Έντυπη Έκδοση

High infidelity

Το ροκ, η ποπ κουλτούρα, το ποδόσφαιρο έχουν συχνά αποτελέσει το φόντο των ανθρώπινων ιστοριών του Νικ Χόρνμπι. Βιβλία όπως το «Πυρετός της μπάλλας», «Για ένα αγόρι» και «Η κάθοδος των τεσσάρων» τον έκαναν έναν από τους δημοφιλέστερους βρετανούς συγγραφείς με πέντε εκατομμύρια πωλήσεις σ' όλο τον κόσμο.

Γνωστός και στους κινηματογραφόφιλους μέσ' από ταινίες σαν το «High fidelity» και το «Μια κάποια εκπαίδευση», επιστρέφει στα αγαπημένα του θέματα με το «Η Τζούλιετ γυμνή» (μετάφραση Χίλντα Παπαδημητρίου, εκδόσεις Πατάκη).

«Η "Τζούλιετ" αναφέρεται σ' ένα μεσήλικα που αφιερώνει μέρος της ζωής του στο να κρατήσει ζωντανή τη μουσική ενός ξεχασμένου τραγουδοποιού της δεκαετίας του '80», λέει ο συγγραφέας. «Ο τύπος έχει δημιουργήσει μια ιστοσελίδα όπου ανεβάζει τα πάντα όσα τον αφορούν, ουσιαστικά ζει εικονικά, σ' έναν εικονικό κόσμο, επικοινωνώντας με κάποιους που δεν θα γνωρίσει ποτέ διά ζώσης. Ενα από τα παράδοξα της ζωής στο Διαδίκτυο είναι πως ταιριάζει στους μεγαλύτερους. Αν τυχόν θέλετε να βρείτε τον κατάλογο με όλες τις ζωντανές εμφανίσεις του Ρόρι Γκάλαχερ, είμαι σίγουρος πως κάποιος που δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνει, τον ετοιμάζει αυτή τη στιγμή».

Ο Χόρνμπι πράγματι φαντάζεται έναν άγγλο καθηγητή, τον Ντάνκαν, ο οποίος είναι αυθεντία σε ό,τι αφορά τον Τάκερ Κρόου, έναν αμερικανό τραγουδοποιό που έλαμψε για λίγο και στη συνέχεια εξαφανίστηκε. Ο Ντάνκαν ζει, μαζί με μερικούς ακόμα «κολλημένους», αναπαράγοντας τη μυθολογία του Κρόου. Παράλληλα, έχει υποχρεώσει την από χρόνια σύντροφό του Ανι να τον ακολουθεί στη μονομανία του. Ο Χόρνμπι θεωρεί ότι οι μονομανείς είναι ιδανικοί για να τους σατιρίσεις: «Ενώ έγραφα το ''Η Τζούλιετ γυμνή'', σκεπτόμουν ''Θεέ μου δώσε να μην συμβεί σ' εμένα αυτό. Ας μην έρθει μέρα που τα σκουπίδια μου θα θεωρηθούν αριστουργηματικά και θα γίνουν αντικείμενο μελέτης. Το ερέθισμα για να γράψω το βιβλίο, ήρθε από ένα άρθρο του "Βάνιτι Φέαρ" για τον Σλάι Στόουν, έναν καλλιτέχνη που επίσης απομονώθηκε. Παράλληλα, είχα κατά νου πως υπάρχουν άτομα που περνούν ολόκληρες ημέρες επικοινωνώντας μέσω Διαδικτύου».

Πράγματι το βιβλίο μπορεί να συγκινήσει (και) εκείνους που η σχέση τους με τη μουσική ξεκίνησε από τη δεκαετία του '60, σίγουρα όμως πρέπει οι προαναφερόμενοι «αιωνόβιοι» να έχουν καλή σχέση με τις νέες τεχνολογίες.

Σημείο αιχμής για ό,τι αφορά τον Κρόου και τον μοναδικό αριστουργηματικό δίσκο που ηχογράφησε, το «Τζούλιετ» ήταν ο χωρισμός του από ένα πανέμορφο μοντέλο, την Τζούλι Μπίτι, και ο πόνος που αυτός του προκάλεσε.

Οταν η εταιρεία του κυκλοφορεί τα ντέμο της «Τζούλιετ», ο Ντάνκαν και οι περί τον τραγουδοποιό τυρβάζοντες θα τα βρουν εκπληκτικά. Η Ανι ωστόσο πιστεύει το αντίθετο και επιχειρηματολογεί σχετικά στην ιστοσελίδα του. Και τότε ο Κρόοου επιτέλους θα εμφανιστεί, για να της απαντήσει. Ενα πανηγύρι -ζωντανό αλλά και διαδικτυακό αρχίζει...

Η αλληλογραφία θα ξεκινήσει και από τις δύο όχθες του Ατλαντικού και το παιχνίδι πια θα έχει να κάνει με την αλήθεια και το ψέμα. Για την πραγματική ζωή που βιώνει κάποιος και για την πλασματική την οποία φαντάζονται οι άλλοι γι' αυτόν. Ο Κρόου θα αποδειχτεί πως δεν είναι όσιος ή διάβολος, πως απλώς κάποια στιγμή στέρεψε και βαρέθηκε. Ναι, έχει όντως πολλά παιδιά από διαφορετικές γυναίκες, αλλά δεν είναι υποχρεωτικά ο πατέρας της κόρης της Τζούλι. Ολ' αυτά όμως βρίσκονται στην κορυφή του παγόβουνου. Στη βάση του υπάρχει ο φόβος της μοναξιάς, οι ανθρώπινες σχέσεις και σίγουρα η ελπίδα. Βεβαίως, υπάρχει και ο έρωτας ή μάλλον οι έρωτες. Οι παλιοί και οι νέοι. Κι ένα ακόμα στοιχείο για να συμπληρωθεί το παζλ: η απώλεια. Είτε αυτή αφορά μια έγκυο που αποβάλλει, είτε μια ζωή που πάει στράφι, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως δεν υπάρχει γιατρειά.

Υπάρχει εξάλλου και το χιούμορ. Κάτι που ο Χόρνμπι γνωρίζει τόσο καλά όσο και τη μουσική. Σε σημείο να διερωτάται κανείς αν ο ήρωάς του, ο Κρόου, είναι υπαρκτό πρόσωπο. Οι αναφορές στη δεκαετία του '80 και στους αγίους της είναι πυκνές, όπως άλλωστε και στην κουλτούρα της εποχής που περιελάμβανε πολύ ποτό, αλητεία, καβγάδες, γκρούπις, για κάποιους και ναρκωτικά.

«Το να κρατάμε επαφή με ό,τι μας κάνει να νιώθουμε ζωντανοί -τη μουσική, τα βιβλία, τον κινηματογράφο ή και το θέατρο- αναδεικνύεται σε μάχη που κάποιοι χάνουμε, όσο περνούν τα χρόνια», λέει ο συγγραφέας.

Γράφοντας το «Η Τζούλιετ γυμνή», ο Χόρνμπι περιοδεύει στους τόπους και τους χώρους της νιότης του (γεννήθηκε το 1957) και κρατάει γερά την επαφή μ' αυτούς, όπως και με όσους έκτοτε «περπάτησε». Ετσι, για ό,τι τον αφορά, η μάχη δεν μοιάζει να χάνεται. Στο αίσιο φινάλε μάλιστα της «Τζούλιετ» ο συγγραφέας αποφασίζει ότι κάποτε και τα κύτταρα μπορούν να αναγεννηθούν και το φυσικό γήρας να υποχωρήσει όταν υπάρχει μια καλή αφορμή, επί του συγκεκριμένου μια γυναίκα και όλα όσα συνδέονται μ' αυτή. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κριτική βιβλίου
Μουσική
Σχετικά θέματα: Βιβλίο
Μικρές Οδύσσειες
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Εικαστικά
Μια ματιά, πολλές σκέψεις
Φλόγες απ' τους τοίχους
Θυμήσου, σώμα...
Προσφορά της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας»
Ρομάντζο με τον Ιστγουντ
Κινηματογράφος
Ποιοι ήθελαν την κρίση
Πολιτική σε λευκό φόντο
«Οχι και 50! Είμαι μόνο 49»
Συνέντευξη: Μάικλ Γουιντερμπότομ
«Η βία βρίσκεται παντού»
Συνέντευξη: Μ. Γκουλέγκινα
Η σοπράνο που ταξιδεύει
Δοκιμασία για τα θεάματα
Η κρίση σηκώνει αυλαία
Θέατρο
Το αίνιγμα του Τσέχοφ
Μια σταρ στον «Βυσσινόκηπο»
Εκθεση
Τσολιά μου...
Αρχιτεκτονική
Τα λαϊκά διατηρητέα
Green Design Festival
Πράσινο, περισσότερο πράσινο
Προδημοσίευση
Πώς υπερασπίστηκα τον Μαντέλα
Βιβλίο
Μικρές Οδύσσειες
High infidelity
Από το "Εψιλον" της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας»
Η συνείδηση του οικολόγου