Έντυπη Έκδοση

«Οχι και 50! Είμαι μόνο 49»

Ψυχρή αριστοκράτισσα ενδίδει στο καλό σεξ και το καλό φαγητό. Η Τίλντα Σουίντον σ' έναν κόντρα ρόλο

Καθισμένη σταυροπόδι σ' έναν πορφυρό καναπέ, που ταιριάζει με τα πορτοκαλί κοντοκουρεμένα μαλλιά της, η Τίλντα Σουίντον, αυτή η φοβερή ηθοποιός ανδρόγυνης γοητείας, που έχει ήδη ένα Οσκαρ β' γυναικείου ρόλου για το «Μάικλ Κλέιτον», μοιάζει να χαρακτηρίζεται από μια... θερμή ψυχρότητα.

Ο,τι χρειαζόταν για το ρόλο της Εμα στην ταινία «Είμαι ο έρωτας» του Ιταλού Λούκα Γκουαντανίνο (στις αίθουσες 30 Σεπτεμβρίου). Η σκοτσέζα πρωταγωνίστρια υποδύεται μία γυναίκα ρωσικής καταγωγής, μέλος μια πανίσχυρης αριστοκρατικής μιλανέζικης οικογένειας. Η αποστειρωμένη συναισθηματικά οικογένεια Ρέκι κρύβει όμως πολλά μυστικά που μπορούν να τινάξουν στον αέρα την γοητεία της μπουρζουαζίας. Σε ένα μεγάλο δείπνο στο παλάτσο της φτάνει απροσδόκητα ένας νεαρός σεφ, ο οποίος θα οδηγήσει την Εμα σε μια δίνη ερωτισμού και γευστικών απολαύσεων, θα τη βγάλει έξω από τους τοίχους του αριστοκρατικού σπιτιού της και θα την οδηγήσει έξω στη φύση.

Μια αισθησιακή ταινία

Πρόκειται για μια ταινία υψηλής κομψότητας, ένα βισκοντικό μελόδραμα στα χνάρια του «Γατόπαρδου», με την Τίλντα Σουίντον να δίνει μια σπάνια παράσταση. «Είναι μια φτωχή ταινία με πρωταγωνιστές πλούσιους ανθρώπους», μας έλεγε η πρωταγωνίστρια, όταν τη συναντήσαμε στο προηγούμενο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Φέτος, πάντως, θα τη δούμε σε έναν ακόμη δυνατό ρόλο, πρωταγωνιστεί στη μεταφορά στον κινηματογράφου του βιβλίου της Λάιονελ Σράιβερ «Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν» της Λίν Ράμσεΐ, όπου υποδύεται τη μητέρα του Κέβιν, ενός έφηβου σίριαλ κίλερ.

- Πώς ξεκίνησε το «Είμαι ο έρωτας», όπου υπογράφετε και την παραγωγή; Απ' ό,τι ξέρω, είναι μια ιστορία που είχε... χρονίσει.

«Αρχίσαμε να μιλάμε με τον Λούκας γι' αυτή την ταινία πριν από 12 χρόνια! Θέλαμε να κάνουμε μία ταινία αισθησιακή, να ξυπνά δηλαδή τις αισθήσεις -όπως γίνεται και μέσα από το φαγητό- και να παραπέμπει στο κλασικό σινεμά που αγαπάμε, στην ατμόσφαιρα του Αλφρεντ Χίτσκοκ και του Λουκίνο Βισκόντι. Σκεφτήκαμε λοιπόν να τοποθετήσουμε μια γυναίκα σε ένα ψυχρό περιβάλλον, από το οποίο θα την έβγαζε το πάθος και η αγάπη. Η αλήθεια είναι ότι διαβάσαμε πολλά ρωσικά μυθιστορήματα. Είχαμε στο μυαλό μας έντονα τον Βισκόντι, αλλά η αριστοκρατία της ταινίας είναι πιο μοντέρνα από τη δική του. Και η Εμα που υποδύομαι είναι ρωσίδα της σοβιετικής εποχής...».

- Ναι, αλλά γιατί είχατε εξαρχής την ιδέα να τοποθετήσετε την ηρωίδα σε ένα τέτοιο αποστειρωμένο, αριστοκρατικό περιβάλλον;

«Τέτοιοι άνθρωποι που έχουν εξουσία είναι μυστικοπαθείς με τα συναισθήματά τους. Για να λειτουργήσεις σε ένα τέτοιο περιβάλλον, πρέπει να αναπτύξεις μηχανισμούς αυταπάρνησης ώστε να μπορείς να αγνοείς με έναν τρόπο τις σκοτεινές ρίζες του πλουτισμού σου. Και ο χαρακτήρας που υποδύομαι είναι μια γυναίκα που έχει κάνει μια επιλογή. Ηταν σημαντικό, όταν ξεκινάει η ταινία, να μη δείχνει μια γυναίκα δυσαρεστημένη, ούτε και μια οικογένεια δυσλειτουργική. Απλώς, όπως και στη φύση, όλα τα πράγματα έχουν μια εξέλιξη. Της αποκαλύπτεται και η φύση αλλά και ο έρωτας μέσα από τη σχέση της με τον νεαρό».

- Το φαγητό παίζει έναν πολύ ιδιαίτερο ρόλο στην ταινία.

«Το καλό φαγητό είναι αδιαπραγμάτευτη αξία! Είναι ένας σημαντικός παράγοντας των ανθρώπινων σχέσεων. Εχει σημασία πώς το επεξεργάζεσαι ή πώς το ξεφτιλίζεις. Στην ταινία λειτουργεί ως ένα μέσο για να εκφραστούν το πάθος, η αλληλεπίδραση μεταξύ δύο ανθρώπων, η ανάγκη να διεισδύσεις σε έναν άνθρωπο χωρίς λέξεις. Επίσης, το φαγητό μπορεί να μείνει στο μυαλό σου για πάντα αν φας κάτι πέρα από τα συνηθισμένα. Θεωρώ ότι οι σέφ είναι μεγάλοι καλλιτέχνες».

- Πάντως, δεν φαίνεται να είστε του φαγητού...

«Κι όμως, τρώω!».

- Ενώ έχετε δουλέψει στο Χόλιγουντ, κρατάτε μια απόσταση ασφαλείας από αυτό. Γιατί;

«Μα είμαι Ευρωπαία! Εδώ είναι το σπίτι μου. Αυτή είναι η κουλτούρα μου. Δούλεψα για ένα σύντομο χρονικό διάστημα στο Χόλιγουντ με αμερικανούς σκηνοθέτες, αλλά ως... τουρίστρια. Δεν το λέω για πλάκα. Είχα τουριστική βίζα. Θα ήμουν, όμως, πολύ ευχαριστημένη αν πήγαινα να δουλέψω στο Χόλιγουντ με δικούς μου ανθρώπους, όπως τον Λούκας, με τον οποίο είμαστε συνεργάτες πολλά χρόνια».

- Διάβαζα ότι κλείνετε τα πενήντα...

«Ναι. Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι αυτή τη στιγμή είμαι 49. Δηλαδή επτά φορές το επτά. Δεν θα ήθελα να είμαι ούτε ένα χρόνο μικρότερη. Οσο περνά ο χρόνος, η ζωή μου γίνεται καλύτερη». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος
Σχετικά θέματα: Κινηματογράφος
Ποιοι ήθελαν την κρίση
Πολιτική σε λευκό φόντο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Εικαστικά
Μια ματιά, πολλές σκέψεις
Φλόγες απ' τους τοίχους
Θυμήσου, σώμα...
Προσφορά της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας»
Ρομάντζο με τον Ιστγουντ
Κινηματογράφος
Ποιοι ήθελαν την κρίση
Πολιτική σε λευκό φόντο
«Οχι και 50! Είμαι μόνο 49»
Συνέντευξη: Μάικλ Γουιντερμπότομ
«Η βία βρίσκεται παντού»
Συνέντευξη: Μ. Γκουλέγκινα
Η σοπράνο που ταξιδεύει
Δοκιμασία για τα θεάματα
Η κρίση σηκώνει αυλαία
Θέατρο
Το αίνιγμα του Τσέχοφ
Μια σταρ στον «Βυσσινόκηπο»
Εκθεση
Τσολιά μου...
Αρχιτεκτονική
Τα λαϊκά διατηρητέα
Green Design Festival
Πράσινο, περισσότερο πράσινο
Προδημοσίευση
Πώς υπερασπίστηκα τον Μαντέλα
Βιβλίο
Μικρές Οδύσσειες
High infidelity
Από το "Εψιλον" της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας»
Η συνείδηση του οικολόγου