Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Ανάλυση

  • Ψάχνοντας για επενδυτές

    «Επενδύστε στην Ελλάδα» είναι το σύνθημα της καμπάνιας της ελληνικής κυβέρνησης, με στόχο να πείσει επιχειρηματίες και διαχειριστές κρατικών κεφαλαίων διεθνώς ότι η χώρα μας προσφέρει ευκαιρίες κι αξίζει να φέρουν τα χρήματά τους εδώ.

    Μέχρι τώρα το απέφευγαν. Μόλις 3,7 δισ. ευρώ ήταν οι απευθείας ξένες επενδύσεις που εισέρρευσαν στην Ελλάδα το 2007, 2,8 δισ. το 2008 και 2,2 δισ. το 2009 (στα ποσά αυτά υπολογίζονται και οι αγορές ποσοστών κρατικών επιχειρήσεων). Γιατί η Ελλάδα δεν ήταν ένας ελκυστικός επενδυτικός προορισμός; Οι βασικές αιτίες ήταν το ασταθές θεσμικό περιβάλλον (συνεχής αλλαγή των κανόνων του παιχνιδιού), η γραφειοκρατία (χρειάζονταν χρόνια από τη στιγμή που κάποιος είχε μια επιχειρηματική ιδέα μέχρι να την υλοποιήσει) και η διαφθορά. Οι μίζες ανέβαζαν σημαντικά το κόστος της επένδυσης, το οποίο ο επιχειρηματίας στη συνέχεια προσπαθούσε να μετακυλίσει στους έλληνες καταναλωτές.

    Τι άλλαξε σήμερα; Η ανάγκη να εισρεύσουν χρήματα στη χώρα, να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας, να δημιουργηθούν ξανά θετικοί ρυθμοί ανάπτυξης, να μεγαλώσει η πίτα. Η δική μας ανάγκη όμως δεν συμπίπτει κατ' ανάγκη με τις ανάγκες των επιχειρηματιών. Αυτοί θα επενδύσουν τα λεφτά τους, όχι επειδή είναι φίλοι των υπουργών ή επειδή το επιθυμούμε εμείς, αλλά γιατί προσδοκούν ότι θα βγάλουν κέρδος. Αν θα βγάλουν μεγαλύτερο εδώ, θα επενδύσουν εδώ. Αν υπολογίζουν ότι θα βγάλουν περισσότερα αλλού, θα επενδύσουν αλλού. Θα ζυγίσουν τα προσδοκώμενα κέρδη από τη μια και τα ρίσκα που αναλαμβάνουν από την άλλη και θα λάβουν τις αποφάσεις τους.

    Ηεναγώνια προσπάθεια προσέλκυσης επενδύσεων ενέχει τον κίνδυνο να οδηγηθούμε σε ένα σπιράλ «προς τα κάτω» με τη μείωση των standards σε πολλούς τομείς. «Εχουμε υψηλούς μισθούς», «πρέπει να μειώσουμε δραματικά τη φορολογία για να γίνουμε πιο ανταγωνιστικοί, η Βουλγαρία έχει φορολογία κερδών επιχειρήσεων 10% και η Ρουμανία 16%», ακούμε διαρκώς τον τελευταίο καιρό. Ομως η Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει ανταγωνιστική, δίνοντας χαμηλότερους μισθούς, μειώνοντας δραματικά τη φορολογία και παραβλέποντας τα σύγχρονα περιβαλλοντικά standards. Δεν μπορεί να μεταβληθεί σε χώρα του Τρίτου Κόσμου. Η Φιλανδία, που τα προηγούμενα χρόνια ήταν από τους βασικούς προορισμούς κεφαλαίων, έχει συντελεστή φορολογίας κερδών επιχειρήσεων στο 26%, υψηλούς μισθούς και αυστηρά standards παντού. Είναι επενδυτικός προορισμός γιατί διαθέτει ένα από τα καλύτερα εκπαιδευτικά συστήματα στον κόσμο, έχει δυναμικό υψηλού επιπέδου, βρίσκεται πολύ χαμηλά στους δείκτες διαφθοράς και γραφειοκρατίας. Παρ' όλα αυτά, η μεγαλύτερη εταιρεία της χώρας, η γνωστή Nokia αντιμετωπίζει πρόβλημα να παρακολουθήσει τις παγκόσμιες τεχνολογικές εξελίξεις και πολλοί διερωτώνται αν θα έπρεπε να μετακομίσει κάπου όπου υπάρχουν ισχυρές εταιρείες τεχνολογίας και ο ανταγωνισμός θα μπορούσε να τη βοηθήσει.

    ΟΓ. Παπανδρέου έδειξε πρόσφατα ως «μοντέλο ανάπτυξης» την παραγωγή προϊόντων υψηλής προστιθέμενης αξίας. Πράγματι αυτό πρέπει να είναι το μέλλον της ελληνικής οικονομίας. Το ερώτημα είναι: Μπορεί σήμερα η Ελλάδα να παράγει τέτοια προϊόντα; Οι επενδύσεις θα γίνουν σε τέτοιους τομείς; Τα όποια κεφάλαια θα κατευθυνθούν κυρίως στον τουρισμό και στην ενέργεια. Στον πρώτο τομέα θα δημιουργηθούν μεγάλες μονάδες και στον δεύτερο θα γίνει εισαγωγή τεχνολογίας, αφού π.χ. ακόμη και χώρες με πολύ χαμηλότερη ηλιοφάνεια από εμάς, όπως η Δανία και η Γερμανία, είναι πολύ μπροστά σε τεχνολογία αξιοποίησης της ηλιακής ενέργειας. Η εκπαίδευση, που αποτελεί τη βασική προϋπόθεση για την ανάπτυξη καινοτόμων προϊόντων κατά γενική παραδοχή βρίσκεται σε χαμηλό επίπεδο, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες σε μεμονωμένους τομείς. Το γεγονός ότι είμαστε μικρή αγορά αποτελεί άλλον έναν ανασταλτικό παράγοντα, ο οποίος όμως μπορεί να αντισταθμιστεί από το γεγονός ότι έχουμε προνομιακή θέση στην περιοχή, την οποία οι επενδυτές βλέπουν ως γεωγραφική ενότητα. Κι αυτό αποτελεί τη μεγάλη μας ελπίδα, αν το εκμεταλλευθούμε σωστά.

    Αυτό που προς το παρόν φαίνεται να αλλάζει είναι η νοοτροπία. Είναι πολύ σημαντικό, αλλά δεν αρκεί. Το «by pass» που επιχειρείται με το fast track δεν αντισταθμίζει τις υπόλοιπες παθογένειες. Η «καρδιά» του συστήματος εξακολουθεί να έχει πρόβλημα. Για να έρθει η πολυπόθητη οικονομική ανάπτυξη, πρέπει να αλλάξουν πολλά και γρήγορα. Και οι αλλαγές δεν μπορεί να γίνουν προκειμένου να ανταγωνιστούμε τις χώρες του Τρίτου Κόσμου, αλλά τις υπόλοιπες αναπτυγμένες χώρες, με το να γίνουμε ελκυστικοί μειώνοντας τα κάθε είδους ρίσκα. Αλλιώς, τζάμπα τα υπουργικά ταξίδια.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Μνημόνιο ευελιξίας
Η τρόικα δείχνει πάλι εργασιακά
Από τις τράπεζες ξεκινά η ευελιξία
Κυβέρνηση
Εμπλεξαν τα... χαρτοφυλάκια!
Κυβερνητικό μπέρδεμα με παράλληλες εξουσίες
Ο Γιώργος λείπει στις ΗΠΑ για δουλειές
Προειδοποίηση στους γείτονες
Ελεγχοι στο ποδόσφαιρο
Οι οφσάιντ λογαριασμοί στα δίχτυα του ΣΔΟΕ
Προσφυγή κατά μνημονίου
Ενα νομικό αίνιγμα με πολιτικές διαστάσεις
Εξαγορά αιολικών πάρκων
Αιολική... κόντρα κορυφής στη ΔΕΗ
Υπόθεση Βατοπεδίου
Νέα «συμμαχία» Καραμανλή-Σαμαρά
Αρσακειάδα αλλά και «τσαμπουκάς»
Υπόθεση Siemens
Siemens: Ελπίδες για φως από την Εισαγγελία Μονάχου
Υπόθεση δομημένων ομολόγων
Δομημένο κάρφωμα στον Δ. Μηλιάκο
Εκλογές στην τοπική αυτοδιοίκηση
Τρία κόμματα, δύο πολιτικές
Ζητούνται πρόθυμοι για πράσινα ψηφοδέλτια
Υποψηφιότητες κατά περίπτωση
Συνεχίζεται η γκρίνια για τον Βασίλη Κικίλια
Οι αμφιλεγόμενοι των εκλογών
Οι «εκτός πλαισίου» ψηφοφόροι
Συνέντευξη: Μ. Καρχιμάκης
«Πρωθυπουργός είναι ο Γ. Παπανδρέου, όχι ο Γ. Ραγκούσης»
Νέα Δημοκρατία
Στο βάθος... Κώστας
Υπουργείο Περιβάλλοντος
Σύμβουλοι της υπουργού ή επιχειρηματίες;
Άλλες ειδήσεις
Τον Νοέμβριο η τελική ρύθμιση