Έντυπη Έκδοση

Αθλητισμός

Φιλιππικοί

  • Τα μεγάλα αδιέξοδα του εθνικού μας σπορ

    Λίγο πριν από το Μουντομπάσκετ της Τουρκίας δημοσίευσα ένα άρθρο σε αυτήν εδώ τη στήλη, που μπορεί να δυσαρέστησε αρκετούς, αλλά, τελικά, με μόνη εξαίρεση την πορεία της εθνικής μας ομάδας, έμελλε να αποδειχθεί προφητικό.

    Το μεγαλύτερο μέρος του περιστρεφόταν γύρω από τα οικονομικά προβλήματα των περισσότερων ομάδων της Α1, τα οποία έθεταν εν αμφιβόλω και αυτήν ακόμα τη διεξαγωγή του Πρωταθλήματος Μπάσκετ. Και πράγματι, η αρμόδια επιτροπή, αφού αρχικά έκρινε ως ακατάλληλες να μετάσχουν στο Πρωτάθλημα 6 από τις 14 ομάδες, πέρασε κατόπιν καταχρηστικά τις τρεις από αυτές και έδωσε πίστωση χρόνου στις άλλες τρεις να κάνουν τα κουμάντα τους...

    Ομως η Ευρωλίγκα δεν φάνηκε το ίδιο υπομονετική και επιεικής, γι' αυτό και, την Πέμπτη που μας πέρασε, απέβαλε το Μαρούσι από τα προκριματικά της κορυφαίας ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Γιατί, όπως σωστά είπε, δεν πληρούσε κανέναν από τους όρους που απαιτούντο ώστε να συμμετάσχει...

    Με εξαίρεση τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό, αυτή τη στιγμή καμιά ελληνική ομάδα δεν μετέχει αβίαστα στο ελληνικό πρωτάθλημα που την περασμένη 10ετία εθεωρείτο από πολλούς ως το κορυφαίο της Ευρώπης. Το οικονομικό είναι ένας βραχνάς που πνίγει άλλον λιγότερο και άλλον περισσότερο. Ανάγκασε, δε, μέχρι και τους δύο μεγάλους να προχωρήσουν σε μειώσεις, που ενδεχομένως να έχουν επιπτώσεις στην ευρωπαϊκή τους πορεία!

    Το κακό όμως είναι ότι κανένας δεν αντιλαμβάνεται γιατί το «εθνικό μας σπορ» έφτασε εκεί που έφτασε. Αλλά ακόμα και οι λίγοι που κάτι υποψιάζονται, προτιμούν να απλώσουν χείρα επαιτείας στον ΟΠΑΠ, παρά να τον καταγγείλουν για τη σκανδαλώδη χρηματοδότηση (αλλά και προπαγάνδα) που κάνει ασταμάτητα υπέρ του ποδοσφαίρου, με συνέπεια τη συρρίκνωση των άλλων αθλημάτων, με πρώτο και... χειρότερο το μπάσκετ.

    Αιτία αυτής της μονόπλευρης πολιτικής του ΟΠΑΠ δεν είναι άλλη από το «Πάμε Στοίχημα». Το οποίο, καθώς τρέφεται από το ποδόσφαιρο, έχει επενδύσει όλα τα χορηγικά και διαφημιστικά του προγράμματα πάνω σε αυτό. Είτε απευθείας προς τις διοργανώτριες αρχές και τις ομάδες είτε διαμέσου της τηλεόρασης, του ραδιοφώνου και των εφημερίδων! Με αποτέλεσμα να μη βλέπει, να μην ακούει και να μη διαβάζει κανείς τίποτε άλλο εκτός από ποδόσφαιρο...

    Αλλες δυσάρεστες επιβεβαιώσεις του ίδιου άρθρου:

    * Η έμμεση αμφισβήτηση του προπονητή της Εθνικής Γιόνας Καζλάουσκας, ο οποίος κατά γενική ομολογία χειρίστηκε με πολύ άστοχο τρόπο το έμψυχο υλικό της στο Μουντομπάσκετ της Τουρκίας. Γεγονός που δεν επέτρεψε καμία συζήτηση για ενδεχόμενη παραμονή του μετά το τέλος του συμβολαίου του.

    * Η υπενθύμιση ότι υπάρχουν ικανότατοι νέοι, έλληνες προπονητές, που θα μπορούσαν να έχουν αναλάβει την εθνική ομάδα, πράγμα που φάνηκε να απασχολεί τους αρμόδιους μόνο μετά την αποτυχία στην Τουρκία και το αναπόφευκτο τέλος του Καζλάουσκας. Αλλά επ' αυτού μια επισήμανση: Οταν λέμε νέοι έλληνες προπονητές, δεν εννοούμε νέα συστήματα... ανακύκλωσης. Εντάξει;

    * Η επισήμανση ότι η παραγωγή και εξέλιξη νέων παικτών είναι ιδιαίτερα προβληματικές, με βέβαιο μελλοντικό αντίκτυπο στην εθνική ομάδα. Πράγμα που δικαιώθηκε από τις αντιδράσεις απόγνωσης που ακολούθησαν την αναγγελία αποχώρησης του Διαμαντίδη. Και, προσοχή, δεν λέει κανείς ότι θα μπορούσε ή θα έπρεπε να ήταν σχετικά εύκολη η αναπλήρωση ενός τόσο μεγάλου παίκτη. Οχι. Απλά αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν καν νέοι παίκτες, σχετικά έστω, άξιοι να προπονηθούν στην εθνική ομάδα.

    Ολ' αυτά μαζί δεν προκαλούν ιδιαίτερη αισιοδοξία για το μέλλον του αθλήματος. Πόσο μάλλον, αφού ο κύκλος της διοίκησης η οποία το απογείωνε έχει ήδη κλείσει, χωρίς στον ορίζοντα να φαίνεται κάτι νέο, όχι απαραίτητα ελπιδοφόρο, αλλά έστω άξιο κάποιας προσοχής.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Αθλητισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Αθλητισμός της έντυπης έκδοσης
Διαιτησία
Το 50-50 στη διαιτησία δεν το αντέχουν οι μεγάλοι
Ολυμπιακός
Δύσκολη έξοδος «ερυθρολεύκων»