Έντυπη Έκδοση

Μια γρίλια ανοιχτή

«Η λογοτεχνική της γλώσσα είναι σαν το πατρικό μου σπίτι».

Η παρατήρηση, «κλεμμένη» από έναν μη επαγγελματία αναγνώστη, ξεκαθαρίζει απλά και εύστοχα την άμεση εντύπωση από το καινούργιο μυθιστόρημα της Ιωάννας Καρυστιάνη. Η γλώσσα στα «Σακιά» είναι αντίδοτο σε ό,τι η ίδια στηλίτευσε σε συνέντευξή της στην «Καθημερινή» μιλώντας για μια διαστρεβλωμένη δημόσια γλώσσα που φορτωμένη «την ελεεινή έκφραση του λαϊκισμού και της εξυπνακίστικης ατάκας», μας κατάντησε «ανέστιους κι απέραντα μοναχικούς».

Το παράδοξο είναι ότι η συγγραφέας χρησιμοποιεί «σπιτίσιες» λέξεις για να αφηγηθεί τον Γολγοθά δύο ηρώων, που ουσιαστικά είναι ανέστιοι και απέραντα μοναχικοί. Πρόκειται για μάνα και γιο. Αλλά γι' αυτό το αρχετυπικό, λογοτεχνικά και ψυχαναλυτικά, δίδυμο τα «Σακιά» προτείνουν μία άγρια και ασυνήθιστη εκδοχή όπου το οιδιπόδειο σύμπλεγμα εμφανίζεται εξαρχής ατελές. Οπως και να 'χει, η Βιβή Χολέβα κι ο Λίνος κουβαλούν στις πλάτες τους ασήκωτα βάρη και κανείς τους δεν είναι άμοιρος ευθυνών για το περιεχόμενο του σακιού του άλλου.

Η αναδρομή στο παρελθόν, με φόντο την επαρχία του '60, το αθηναϊκό φοιτηταριό της εποχής και ένα περίκλειστο μικροαστικό δράμα που, συσσωρεύοντας παθολογία κι ενοχές, κορυφώνεται μ' ένα έγκλημα, αφήνει ελάχιστα περιθώρια να σκεφτεί κανείς διορθωτικές κινήσεις που θα 'χαν σώσει τους ήρωες. Ισχύει κι εδώ η αδυσώπητη διαπίστωση ότι στις ανθρώπινες ιστορίες οι πιθανολογικές κρίσεις είναι μάταιες: το κακό είναι αμετάκλητο και οι δυο ήρωες είναι θύτες, θύματα και εξίσου καταδικασμένοι σε κάθειρξη ισόβιας περιθωριοποίησης.

Κι ενώ δεν έχουν παρά ο ένας τον άλλο, στο πενθήμερο μιας εκδρομής τους στους Δελφούς, βασιλεύει η σιωπή. Εχουμε εδώ την ελκυστική και καίρια χρήση της γλώσσας (επιστρατεύεται απρόβλεπτα ακόμα και χιούμορ που σώζει από το μελό τον αναγνώστη κι από την τρέλα τον ήρωα), προκειμένου να περιγραφεί η έλλειψή της.

Αλλά στο μεγάλο σκοτάδι, μία γρίλια μένει ανοιχτή. Οι ήρωες εμβαπτίζονται στη θάλασσα και αποκτούν ξανά πιο ανθρώπινες ικανότητες, σαν έμβρυα στο αμνιακό υγρό. Ετσι κι η Καρυστιάνη επιστρέφει στο υγρό στοιχείο που δεν έλειψε από κανένα μυθιστόρημά της. Μόνο που τα «Σακιά» είναι ίσως το πιο ώριμο, κοφτερό και βαθύ της.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Προσωπική ματιά
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Χορός
Παραμύθι με πικρή γεύση ουτοπίας
Εικαστικά
«Χρωστάει» τις ομπρέλες στη γυναίκα του
Θέατρο
Δυο βασίλισσες ενωμένες με μίσος και έρωτα
Αρχιτεκτονική
Οι Ρωμιοί αρχιτέκτονες έφεραν στην Πόλη δυτικό αέρα
Λογοτεχνία
Ερωτας από το Γέιλ μέχρι τα Ταμπούρια
Τηλεόραση
Κάποιοι απεργάζονται συρρίκνωση της ΕΡΤ
Κάλλιο αργά παρά ποτέ
Νέος κύκλος Californication
Προκήρυξη για 26 θέσεις
Άλλες ειδήσεις
Ημερίδα για την ψηφιακή τηλεόραση