Έντυπη Έκδοση

Αθλητισμός

Φουλ Επίθεση

  • Με έναν-δύο παίκτες να κλέβουν εντυπώσεις

    Δεν ξέρω τι μπορεί να άρεσε περισσότερο στην Εθνική που είδαμε κόντρα στην Αυστρία την Τετάρτη...

    Το τελικό 2-1 με δύο γκολ σε δυόμισι ευκαιρίες; Η φανερή διαφορά ποιότητας από ποδοσφαιριστές μιας ομάδας όπως η Αυστρία, που βρίσκεται μόνιμα στο κάτω ράφι; Η αδυναμία μας να παίξουμε για ακόμη μία φορά ως ομάδα; Ή η διαπίστωση ότι το παιχνίδι το κάνουν κάποιοι, που είτε βρίσκονται σε καλή κατάσταση είτε έχουν το παραπάνω ταλέντο και ξεχωρίζουν, παίρνοντας πρωτοβουλίες, χωρίς να περιμένουν ουσιαστικά τίποτα από τους υπόλοιπους που παίζουν δίπλα τους;

    Στην πραγματικότητα, εκείνο που μας φτιάχνει πάντα είναι η νίκη. Ετσι είμαστε μαθημένοι. Νικάμε; Σκίσαμε. Χάνουμε; Υπάρχουν προβλήματα. Αν, ας πούμε, έβαζαν οι Αυστριακοί το πέναλτι, ή κάποιες από τις περίπου δέκα ευκαιρίες τους, ή αν δεν του ακυρωνόταν το κανονικό γκολ, θα ήμασταν με κατεβασμένα μούτρα. Ενώ τώρα «τους νικήσαμε για πρώτη φορά εκτός έδρας» κι ας μη μετράει σε τίποτα, σχεδόν, αυτή η νίκη.

    Βέβαια, είμαστε στην 11η θέση της βαθμολογίας της FIFA, όταν οι Γάλλοι, παραδείγματος χάριν, έτσι που τα μούσκεψαν τα τελευταία χρόνια βρίσκονται στη 21η. Ποιο είναι το ελληνικό ποδόσφαιρο για να ζητάει περισσότερα... Ακουγα και τον Καραγκούνη σε μια συνέντευξή του, όπου έκανε τον απολογισμό στα χαρτιά, το πανηγύριζε και το διασκέδαζε. Καλά αποτελέσματα, ελάχιστες αποτυχίες, καλές κληρώσεις, που μας βοηθάνε να προχωράμε πιο εύκολα, τρεις συμμετοχές σε τελικές φάσεις Μουντιάλ και Ευρωπαϊκού τα τελευταία δέκα χρόνια...

    Μόνο που όλα αυτά ελάχιστα έχουν αλλάξει την εικόνα μας. Αν ρωτήσεις σχετικά, θα ακούσεις πολύ λίγους να σου λένε ότι η Ελλάδα έχει καλό ποδόσφαιρο. Το βλέπουμε κι εμείς οι ίδιοι. Δεν έχουμε πάει μπροστά σε πολλά, παρά τις προσδοκίες που δημιουργήθηκαν από το 2004 και μετά. Και τώρα που έφυγε ο Ρεχάγκελ, η Εθνική μοιάζει να χάνει την ευκαιρία να εξελιχθεί, να παίξει καλύτερα, πιο ελκυστικά, να μαζέψει πάλι κόσμο στο γήπεδο, να ξαναγίνει αφίσα στα δωμάτια των παιδιών. Μια μπουρδουκλωμένη κατάσταση, με μια παρέα ποδοσφαιριστών για βάση, κι από κει και πέρα όποιος παίζει καλά σε δύο-τρία ματς με την ομάδα του να γίνεται διεθνής, για να ξαναξεχαστεί κανένα εξάμηνο, κι άντε πάλι από την αρχή.

    Αποτέλεσμα, να μην μπορεί ο προπονητής να δημιουργήσει καινούργια πράγματα. Με πολλούς νέους παίκτες κάθε φορά, στις ελάχιστες μέρες που τους έχει στη διάθεσή του, μάλλον αδύνατον να τους δουλέψει σε μια κοινή λογική. Το αποτέλεσμα είναι να παίζει καλά η ομάδα μόνο όταν βρίσκεται σε φόρμα και παίρνει πρωτοβουλίες κάποιος μεμονωμένος ποδοσφαιριστής: τη μία ο Σαμαράς, την άλλη ο Φωτάκης, την τρίτη ο Χριστοδουλόπουλος και πάει λέγοντας.

    Καμιά ομαδική λειτουργία, καμιά συνοχή στις γραμμές, μόνο και μόνο επειδή όλα αυτά για να λειτουργήσουν και να αποδώσουν χρειάζονται δουλειά που δεν γίνεται. Γι' αυτό, άλλωστε, διακρίνονται ξεκομμένα κάποιοι παίκτες. Επειδή το σύνολο δεν βοηθάει στην κοινά καλή απόδοση.

    Ομως, αυτό θα μας κρατάει πάντα πίσω, παρά τις όποιες επιτυχίες. Οπως κρατάει και τις μεγάλες ομάδες μας, που, επειδή δεν έχουν σε μεγάλη εκτίμηση τα συστήματα και τις τακτικές, βγάζουν κάποιους Καστίγιο και Λέτο, που μόλις φύγουν για έξω, εξαφανίζονται.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Αθλητισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Αθλητισμός της έντυπης έκδοσης
Παναθηναϊκός
Η... Ζουλμίρα είπε «ναι»
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κλειστού στίβου
Επτά υποψηφιότητες
ΑΕΚ
Βελτιωμένη πρόταση
Πανιώνιος
Τσακίρης: Δική μου ευθύνη
Καβάλα
Ανακούφιση στην Καβάλα
Αρης
Ενισχύσεις και πειθαρχία
Ηρακλής
Πίστη Ουζουνίδη - Σολτάνι για το ΟΑΚΑ
ΠΑΟΚ
ΠΑΟΚ: πρόστιμο για τα γεγονότα με την ΑΕΚ
Ατρόμητος
Ζήτησε προσοχή ο Δώνης
Εργοτέλης
Νέα μέτρα στον Εργοτέλη
Ολυμπιακός
Πάει κι ο Τοροσίδης
Εθνική Παίδων
Οι παίδες στο 2-2
Εθνική Ελλάδος
«Ευχάριστο διάλειμμα»
Βόλεϊ
Εκκληση στην Πολιτεία
Ψάχνει... ενισχύσεις
Ευρωλίγκα
Η πρωτιά στα χέρια του
Νίκη για τη Μάλαγα
Διεθνή
Ξέσπασε εμφύλιος για τον Τζέραρντ
Άλλες ειδήσεις
Μονόδρομος για Ξάνθη
Στο Τόκιο ο Γκεμπρεσελασιέ