Έντυπη Έκδοση

«Η βία βρίσκεται παντού»

Γνωστός από τις πολιτικές ταινίες του, ο Μάικλ Γουιντερμπότομ παρουσιάζει τώρα ένα φιλμ νουάρ

Τον Μάικλ Γουιντερμπότομ τον γνωρίσαμε μέσα από ταινίες με πολύ διαφορετικά και πλούσια θέματα: από δραματικά θρίλερ («Το φιλί της πεταλούδας») και δράματα εποχής, βασισμένα σε κλασική αγγλική λογοτεχνία και συγκεκριμένα στα βιβλία του Τόμας Χάρντι («Τζουντ»), μέχρι σύγχρονες ιστορίες («Σε θέλω», «Μαζί σου ή χωρίς εσένα»), περιπέτειες επιστημονικής φαντασίας («Code 46») και πολιτικά φιλμ («Καλώς ήλθατε στο Σαράγεβο») και το ντοκιμαντέρ «Ο δρόμος προς το Γκουαντάναμο».

Η Κέιτ Χάντσον και ο Κέισι Αφλεκ στο «Ο δολοφόνος μέσα μου» Η Κέιτ Χάντσον και ο Κέισι Αφλεκ στο «Ο δολοφόνος μέσα μου» Στην πρόσφατη ταινία του, «Ο δολοφόνος μέσα μου», που αρχίζει να προβάλλεται αυτές τις μέρες, ο Γουιντερμπότομ στρέφεται στο ψυχολογικό θρίλερ, για να παρουσιάσει την ιστορία ενός κατά συρροήν δολοφόνου, του Λου Φορντ (εξαιρετική η ερμηνεία του Κέισι Αφλεκ), βασισμένη στο αστυνομικό μυθιστόρημα του Τζιμ Τόμσον. Στη συζήτησή μας, ο 49χρονος σκηνοθέτης μάς μίλησε για τη γοητεία του με τα βιβλία του Τόμσον, τον τρόπο της δουλειάς του αλλά και το θέμα της βίας που κυριαρχεί στην τελευταία του αυτή δουλειά.

Ενας καταπιεσμένος άνθρωπος

- Ας αρχίσουμε με το βιβλίο του Τζιμ Τόμσον, στο οποίο στηρίξατε την ταινία σας.

«Μου άρεσε πολύ αυτό το βιβλίο. Μου άρεσε η ιστορία, τα πρόσωπα, αυτός ο άνθρωπος, ο Λου Φορντ, οι τραυματικές εμπειρίες από την παιδική του ηλικία, που τον οδήγησαν σ' αυτά που έκανε. Είναι ένα πρόσωπο αδύναμο, αυτοκαταστροφικό. Γι' αυτό και θέλει να καταστρέψει και όποιον βρίσκεται δίπλα του. Είναι ένας άνθρωπος καταπιεσμένος από τον πατέρα του, που θα ήθελε να είναι αυτός ο πατέρας, ενώ συγχρόνως θέλει να καταστρέψει τον κόσμο του πατέρα του».

«Ηθελα να φτιάξω έναν δολοφόνο έξω από κλισέ», λέει ο Μάικλ Γουιντερμπότομ. «Ηθελα να φτιάξω έναν δολοφόνο έξω από κλισέ», λέει ο Μάικλ Γουιντερμπότομ. - Γιατί διαλέξατε τον Κέισι Αφλεκ γι' αυτό τον ρόλο;

«Ταίριαζε ακριβώς σ' αυτό που ζητούσα. Δεν παίζει σε πολλές ταινίες, είναι πολύ επιλεκτικός. Δυσκολεύτηκα να τον πείσω. Τον παρουσιάζω να αφηγείται την ιστορία του στο πρώτο πρόσωπο, όπως και στο βιβλίο. Οσα βλέπουμε στην οθόνη είναι η δική του εκδοχή του τι συμβαίνει. Ομως την ίδια στιγμή αποστασιοποιείται από αυτά που συμβαίνουν».

- Πόσο κοντά είναι ο Λου Φορντ στο χαρακτήρα του βιβλίου;

«Πολύ κοντά, θα έλεγα. Στο βιβλίο παρουσιάζεται ως ένας πολύπλοκος χαρακτήρας, κι αυτό κατάφερε, πιστεύω, ο Κέισι να δώσει».

- Η ιστορία αυτού του δολοφόνου στηρίζεται και σε κάποιον πραγματικό δολοφόνο;

«Πάντα έχεις υπόψη σου και αληθινούς δολοφόνους, όταν φτιάχνεις μια τέτοια ταινία. Αλλά το βιβλίο ήταν τόσο καλά φτιαγμένο, ώστε το καλύτερο που μπορούσα να κάνω ήταν να παραμείνω κοντά σ' αυτό. Χρησιμοποιήσαμε μάλιστα και αρκετούς από τους διαλόγους του».

- Σας προβλημάτισε ότι θα είχατε ως ήρωα ένα δολοφόνο;

«Ναι, εκείνο που ήθελα πάνω απ' όλα ήταν να αποφύγω τα κλισέ. Δεν ήθελα να φτιάξω ένα δολοφόνο που βλέπουμε στα συνηθισμένα θρίλερ που φτιάχνει το Χόλιγουντ, όπου ο στόχος είναι να δούμε εγκλήματα και τίποτε άλλο. Ηθελα να δώσω την ψυχοσύνθεση αυτού του ατόμου, όπως ακριβώς το παρουσιάζει ο Τόμσον».

- Οι παραγωγοί επενέβησαν;

«Οχι, γιατί η ταινία μας ήταν ανεξάρτητη. Είχαμε πλήρη ελευθερία. Και είναι ευχάριστο που την παρουσιάσαμε στο Φεστιβάλ του Βερολίνου, γιατί εκεί δίνεται το βάρος στις ανεξάρτητες ταινίες».

- Εδώ έχετε ξεφύγει από το συνηθισμένο ντοκιμαντεριστικό στιλ πολλών ταινιών σας. Πώς αποφασίζεις ποιο ύφος θ' ακολουθήσετε;

«Κάθε ταινία, κάθε θέμα, έχει τον δικό του τρόπο. Το να γυρίσεις μια ταινία είναι μια πολύπλοκη υπόθεση. Και η πρώτη μου, «Το φιλί της πεταλούδας», ήταν για έναν σίριαλ κίλερ, αλλά εκείνη είχε μια εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση, γιατί σ' εκείνη ήθελα να τονίσω άλλα πράγματα».

- Εδώ στραφήκατε στο φιλμ νουάρ και χρησιμοποιείτε τη βία με έντονο ρεαλισμό...

«Μου αρέσουν τα φιλμ νουάρ. Εχουν μια ξεχωριστή γοητεία. Σχετικά με το θέμα της βίας, ο Τζιμ Τόμσον, στα βιβλία του, παρόλο που αυτά ανήκουν στο είδος του pulp fiction, αποφεύγει να την παρουσιάσει σαν είδος ψυχαγωγίας. Αντίθετα, αυτή παρουσιάζεται πολύ ρεαλιστικά, με τρόπο που σοκάρει, ιδιαίτερα σ' αυτό του το βιβλίο. Σε αναγκάζει να σκεφτείς για τη φύση της βίας. Για μένα, στην ταινία η βία πρέπει να παρουσιάζεται με τρόπο ειδεχθή, όπως και είναι, κι αυτό προσπάθησα να κάνω. Θέλησα να δώσω ακριβώς την ατμόσφαιρα που υπάρχει και στο βιβλίο, όσο κι αν φαίνεται ορισμένες στιγμές ανυπόφορη. Ο Τόμσον είναι άνθρωπος των άκρων. Θέλει να τονίζει την υπερβολή που συναντά στην καθημερινή ζωή, με τους αδύναμους ανθρώπους που προκαλούν τη μοίρα τους προσπαθώντας να αυτοκαταστραφούν. Αλλά το κάνει πάντα μ' έναν πολύ δυνατό τρόπο».

- Μήπως, όμως, η βία πρέπει να υποβάλλεται αντί να παρουσιάζεται τόσο ρεαλιστικά;

«Στην κοινωνία μας η βία είναι δυστυχώς πανταχού παρούσα, στο σπίτι, στην κοινωνία, στους πολέμους που βλέπουμε καθημερινά. Στην ταινία μου, η βία χρειάζεται να παρουσιαστεί για να καταλάβουμε τον ήρωα. Τη βία που υποβλήθηκε ως παιδί από τον πατέρα του και την εξέγερσή του εναντίον του. Η ιστορία του ήταν σαν μια τραγωδία. Διαβάζοντας το βιβλίο έβλεπα αυτή την αδύναμη, αυτοκαταστροφική πλευρά του. Και αυτό βοήθησε στο να δημιουργήσω την ατμόσφαιρα του φιλμ νουάρ».

Στο κέντρο η ιστορία

- Πόσο διαφορετικά εργάζεστε όταν γυρίζετε μια πολιτική ταινία όπως «Ο δρόμος προς το Γκουαντάναμο» ή «Σ' αυτό τον κόσμο»;

«Εξαρτάται από το τι θέλεις να δώσεις, τι είναι εκείνο που σε τραβάει σε μια ιστορία, σ' ένα βιβλίο, σ' ένα γεγονός. Κι όταν για μια οποιαδήποτε ιστορία έχεις αφιερώσει ένα με δύο χρόνια από τη ζωή σου, τότε της δίνεις μεγάλη σημασία, είτε αυτή είναι θρίλερ είτε πολιτική ταινία. Δεν έχει σημασία αν στηρίζεται σε αληθινό γεγονός ή αν είναι απλή μυθοπλασία. Εκείνο που σε προσελκύει βασικά είναι η ιστορία». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Εικαστικά
Μια ματιά, πολλές σκέψεις
Φλόγες απ' τους τοίχους
Θυμήσου, σώμα...
Προσφορά της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας»
Ρομάντζο με τον Ιστγουντ
Κινηματογράφος
Ποιοι ήθελαν την κρίση
Πολιτική σε λευκό φόντο
«Οχι και 50! Είμαι μόνο 49»
Συνέντευξη: Μάικλ Γουιντερμπότομ
«Η βία βρίσκεται παντού»
Συνέντευξη: Μ. Γκουλέγκινα
Η σοπράνο που ταξιδεύει
Δοκιμασία για τα θεάματα
Η κρίση σηκώνει αυλαία
Θέατρο
Το αίνιγμα του Τσέχοφ
Μια σταρ στον «Βυσσινόκηπο»
Εκθεση
Τσολιά μου...
Αρχιτεκτονική
Τα λαϊκά διατηρητέα
Green Design Festival
Πράσινο, περισσότερο πράσινο
Προδημοσίευση
Πώς υπερασπίστηκα τον Μαντέλα
Βιβλίο
Μικρές Οδύσσειες
High infidelity
Από το "Εψιλον" της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας»
Η συνείδηση του οικολόγου