Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Οσα παίρνει ο Βαρδάρης

  • Μακριά από την έρημο του ρεαλισμού

    Πέρασε μόλις μία εβδομάδα από τότε που μια «θετική συνωμοσία» μερικών δραστήριων πολιτών, που λέγονται «Οι φίλοι των Δημητρίων» (http://www.dimitriafriends.gr/), χάραξαν πέντε διαδρομές και έβγαλαν στους δρόμους της πόλης εκατοντάδες κατοίκους της Θεσσαλονίκης.

    Την ίδια βραδιά οι κοστουμαρισμένοι ψηφοφόροι του δημάρχου και οι κυρίες τους με το ξυμένο μαλλί απολάμβαναν μια συναυλία των Δημητρίων στο Μέγαρο Μουσικής. Δεν γνωρίζω προσωπικά τους εμπνευστές αυτής της δράσης αλλά γνωρίζω πως χάρη σ' αυτούς λάβαμε μια ακόμη επιβεβαίωση πως η πραγματικότητα δεν είναι προνόμιο κανενός και υπάρχουν πολλές εκδοχές της. Ενιωσα άλλη μια φορά ότι η Θεσσαλονίκη αποτελεί ένα ευαίσθητο κοινωνικοπολιτικό εργαστήρι, που γεύεται και αισθάνεται τα σημάδια των καιρών, βρίσκεται κοντά σε νοητά και πραγματικά σύνορα, βιώνει τις γεωπολιτικές μεταβολές αδιαμεσολάβητα, σπαράζεται από τις διεθνείς κρίσεις και την ίδια στιγμή προσφέρει το έδαφος για νέες συλλογικότητες, νέες μορφές έκφρασης και αυτενέργειας. Η Θεσσαλονίκη, με τα πολλά και μεγάλα της προβλήματα, αποτελεί μια πολιτισμική όαση στην έρημο του ρεαλισμού, διαθέτει άτομα και κοινωνικές ομάδες που ζουν μακριά από την εικονική τηλεοπτική πραγματικότητα (και το ισοπεδωτικό κεντρικό σταρ σίστεμ, πολιτικό, καλλιτεχνικό, δημοσιογραφικό κ.ά.) που αξιώνει να αποτελέσει τη μόνη πραγματικότητα. Αυτή την τηλεοπτική πραγματικότητα την τροφοδοτεί με πρόσωπα και ιδέες που μεταναστεύουν στην Αθήνα, επηρεάζουν, άλλα πολύ και άλλα λιγότερο, την τελματωμένη μιντιακή αυτοκρατορία και ενσωματώνονται από αυτήν χωρίς όμως ποτέ να την αφήνουν ίδια.

    Πολλοί από όσους επιλέξαμε να μείνουμε εδώ, συντονιζόμαστε πότε τυχαία και πότε συνειδητά και όλοι μαζί ή ένας ένας δηλώνουμε με διάφορες ευκαιρίες πως η πραγματικότητα δεν είναι μία και μοναδική και σίγουρα η πραγματικότητα δεν είναι τηλεοπτική. Στη Θεσσαλονίκη, η βάση (η οικονομία) εδώ και δύο δεκαετίες γεύεται την οξειδωτική δράση της υπέρβασης του ύστερου καπιταλισμού: φασόν, μετακομίσεις εταιρειών στα Βαλκάνια, απολύσεις, ανεργία, μετανάστευση, γειτονιές γκέτο κ.ά. Αυτή η μεταβολή άλλαξε το πολιτισμικό περιβάλλον και επέτρεψε σε κάθε έναν από εμάς να δημιουργήσουμε τη δική μας πόλη. Η εικόνα ενός τακτοποιημένου κόσμου αντικαθίσταται από ένα πολύχρωμο καλειδοσκόπιο, όπου χωράνε τα πάντα. Αλλάζει ο κόσμος, αλλάζουμε εμείς, αλλάζουν οι άλλοι που μας καθορίζουν, αλλάζει και ο τρόπος συσχέτισης μεταξύ μας. Αλλάζει ο τρόπος και οι αφορμές μέσα από τις οποίες χτίζονται ομάδες. Αυτές οι αλλαγές επηρεάζουν την ιδέα για «το πολιτικό» που παίρνει τη μορφή ενός διαλόγου μεταξύ: του ιδιωτικού με το κοινωνικό, του πραγματικού με το φαντασιακό, της καθημερινής ζωής με την υπερβατικότητα.

    Στη Θεσσαλονίκη του Παπαγεωργόπουλου, του Ψωμιάδη και του Ανθιμου ζούμε από το 1989, παρέα με μια διαρκή και ασταμάτητη αίσθηση μετάβασης, μια μετάβαση που δεν έχει συγκεκριμένο προορισμό. Αναγκαζόμαστε να αλλάζουμε συλλογικά χωρίς να είμαστε ικανοί να ορίσουμε αν αυτό είναι καλό ή κακό. Αλλάζουν αυτά που μας ενοχλούν, αλλάζουμε κι εμείς για να τα κατανοήσουμε και να τους δώσουμε τις κατάλληλες απαντήσεις. Αυτή η αβέβαιη και ελλειπτική πραγματικότητα, που δεν είναι δοσμένη και παγιωμένη, παρέχει εύφορο έδαφος για το όραμα, την ουτοπία και την κινητοποιητική τους ισχύ. Η πόλη σαν όχημα μας κουβαλά στο χρόνο και, ευτυχώς, μας απομακρύνει από την έρημο του ρεαλισμού. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Μουσική
Το παιδί που... έφυγε με το μπάντζο
Θέατρο
Αύξηση του κατά κεφαλήν θεατρικού εισοδήματος
Κριτική θεάτρου
Ο Αριστοφάνης και η επιθεώρηση
Συνέντευξη Γρηγόρης Βαλτινός
Δεν ξέρω πολλούς που πήγαν κόντρα στη φύση ή το πεπρωμένο
Εικαστικά
Αέναη μεταμόρφωση τόπων και προσώπων
Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης
Ντοκουμέντα του Γιάννη Ρίτσου
Αρχιτεκτονική
Λαϊκή τέχνη και τουριστική αυτοχειρία
Συνέντευξη Αννα Κατερίνα Αντονάτσι
Η μόδα του Μποτσέλι είναι επικίνδυνη για την όπερα