Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Τα Σαββατιάτικα

  • «Μερικοί σε προτιμούν χαζό»

    Μεγάλη απογοήτευση από την απουσία Σημίτη.

    Ταραγμένες δύο θαυμάστριες του κ. Τσιτουρίδη βγήκαν έξω απ' τα ρούχα τους Ταραγμένες δύο θαυμάστριες του κ. Τσιτουρίδη βγήκαν έξω απ' τα ρούχα τους Για το ψηφοδέλτιο εννοώ. Ο άνθρωπος με τον οποίο ζήσαμε αλησμόνητα χρόνια ΔΕΝ θα βρίσκεται στην ολοκαίνουργια Βουλή. Τα μάτια δακρύζουν, οι καρδιές πικραίνονται αλλά η ζωή ως γνωστόν συνεχίζεται. Ευτυχώς διάβασα το όνομα της κυρίας Βάσως Παπανδρέου για να μου θυμίζει τις ένδοξες παλιές μέρες που ΟΛΟΙ περιμέναμε το ΘΑΥΜΑ κι αντί για θαύμα, μας μοίρασαν -στην κυριολεξία- κουφέτα από γάμο! Τι περάσαμε, τι είδαμε, τι ακούσαμε και πόσα πράγματα αφήσαμε να περάσουν άβρεχτα! Τέλος, πάντων, καμιά φορά και οι νεκροί δεδικαίονται αλλά γυρνάμε, γυρνάμε, πάλι στην αρχή βρισκόμαστε. Και βέβαια, ας μην ξεχνάμε πως δεν είναι πια 1981, που ο Λαός μες στην τρελή χαρά για την ΑΛΛΑΓΗ χόρεψε στο δρόμο κάτι έξαλλα τσάμικα. Επειτα όμως ήρθε ο έρωτας, πλάκωσε και η γκαντεμιά και παίρνοντας εντελώς τη ζωή μας λάθος, ΔΕΝ αλλάξαμε ζωή. Συνεχίσαμε απτόητοι να ρουφάμε φραπεδιές... και να λησμονάμε τα στοιχειώδη. Πάντως ειλικρινά ο κύριος Γιώργος Παπανδρέου μου φαίνεται συμπαθέστατος· αν μάλιστα μπορέσει να πλαισιωθεί και με λιγότερο αντιπαθητικές κυρίες, τόσο το καλύτερο. Το άμεσο μέλλον θα δείξει. Νομίζω όμως ότι πρέπει να ξεμπερδεύουμε με το ευγενές άθλημα των εκλογών για να μη μας ροκανίσουν το υπόλοιπο της ζωής μας. Γι' αυτό ας πάρουμε βαθιά ανάσα και ας ψηφίσουμε τον έναν εκ του ενός.

    Εκείνο που αναρωτιέμαι αυτά τα περίεργα σεπτεμβριανά απογεύματα είναι γιατί ο κ. Καραμανλής δεν βοηθά όσο πρέπει τον κύριο Αχιλλέα τον θείο του, να ολοκληρώσει το διεθνώς άγνωστο έργο του. Πού μπάζει το θέμα; Δεν πρέπει να μάθω κι εγώ ο αδαής το βιογραφικό του ανδρός που φέρει το όνομα του ζεν-πρεμιέ της Ιλιάδας; Πώς θα ψάλλω παιάνες και ύμνους χωρίς να γνωρίζω αν έχει παθημένη φτέρνα όπως ο αείμνηστος Αχιλλεύς ή τίποτ' άλλο πιο τρωτό κι αξιομνημόνευτο; Μήπως δεν είναι τόσο ημίθεος αν και προέρχεται από θεϊκό τζάκι; Πρέπει δηλαδή να βάλω ντετέκτιβ να ψάχνει μες στη λουκουμόσκονη των «ακανέδων» του Νομού Σερρών; Για όνομα...

    Με τούτα και μ' εκείνα μια χαρά μεσιάσαμε τον Σεπτέμβρη και πάμε ολοταχώς για τον όλεθρο αν πιστέψω τη δισεγγονή του Στάλιν. Ολα δείχνουν έναν ψευδεπίγραφο ευρωπαϊκό -δήθεν έως πολύ δήθεν- μονόδρομο κι από κει και πέρα ας μας αναλάβει ο ωροσκόπος μας. Προσωπικά έχω να προτάξω μια Σελήνη στον Σκορπιό, ό,τι δραματικό κι αν σημαίνει αυτό στην ηλικία μου.

    Μερικές φορές όμως, εν μέσω υγρασίας, θυμωμένου ουρανού και αδιαφορίας για τον πολτό πληροφοριών έρχεται μια είδηση, ένα γεγονός που, αν μη τι άλλο, το χαίρεσαι. Πολύ περισσότερο αν αφορά φίλους που πασχίζουν διπλά και τριπλά από άλλους αφού πρόκειται για φίλο απ' την Αλβανία των αμφίσημων αποχρώσεων.

    Συγκεκριμένα, ο φίλος ποιητής Λουάν Τζούλις, (Λουάν σημαίνει Λέων), γεννημένος σ' ένα χωριό έξω απ' την Κορυτσά, με τρεις ποιητικές συλλογές μεταφρασμένες στα ελληνικά που εκδόθηκαν από τον «Καστανιώτη» και τα «Ελληνικά Γράμματα», βραβεύτηκε με το αλβανικό βραβείο ποίησης «Ali Aslani», μια από τις σημαντικότερες διακρίσεις της πατρίδας του. Η βράβευσή του, ως καλύτερου λυρικού ποιητή για το 2008, αφορά την ποιητική του συλλογή «Τη μέρα ονειρεύομαι. Τη νύχτα ξαγρυπνώ» στην αλβανική γλώσσα. Στη συλλογή αυτή συμπεριλαμβάνονται και ποιήματα από τις δύο τελευταίες -στα ελληνικά- συλλογές του «Η βιογραφία των ματιών» (2006) και «Πού να ζητήσω συγνώμη» (2009).

    Η βράβευσή του θα γίνει απόψε το βράδυ στις εφτά στην αλβανική πρεσβεία της Αθήνας.

    Την πρωτοβουλία για τη βράβευση και την εκδήλωση έχουν αναλάβει ο Σύλλογος Αλβανών Συγγραφέων «Drita» («Φως») σε συνεργασία με την αλβανική πρεσβεία με αφορμή τη συμπλήρωση πέντε χρόνων κυκλοφορίας του αλβανικού περιοδικού λόγου και τέχνης «Pelegrin» («Κύκνος»).

    Οσο για τον Ali Aslani πρόκειται για έναν από τους πιο καταξιωμένους ποιητές της γείτονος.

    Αυτά από τον μεταναστευτικό χώρο για να μη λέμε μόνο δυσάρεστα παρμένα από τα αστυνομικά δελτία. Υπάρχει κι ένας διαφορετικός κόσμος που λαχταρά να πάρει σωστές ανάσες απ' το δικό μας οξυγόνο... Από αυτό που ψάχνουμε κι εμείς στο περιθώριο της απαξίας μας για ανθρώπους που θεωρούμε σκιές. Σκιές έχουν τα μάτια μας. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Μουσική
Το παιδί που... έφυγε με το μπάντζο
Θέατρο
Αύξηση του κατά κεφαλήν θεατρικού εισοδήματος
Κριτική θεάτρου
Ο Αριστοφάνης και η επιθεώρηση
Συνέντευξη Γρηγόρης Βαλτινός
Δεν ξέρω πολλούς που πήγαν κόντρα στη φύση ή το πεπρωμένο
Εικαστικά
Αέναη μεταμόρφωση τόπων και προσώπων
Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης
Ντοκουμέντα του Γιάννη Ρίτσου
Αρχιτεκτονική
Λαϊκή τέχνη και τουριστική αυτοχειρία
Συνέντευξη Αννα Κατερίνα Αντονάτσι
Η μόδα του Μποτσέλι είναι επικίνδυνη για την όπερα