Έντυπη Έκδοση

Η Γερμανία και ο εαυτός της

Η κυρίαρχη ιδεολογία στη μεταπολεμική Γερμανία προωθούσε ανέκαθεν την επενέργεια άλλοθι-κλισέ, προκειμένου το σύστημα να υπερβαίνει τα δύσκολα.

Γενικό σύνθημα όλων δε τούτων υπήρξε ο «δαμασμός του παρελθόντος» (Vergangenheitsbewaltigung). Σε μια χώρα των ανοιχτών συζητήσεων και του ελεύθερου προβληματισμού, δύο θέματα είχαν τεθεί έτσι στο απυρόβλητο, για τα οποία επιφυλάσσονταν αυστηρές συνέπειες σε περίπτωση ανακίνησής τους: ο αντισημιτισμός και ο φιλοκομμουνισμός. Το πρώτο σήμαινε πολιτικό αποκλεισμό σε όλα τα επίπεδα ακόμη και για εκείνους που ενδεχομένως συζητούσαν ως προς τα αίτια του πολέμου, χωρίς να αρνούνται βεβαίως το ολοκαύτωμα. Το δεύτερο όμως επέσυρε αμεσότερες συνέπειες, αρχής γενομένης από το «μπερούφσφερμπότ», την απώλεια θέσης εργασίας, ήτοι απόλυση από το Δημόσιο.

Η κατάσταση αυτή δεν μεταβλήθηκε ουσιαστικά ούτε με την κατάρρευση του Τείχους, παρόλο ότι στο ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο υπάρχει σήμερα και σημαντική αριστερή παρουσία. Εκείνο όμως που μετέβαλε αισθητά τη σύνθεση της πολιτικής εκπροσώπησης αλλά και την εικόνα του πολιτικού σκηνικού της Γερμανίας είναι το μεταναστευτικό φαινόμενο. Ενα ζήτημα για το οποίο ισχύει επίσης ό,τι και για τον αντισημιτισμό, καθώς το κυρίαρχο σύστημα επέβαλε κι εδώ τον εκτοπισμό του από τις πολιτικές συζητήσεις. Μολονότι δε το ζήτημα «των ξένων» (Auslanderfrage), όπως είχε καθιερωθεί παλιότερα, έχει διχάσει τη γερμανική κοινωνία, ιδίως με την ανέγερση τζαμιών σε κεντρικά σημεία των πόλεων, τα πολιτικά κόμματα στο σύνολό τους αρνούνται κάθε είδους άμεσες αναμείξεις. Ανάμεσα στους λόγους που το επιβάλλουν και ψηφοθηρικοί, καθώς η κατευθυνόμενη ψήφος των μεταναστών (ιδίως Τούρκων) καθορίζει συχνά τα γερμανικά εκλογικά αποτελέσματα.

Στο τέλμα της απαγορευτικής αυτής ακινησίας έπεσε με πάταγο πριν από τρεις εβδομάδες μια τεράστια πέτρα που συγκλόνισε συθέμελα το σύστημα. Εκείνος δε που την έρριξε κάθε άλλο παρά άνθρωπος των άκρων ήταν.

Αντίθετα, πρόκειται για γνωστό σοσιαλδημοκράτη πολιτικό ενσωματωμένο προ πολλού στο σύστημα, κορυφαίο στέλεχος μάλιστα του δ.σ. της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας. Με το βιβλίο του «Η Γερμανία αυτοκαταργείται», ο οικονομολόγος Τίλο Σάρατσιν προκάλεσε τους πάντες, θέτοντάς τους με εύστοχο τρόπο απέναντι στο γνωστό αλλά ανομολόγητο γερμανικό πρόβλημα. Τούτο δεν είναι άλλο από το καίριο ζήτημα των μεταναστών. Ο συγγραφέας περιγράφει την εκρηκτική κατάσταση που για δεκαετίες διαμορφώθηκε αφ' ενός από μία σταθερή δημογραφική κρίση (δραματική υπογεννητικότητα Γερμανών έναντι υπεργεννητικότητας των ξένων) κι αφ' ετέρου από τους δυσμενείς για τον υπόλοιπο πληθυσμό όρους κοινωνικό-οικονομικής συμβίωσης των μεταναστών στη Γερμανία.

Ο Σάρατσιν απευθύνεται συνάμα σε όλους τους Ευρωπαίους και θα ήταν χρήσιμο ιδίως για την Ελλάδα, αν κάποιοι αρμόδιοι τον μελετούσαν: θα διέβλεπαν εκεί τις ολέθριες συνέπειες του σημερινού φαινομένου που εντοπίζεται - προς το παρόν - σε συνθήκες αθλιότητας γνωστών υποβαθμισμένων περιοχών.

Εκείνο όμως που ανησυχεί ιδιαίτερα στη Γερμανία είναι οι αντιδράσεις κατά ενός πολιτικού, ο οποίος τόλμησε να θέσει τη χώρα του απέναντι στον καθρέφτη του εαυτού της. Ο Σάρατσιν λειτούργησε όπως ο γιατρός που εμφανίζει το «εύρημα» αλλά οι ενδιαφερόμενοι, πανικόβλητοι από τη γνωστοποίησή του, τον πετροβολούν ομαδικά. Τούτο αποτελεί, προφανώς, ένα ακόμη στοιχείο του εαυτού της σημερινής Γερμανίας ή μάλλον του νέου πολιτικού της κατεστημένου, το οποίο αρνείται να ακούσει τα κακά μαντάτα εξαπολύοντας πυρ ομαδόν κατά του αγγελιοφόρου.

Το πρόβλημα εντοπίζεται κυρίως στον ίδιον, καθώς πρόκειται για επιφανή πολιτικό και δη σοσιαλδημοκράτη που δεν του προσάπτουν εύκολα τη «στάμπα» ενός ρατσιστή ή κάτι παρόμοιο. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι την πλέον σκληρή κριτική δέχθηκε ο Σάρατσιν από τους Σοσιαλδημοκράτες, δηλαδή μέσα από το ίδιο του το κόμμα. Και τούτο την ώρα που η βάση του SPD, η εργατιά δηλαδή της Γερμανίας, επιδοκιμάζει σε μεγάλο ποσοστό την «εθνική διάγνωση» ενός «Σαρακηνού» αμφισβητία του συστήματος.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Η άποψή μου
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Μνημόνιο ευελιξίας
Η τρόικα δείχνει πάλι εργασιακά
Από τις τράπεζες ξεκινά η ευελιξία
Κυβέρνηση
Εμπλεξαν τα... χαρτοφυλάκια!
Κυβερνητικό μπέρδεμα με παράλληλες εξουσίες
Ο Γιώργος λείπει στις ΗΠΑ για δουλειές
Προειδοποίηση στους γείτονες
Ελεγχοι στο ποδόσφαιρο
Οι οφσάιντ λογαριασμοί στα δίχτυα του ΣΔΟΕ
Προσφυγή κατά μνημονίου
Ενα νομικό αίνιγμα με πολιτικές διαστάσεις
Εξαγορά αιολικών πάρκων
Αιολική... κόντρα κορυφής στη ΔΕΗ
Υπόθεση Βατοπεδίου
Νέα «συμμαχία» Καραμανλή-Σαμαρά
Αρσακειάδα αλλά και «τσαμπουκάς»
Υπόθεση Siemens
Siemens: Ελπίδες για φως από την Εισαγγελία Μονάχου
Υπόθεση δομημένων ομολόγων
Δομημένο κάρφωμα στον Δ. Μηλιάκο
Εκλογές στην τοπική αυτοδιοίκηση
Τρία κόμματα, δύο πολιτικές
Ζητούνται πρόθυμοι για πράσινα ψηφοδέλτια
Υποψηφιότητες κατά περίπτωση
Συνεχίζεται η γκρίνια για τον Βασίλη Κικίλια
Οι αμφιλεγόμενοι των εκλογών
Οι «εκτός πλαισίου» ψηφοφόροι
Συνέντευξη: Μ. Καρχιμάκης
«Πρωθυπουργός είναι ο Γ. Παπανδρέου, όχι ο Γ. Ραγκούσης»
Νέα Δημοκρατία
Στο βάθος... Κώστας
Υπουργείο Περιβάλλοντος
Σύμβουλοι της υπουργού ή επιχειρηματίες;
Άλλες ειδήσεις
Τον Νοέμβριο η τελική ρύθμιση