Έντυπη Έκδοση

Μια σταρ στον «Βυσσινόκηπο»

Το περίφημο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας παίζει Τσέχοφ στο Μπάντμιντον με μια απρόσμενη πρωταγωνίστρια

Δεν υπάρχει άλλο θέατρο στον κόσμο τόσο ταυτισμένο με τον Τσέχοφ και τη δραματουργία του όσο το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας που ίδρυσαν ο Στανισλάφσκι και ο Νεμίροβιτς-Ντάτσενκο το 1898.

Η Ρενάτα Λιτμίνοβα ανάμεσα στους συμπρωταγωνιστές της. Η Ρενάτα Λιτμίνοβα ανάμεσα στους συμπρωταγωνιστές της. Ηθοποιός και σκηνοθέτης ο πρώτος, σκηνοθέτης και κριτικός ο δεύτερος, οραματίστηκαν από κοινού ένα αυτόνομο, ανεξάρτητο θέατρο που θ' ανεβάζει νατουραλιστικά έργα, αντιπροσωπευτικά της σύγχρονης ζωής. Ενα θεάτρο όχι για την ελίτ αλλά για τους πολλούς, όπου οι φοιτητές αλλά και οι άποροι ακόμα θα μπορούσαν να βρουν μια θέση ανάμεσα στις ακριβές θέσεις, στις πρώτες σειρές...

Στη δική του σκηνή, τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς κι έπειτα από πολύμηνες πρόβες -γεγονός πρωτοφανές για τα δεδομένα της εποχής- δόθηκε με θριαμβευτική επιτυχία ο «Γλάρος» του Τσέχοφ, που λίγο καιρό νωρίτερα, σε σκηνή της Αγίας Πετρούπολης, είχε αποτύχει παταγωδώς. Μια παράσταση πλημμυρισμένη από θρυμματισμένες ψευδαισθήσεις και ευγενικά, τρυφερά αισθήματα που συντρίβονταν κάτω από την ωμή πραγματικότητα, η οποία δημιουργούσε στο κοινό την εντύπωση ότι παρακολουθεί κρυφά μια αληθινή οικογενειακή τραγωδία... Κι εκεί, μέσα από τα διαδοχικά ανεβάσματα του «Γλάρου», του «Θείου Βάνια», των «Τριών αδελφών» και του «Βυσσινόκηπου», σφυρηλατήθηκε η περίφημη τσεχοφική «ατμόσφαιρα», και μαζί ένα καινούριο είδος ηθοποιίας που μετέδιδε με διακριτικότητα την ψυχολογία του ήρωα, ακροβατώντας ανάμεσα στο δράμα και την κωμωδία.

Μια γεύση από αυτήν την τσεχοφική υποκριτική παράδοση θα μοιραστούμε σε λίγες μέρες και στην Αθήνα, χάρη στον «Βυσσινόκηπο» που θα παρουσιάζει το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας στο Badminton, με την υπογραφή του καταξιωμένου διεθνώς σκηνοθέτη Αντολφ Σαπίρο: το κύκνειο άσμα του ρώσου δραματουργού, όπου περισσότερο απ' όλα τ' άλλα του έργα, ίσως, αναδεικνύεται η αδυναμία των ανθρώπων να συνειδητοποιήσουν τις αλλαγές στο κοινωνικό τους περιβάλλον και ο εγκλωβισμός τους σ' έναν κόσμο που πεθαίνει χωρίς οι ίδιοι να το έχουν αντιληφθεί.

Πρόκειται για μια παραγωγή που πρωτοανέβηκε στη Μόσχα το 2004, υπό την επίβλεψη του καλλιτεχνικού διευθυντή του Θεάτρου Τέχνης, Ολέγκ Ταμπάκοφ, στην οποία εκλήθη να πρωταγωνιστήσει ένα αστέρι της ρωσικής σόου μπιζ, η Ρενάτα Λιτμίνοβα, που δεν είχε πατήσει στο σανίδι ξανά! Σεναριογράφος, σκηνοθέτης και ηθοποιός, η Λιτμίνοβα υπήρξε «ανακάλυψη» της σπουδαίας κινηματογραφίστριας Κίρα Μουράτοβα, έχει συνεργαστεί με τον Πίτερ Γκρίναγουεϊ, έχει παίξει σε άφθονα τηλεοπτικά σίριαλ, έως και ρώσους σχεδιαστές μόδας εμπνέει κατά καιρούς. Πόσο ριψοκίνδυνο ήταν άραγε γι' αυτήν να συνδέσει το θεατρικό της ντεμπούτο με μια από τις πολυπλοκότερες ηρωίδες του Τσέχοφ, την παρορμητική κι ονειροπόλα Αντρέγεβνα, την ιδιοκτήτρια του υπό πώληση Βυσσινόκηπου;

«Ηταν μια πρόταση του Σαπίρο που, βασιζόμενος στη μέθοδο Στανισλάφκσι, αναζητούσε μια γυναίκα που να 'χει βιώσει αυτό τον ρόλο και στην προσωπική της ζωή. Ενθουσιάστηκα με την ιδέα, έπιασα αμέσως να διαβάσω το έργο κι αν στην αρχή είχα κάποιες απορίες, μελετώντας το κατάλαβα πόσο ιδιοφυής είναι ο Τσέχοφ. Πράγματι, η Αντρέγεβνα είναι ιδιαίτερη περίπτωση ρόλου. Μπορείς να την δεις από πολλές πλευρές. Με γοητεύει που κρατά μια απόσταση από τις μοίρες των υπολοίπων, απόσταση που ορισμένες φορές πλησιάζει στα όρια της αδιαφορίας. Δεν αναλαμβάνει το φορτίο να είναι υπεύθυνη για άλλους, ακόμα και για συγγενικά της πρόσωπα, αφήνοντας την ελευθερία σ' αυτούς ν' αποφασίζουν για τη ζωή της».

Ο Τσέχοφ, η πυξίδα

Οποτε, ωστόσο, τη ρωτούν τι την γοητεύει πάνω απ' όλα γενικά στη δραματουργία του Τσέχοφ, η Λιτμίνοβα στέκεται πάντα στο παρακάτω απόσπασμα του «Γλάρου»: «Για μια τέτοια ευτυχία, δηλαδή να γινόμουν ηθοποιός ή συγγραφέας, θα μπορούσα ν' αντέξω και την περιφρόνηση των δικών μου, τη φτώχεια, την απογοήτευση, θα μπορούσα να κοιμάμαι στη σοφίτα και να τρώω μόνο ξερό ψωμί. Θα υπέφερα, γιατί θα ήξερα τις αδυναμίες μου». Οπως τονίζει απ' τη μεριά της, «μέσα σε μια εντελώς διαφορετική εποχή, όπως η σημερινή, που καλλιτέχνης έχει χάσει την ταυτότητα και τον σκοπό του, ο Τσέχοφ είναι η πυξίδα που του ξαναδείχνει τον σωστό δρόμο».

Για τη Ρενάτα Λιτμίνοβα, πιο ριψοκίδυνο μοιάζει αυτό που θα επιχειρήσει εδώ, απέναντι σ' ένα κοινό που δεν είχε ακουστά έως τώρα για κείνη, και το οποίο δεν μιλάει ρωσικά. Στις τρεις και μοναδικές παραστάσεις, πάντως, του τρίωρης διάρκειας «Βυσσινόκηπου» που θα δοθούν από την 1η έως και τις 3 Οκτωβρίου στο Badminton, θα προβάλλονται με υπέρτιτλους οι διάλογοι στα ελληνικά. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο
Σχετικά θέματα: Θέατρο
Το αίνιγμα του Τσέχοφ
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Εικαστικά
Μια ματιά, πολλές σκέψεις
Φλόγες απ' τους τοίχους
Θυμήσου, σώμα...
Προσφορά της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας»
Ρομάντζο με τον Ιστγουντ
Κινηματογράφος
Ποιοι ήθελαν την κρίση
Πολιτική σε λευκό φόντο
«Οχι και 50! Είμαι μόνο 49»
Συνέντευξη: Μάικλ Γουιντερμπότομ
«Η βία βρίσκεται παντού»
Συνέντευξη: Μ. Γκουλέγκινα
Η σοπράνο που ταξιδεύει
Δοκιμασία για τα θεάματα
Η κρίση σηκώνει αυλαία
Θέατρο
Το αίνιγμα του Τσέχοφ
Μια σταρ στον «Βυσσινόκηπο»
Εκθεση
Τσολιά μου...
Αρχιτεκτονική
Τα λαϊκά διατηρητέα
Green Design Festival
Πράσινο, περισσότερο πράσινο
Προδημοσίευση
Πώς υπερασπίστηκα τον Μαντέλα
Βιβλίο
Μικρές Οδύσσειες
High infidelity
Από το "Εψιλον" της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας»
Η συνείδηση του οικολόγου