναι επικίνδυνη για την όπερα